tag:blogger.com,1999:blog-36991736756778701352012-02-09T22:02:39.928+02:00papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.comBlogger1871100tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-90215803742706130982012-02-09T22:01:00.000+02:002012-02-09T22:02:39.936+02:00Στις ίδιες στοές γυρεύουμε τον ίσκιο μας<br />και σκοτεινιάζει το γέλιο<br /> πίσω απ' τα αγάλματα<br />που ο ανδρισμός τους χάθηκε<br />την ώρα που οι βασιλείς φόρεσαν - και καλά -<br />σταυρό στο στέρνο...<br /><br /> Aλίμονο, όλο και περισσότερο<br />χαραμίζουμε το όνειρο και σε λίγο<br />- πολύ λίγο - η πύλη των τειχών<br /><span class="text_exposed_hide">...</span><span class="text_exposed_show"> θα μείνει δίχως φύλακα.<br /><br />Oι εχθροί απλώς θα σπρώξουν...<br />αλλά κι αυτοί θα φοβηθούν<br />μπροστά σε όλα εκείνα τα κομμένα μέλη.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-9021580374270613098?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-77320496259061483282012-01-06T11:15:00.002+02:002012-01-06T11:20:02.982+02:00Θα σε πάρω να φύγουμε<br />σε νησί μακρινό<br />και θα ζήσουμε μόνοι μας<br />σ' ένα σπίτι μικρό।<br /><br />Θα σου βάλω στα τζάμια<br />κουρτίνες λευκές<br />και θα ποσέχω στη ζωή μας<br />να μην υπάρχει λεκές।<br /><br />Θα φυτέψω στον κήπο μας<br />κερασιές και μηλιές<br />και θα μαζεύω για σένα<br />τα λουλούδια αγκαλιές।<br /><br />θα σου κάνω μια κούνια<br />να ξαπλώνεις στον ήλιο<br />και θα σου ψήνω στο φούρνο<br />γλυκές πίτες με μήλο।<br /><br />Θα σου φιτάχνω καφέ<br />σε φλιτζάνι ψηλό<br />και θα σου δίνω στο στόμα<br />ένα φιλάκι κλεφτό।<br /><br />Θα σε πηγαίνω μια βόλτα<br />στο μυστικό το λιμάνι<br />και θα σου γράφω στην άμμο<br />με το δικό μου μελάνι।<br /><br />Θα περνάμε καλά<br />γιατί υπάρχει αγάπη<br />και θα κοιτάμε μπροστά<br />μακριά από λάθη।<br /><br />Θα σε πάρω να φύγουμε<br />σε νησί μαγικό<br />και θα ζήσουμε όμορφα<br />γιατί αληθινά σ' αγαπώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-7732049625906148328?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-12410481268545905742012-01-06T11:06:00.002+02:002012-01-06T11:11:46.541+02:00Κενά μάτια που έχουν στραγγίζει<br />απο ένα δάκρυ καυτό...<br /><br />Κενή αγκαλιά που σταλιάζει<br />για ένα ανύπαρκτο ανακάλεσμα...<br /><br />Κενή ψυχή που πλαγιάζει<br />σ' ένα απροσδιόριστο συναίσθημα...<br /><br />Κενός νους που χτυπιέται<br />σε μια ξεθωριασμένη σκέψη...<br /><br />Κενή ολόκληρη η ύπαρξη - γερασμένη -<br />μπροστά σ' ένα αόρατο αστέρι...<br /><br />Κενότης... παντού!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-1241048126854590574?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-54244589911924729842012-01-06T10:59:00.002+02:002012-01-06T11:04:27.256+02:00Λαμπάδες αναμμένες<br />με αναλόγως παράδοξη λάμψη<br /><br />περιμένουν στο δικό τους ανάστημα<br />να εξέλθει το σβησμένο κερί<br />απ'την κύρια πόρτα...<br /><br />Κι όταν φτάνει η ώρα εκείνη<br />που μακραίνει η πομπή<br />στη στερνή την οδό<br /><br />κι όταν πίσω στο ψυχρό το τσιμέντο<br />σπάζει για τελευταία φορά<br />η λευκή πορσελάνη...<br /><br />ούτε μία ψυχή δε κάνει τον κόπο<br />να αργήσει το δρόμο,<br />ούτε μια σκέψη δε σπαράζει<br />με τον ήχο της σπάσης...<br /><br />Απαθής η παράλογη φύση του ανθρώπου<br />και πιστή μονάχα<br />στην εφήμερη θέση της...<br /><br />Έτσι κι αλλιώς η φιέστα σε λίγο τελειώνει<br />και το κύριο φως<br />αντιμέτωπο μονάχα με το σκότος της λήθης!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-5424458991192472984?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-77530553232951456852012-01-06T10:51:00.002+02:002012-01-06T10:55:05.888+02:00Ψάχνω<br />εκείνο που' χα χάσει<br />και βρήκα...<br />τη μικρή νύχτα<br />που γυαλίζει τη θάλασσα σα λάδι,<br />την ύστερη λάμψη<br />που φωτίζει τα φανάρια των φάρων...<br /><br />Ψάχνω<br />εκείνο που' χα βρει<br />κι έχασα...<br />τη μεγάλη μέρα<br />που τραγουδάει τραγούδια τρελά,<br />την πρώτη ηλιαχτίδα<br />που χρωματίζει με χρώματα χίλια .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-7753055323295145685?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-27471830339602075412012-01-06T10:43:00.002+02:002012-01-06T10:49:13.063+02:00<div style="text-align: center;">Παλιές φωτογραφίες<br />- άσχημες -<br />βγαλμένες μες στους δρόμους<br />- παλιές φωτογραφίες - σκοτεινές -<br />κόρες του Άδη<br />με κινήσεις κρυφές<br />και με βήμα και φωνή<br />- παλιές φωτογραφίες -<br />δεμένες στο λαιμό,<br />κρεμασμένες πίσω μου...<br /><br />Νέες φωτογραφίες<br />- όμορφες -<br />τραβηγμένες μες στη θάλασσα<br />- νέες φωτογραφίες - φωτεινές -<br />παιδιά του Ήλιου<br />με χέρια υψωμένα<br />και με βλέμμα και με ψυχή<br />- νέες φωτογραφίες -<br />κεντημένες στο στήθος,<br />ριζωμένες μέσα μου...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-2747183033960207541?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-12677585916545056612012-01-03T09:44:00.003+02:002012-01-03T09:48:36.566+02:00Είχα ένα εφιάλτη<br />- χθες -<br />γεμάτο σώματα ξεφτιλισμένα<br />δοσμένα στον έρωτα<br />τον απερίσκεπτο<br />δίχως αισθήματα και πάθος...<br /><br />Και δεν μπορώ να χειροκροτήσω τις κινήσεις τους<br />- τώρα -<br />στο ξύπνιο μου<br />δεν μπορώ άλλο πια...<br />να μυρίσω τον ιδρώτα τους!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-1267758591654505661?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-9979833933452089742012-01-03T09:02:00.003+02:002012-01-03T09:24:51.157+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-5KVZRUH7POQ/TwKtMTLPsII/AAAAAAAAAcM/m0dY9FHRdO4/s1600/03_despair.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 286px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-5KVZRUH7POQ/TwKtMTLPsII/AAAAAAAAAcM/m0dY9FHRdO4/s400/03_despair.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5693303305767202946" border="0" /></a><br /><br /><br />Η κίνηση στους δρόμους μεγάλη - όπως πάντα -<br />σήμερα ωστόσο όχι τόσο μεγάλη, όσο δύσκολη...<br /><br />ζύγισα το κορμί μου για να μη φαίνονται τα περασμένα χρόνια που φορούσα κάτω απ' το παλτό μου και είχα καλά βαλμένο ένα καπέλο στο κεφάλι, για να μη φαίνονται τα άσπρα τα μαλλιά μου...<br />σιγά - σιγά πήρα το δρόμο, για να κατέβω στο λιμάνι -<br />στην πύλη κοντοστάθηκα...<br />ο αέρας της θάλασσας δριμύς - μου τσάκισε το πρόσωπο<br />άλλη φορά θα έκανα μεταβολή, να φύγω...<br />όμως καθόλου δε το σκέφτηκα σαν έβαζα νεανικές κινήσεις στο κορμί μου...<br /><br />προχώρησα στο μόλο - πόσο μακρύς... απέραντος φαντάζει - πάντα έτσι ήταν;<br />καράβια στη σειρά - έτοιμα για να φύγουν...<br />κι εγώ μια μαργαρίτα αναζητούσα, για να διαλέξω το καράβι της φυγής μου<br />- όπως τότε - πολύ παλιά από τώρα... τότε που έπαιζα στα πέταλά της την αγάπη - ...<br /><br />φτερούγισα μπρος το καράβι του ονείρου<br />- και το κορμί πήρε ορθή τη στάση, το χέρι αυθόρμητα πέταξε το καπέλο και τα μαλλιά - αν και λευκά - μπερδεύτηκαν μες τον αγέρα...<br />ένας χορός μπροστά σε κείνα τα καράβια, μία χαρά που δεν κοιτούσε πια τριγύρω...<br /><br />ούτε που πρόσεξα τον νέο που στεκόταν παραπέρα<br />- νέος στο ανάστημα όπως κι εγώ, με το κορμί ωστόσο πιο στητό και τα μαλλιά του μαύρα...<br />κάπου είχε τρυπώσει στο μυαλό μου μια ανάμνηση,<br />μια περιπλάνηση μέσα στο νου μου μπερδεμένη...<br /><br />μου' κανε νόημα...<br />κι εγώ πλησίασα...<br />έβαλα το αυτί μου στην καρδιά του κι άκουσα :<br />- Είσαι μεγάλος για καράβια και για θάλασσες।<br /><br />σήκωσα το κεφάλι και γύρισα τα μάτια προς τη θάλασσα<br />- δεν ήθελα να δει τα μάτια μου να κλαίνε -<br />μέσα στην κόρη των ματιών μου τώρα πια η αντανάκλαση του μπλε και ένας γλάρος - φευγάτος...<br /><br />μάζεψα το καπέλο μου, το σφήνωσα καλά πάλι σε κείνο το άσπρο το κεφάλι,<br />σήκωσα το γιακά απ' το παλτό μέχρι τα αυτιά μου<br />και γύρισα ξανά στο δρόμο για την πύλη...<br /><br />- στα αυτιά μου βούιζαν ακόμα τα λόγια του νέου, του νέου που χανόταν μακριά με το δικό μου βήμα ανάμεσα σε εκείνα τα καράβια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-997983393345208974?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-79921106083115406482011-12-30T23:12:00.002+02:002011-12-30T23:14:36.827+02:00Σε ποιους χώρους<br />να απλώσω<br />τα ρούχα που ματώνουν;<br /><br />Σε ποια στιγμή<br />να ξαλαφρώσω<br />την καρδιά που βαραίνει;<br /><br />Μόνος<br />εγώ κι η μοναξιά μου πλάι<br />σ' αυτή την πορεία έξω από τα όρια μου<br /><br />Μόνος<br />εγώ κι η φτώχεια μου κοντά μου<br />που όσο πάει και πλουτίζει!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-7992110608311540648?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-46759650974981157012011-12-30T23:03:00.002+02:002011-12-30T23:06:50.934+02:00Πέντε γυναίκες κέντησαν<br />εκείνο το σημείο<br />που η ζωή μου<br />αλλού ακουμπάει<br />και προσφέρεται στο τέλος της।<br /><br />Σχεδόν θεϊκή μορφή<br />που τρέχει<br />πάνω στις μπερδεμένες παρηχήσεις του θανάτου<br />που αγγίζει τη ζεστή πνοή<br />σε κάθε γύρισμα<br />που τρέμει την κρύα ατμοόσφαιρα<br />στο άλλο<br />που απλώνεται σιγά σιγά<br />και καλύπτει τα πάντα...<br />ακόμα και τις σκέψεις<br />για πιο λευκοντυμένες χήρες...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-4675965097498115701?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-41184520693060475962011-12-30T22:49:00.003+02:002011-12-30T22:54:10.937+02:00Στη ζωή μου στερήθηκα τόσα πολλά!<br /><br />Ακόμα κι αυτή τη στιγμή<br />είναι τόσο δύσκολο να το δεχτώ...<br />κι αδυνατώ να βρω τρόπους για ν' αποκτήσω τρόπους...<br /><br />Μέσα μου μάχομαι<br />μ' εκείνους τους πολλούς εχθρούς<br />που ο καθένας κρατά στο χέρι του<br />ένα από 'κείνα τα πολλά!<br /><br />Κι είναι τόσοι πολλοί<br />κι εγώ ακόμα τόσο αδύναμος και μικρός...<br /><br />μόνο μ' ένα χαμόγελο για κάλυψη<br />μόνο με ένα βλέμμα για αλήθεια...<br /><br />η άνεση... το όπλο μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-4118452069306047596?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-90055868127210591422011-12-28T10:49:00.002+02:002011-12-28T11:03:38.533+02:00Μερικά βή - μα - τα<br />και βγήκε απ' τον κόσμο...<br />τι χα - ρά!<br />έγιναν τα δάκτυλα ένα παιχνίδι<br />και το σακάκι πετάχτηκε στον ήλιο!<br /><br />Κι ήρθε και με βρήκε ανάσκελα<br />τι χα - ρά!<br />μέσα στα σύννεφα τα μάτια ένα παιχνίδι<br />και το κορμί μου χόρεψε στον άνεμο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-9005586812721059142?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-20734969760352839492011-12-28T10:37:00.002+02:002011-12-28T10:41:38.789+02:00Μένοντας κάπου ανεπιθύμητα...<br /><br />- κλείνω τα μάτια μου τα δυο<br />και μες το χρόνο τριγυρνώ<br /><br />στους ήχους μέσα τους παλιούς<br />τους περασμένους τους αυλούς<br /><br />πίσω στην πλάκα της αυλής<br />που' πεφτε κλάμα της βροχής<br /><br />που κι ο κισσός σερνόταν ως την πόρτα<br />για να γευτεί τη ζηλευτή τη νότα<br /><br />μέσα στις νύχτες τις πολλές<br />που' τανε κόκκινες κι αυτές<br /><br />μέσα στο τρέμουλο στα άκρα<br />που' φερνε πάθος μες την σάρκα - <br /><br />...έχοντας πλάι μου ωστόσο τα ανεκτίμητα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-2073496976035283949?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-76860033102340544042011-12-28T10:30:00.002+02:002011-12-28T10:35:30.165+02:00Όλα γύρω έχουν μια ηρεμία...<br />τα μάτια μου όμως δύσκολα ν' ακολουθήσουν<br />τους άλλους στο μεσημεριανό ύπνο...<br />πετούν μέσα στο θάλαμο και ζητούν οράματα του τότε...<br />- πιστά στη θύμηση<br />- που σταματούν το χρόνο και ξεραίνουν τα χείλη<br />- που σε κάνουν να απλώνεις τα χέρια και να πιάνεις την Άνοιξη<br />- που σε κάνουν να βγάζεις τα ρούχα και να πέφτεις στη θάλασσα<br />- που σε κάνουν να αφήνεις τα πόδια γυμνά κι ας σου καίει τις πατούσες η κάψα του ήλιου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-7686003310234054404?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-77824581594941404512011-12-28T10:24:00.002+02:002011-12-28T10:27:51.601+02:00Τα πόδια τρέξανε - γυμνά - <br />στον καυτερό το δρόμο πάνω<br />σαν θέλησαν να βρουν τις σκέψεις,<br />να δουν έχσαν τα γιορτινά τους υποδήματα<br />- εκείνα τα μεγάλα τα κατακόκκινα παπούτσια - <br />που δόθηκαν μια μέρα - τυλιγμένα - <br />μες σε χαρτί πεσμένων φύλλων...<br /><br />... και άρπαξαν στο πεζοδρόμιο το πρώτο<br />την άκρη μιας βιτρίνας<br />μα δάκρυσαν σαν είδαν στο γυαλί<br />τη γύμνια των δακτύλων।<br /><br />Κι οι σκέψεις έμειναν βουβές<br />σαν το χαρτί δίχως μελάνι<br />και οι γραμμές χαμένες...<br /><br />... το θέμα... καταρρέει!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-7782458159494140451?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-27504244910503635202011-12-17T14:40:00.002+02:002011-12-17T14:54:06.606+02:00Ανάβω τσιγάρο<br />κι έρχομαι δίπλα...<br />κορμιά σκορπισμένα τριγύρω,<br />μα εγώ δίχως γεύση...<br />ξαπλώνω στη μέση και μόνος<br />μακριά<br />- όχι απ' τον κόσμο,<br />αλλά από το ίδιο το σώμα μου...<br /><br />Βουβός, σιωπηλός και ακίνητος<br />με τα κόκαλα κομμάτια που σπάζουν κι ακούγονται,<br />με μυαλό σαστισμένο στη χαρά που ματώνει,<br /><br />αλλά κι ένα όνειρο που φτάνει με παρέα την ελπίδα...<br />.........................<br /><br />Στου κλουβιού μου τον τοίχο χαράζω άλλη μία στιγμή<br />κι ηρεμώ,<br />και ας ήταν το όνειρο σύντομο!<br /><br />Μου αρκεί που με βγάζει ψηλά στον ουρανό<br />- κι ακόμα πιο πάνω....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-2750424491050363520?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-9530754701682035722011-12-17T14:28:00.003+02:002011-12-17T14:31:42.093+02:00Κι αν ξέμεινες στους πρόποδες<br />- δε φταίω εγώ -<br />αλλά εσύ που πούλησες<br />τις ακριβές σου μπότες...<br /><br />Κι αν στάθηκες στο δρόμο<br />- δε φταίω εγώ -<br />αλλά εσύ που έχασες<br />της πόρτας το κλειδί...<br /><br />Και αν ξεχάστηκες μέσα στον ύπνο<br />- δε φταίω εγώ -<br />αλλά εσύ δεν άκουσες<br />το χτύπο της καμπάνας...<br /><br />Κι εγώ δε φταίω...<br />γιατί εγώ σου χάρισα τις ακριβές τις μπότες,<br />γιατί εγώ σου έδωσε εκείνο το κλειδί,<br />γιατί εγώ σου έμαθα το χτύπο της καμπάνας...<br /><br />μα εσύ τα περιφρόνησες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-953075470168203572?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-83468845199735449432011-12-17T11:04:00.002+02:002011-12-17T11:10:13.912+02:00Ο χρόνος και πάλι στο κύριο μέρος του λόγου<br />- στα δύσκολα -<br />και πάλι στη μέση της γεμάτης σκηνής।<br /><br />Τα χέρια πάλι ζαρωμένα δείχνουν την έλλειψη<br />- στα δύσκολα -<br />και πάλι κλαμένο το πρόσωπο δηλώνει το πάθος<br />- στα δύσκολα -<br /><br />Τα λόγια πεζά δίχως αίμα, τυπικά εδώ και καιρό<br />- στα δύσκολα -<br />και μόνο πάλι μια λέξη αστέρι μέσα στο χάος<br />...ζωή।<br /><br />Η ψυχή ωστόσο βρίσκει διέξοδο<br />γεμίζει, χορταίνει κι ουρλιάζει και πάλι<br />- στα δύσκολα -<br />πιάνει το βαθύ το νόημα κι η διάθεση αλλάζει<br />δεμένη σε κόμπο κοντά στην καρδιά<br />- ας είναι -<br /><br />Άλλη μια φιάλη οξυγόνου<br />εδώ μέσα - στα δύσκολα - ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-8346884519973544943?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-1166969293606984972011-12-17T10:59:00.002+02:002011-12-17T11:03:00.273+02:00Κρύο στην αυλή με τις λιγοστές τις γλάστρες<br />λίγα και τα πράσινα φύλλα στα δένδρα του δρόμου,<br />ανάλαφρες εικόνες γυρνούν στη μνήμη<br />και παίζουν κρυφτό<br />μπροστά στο μεσοτείχι των ματιών μου...<br /><br />Κρύο στο σπίτι με τα λιγόστα έπιπλα<br />λίγα και τα κόκκινα άνθη στα κλαδιά των ρόδων,<br />φοβισμένες φωνές γυρνούν στην καρδιά<br />και παίζουν κυνηγητό<br />μπροστά στο μεσοτείχι των χειλιών μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-116696929360698497?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-45070847918281844202011-12-17T10:48:00.002+02:002011-12-17T10:56:55.114+02:00Την ώρα που όλα χάνονται<br />μέσ' το σκοτάδι της γνωστής κάμαρας<br />και τα χιόνια που σκεπάζουν το συναίσθημα<br />γυαλίζει μπροστά στη γεμάτη σελήνη,<br /><br />δύο μάτια μπροστά στον καθρέφτη<br />δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος<br />που φορτώνει στους ώμους η ταπεινή ηδονή!<br /><br />Τότε κλείνουν αμέσως<br />και ελπίζουν η εικόνα να μείνει αόρατη,<br />και το σώμα σε θέση κυρτή<br />να περάσουν ανώδυνα<br />απ' το κεφάλι επάνω τα φτωχά τα οράματα,<br />μην ποτίσουν το μυαλό και χαθεί το αγνό παραμύθι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-4507084791828184420?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-40867395316009541592011-12-11T13:31:00.003+02:002011-12-11T18:06:04.712+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-n2NFu6tgiyo/TuTU3y7g3AI/AAAAAAAAAas/LN1QHoAHVKg/s1600/Soul_in_fire_by_mudakisa.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 302px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-n2NFu6tgiyo/TuTU3y7g3AI/AAAAAAAAAas/LN1QHoAHVKg/s400/Soul_in_fire_by_mudakisa.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684902684677692418" border="0" /></a><br />Το φως ημιθανές<br />και η πόρτα πάλι κρυώνει...<br />Η μέρα μόλις κοιμήθηκε<br />κι Εγώ στριμωγμένος στην πρώτη γωνία της।<br /><br />Μόνος - εδώ και καιρό -<br />παίζω με τον μόνο φίλο που έχω - τον εαυτό μου<br />- τον βάζω απέναντι να κάνει τη σκιά πάνω στον τοίχο<br />- τον βλέπω να σκύβει και ν' ακολουθεί το μυρμήγκι μέχρι εκεί που στρίβει στο χάος<br />- τον ξαπλώνω στο κρεβάτι να ζεστάνει το στρώμα।<br /><br />Η νύχτα έχει έρθει<br />κι Εγώ αγκαλιασμένος με την πρώτη αγωνία της।<br /><br />Μόνος - εδώ και καιρό -<br />συνεχίζω να παίζω με τον μόνο φίλο που έχω - τον εαυτό μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-4086739531600954159?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-34756664011304493852011-12-11T13:16:00.005+02:002011-12-12T09:00:40.219+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-aNzq6SImm-8/TuTTOz9Y85I/AAAAAAAAAag/CFJG3LsToyE/s1600/der-mensch-in-verzweiflung-wallpapers_9214_1920x1080.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 225px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-aNzq6SImm-8/TuTTOz9Y85I/AAAAAAAAAag/CFJG3LsToyE/s400/der-mensch-in-verzweiflung-wallpapers_9214_1920x1080.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684900881067733906" border="0" /></a><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">Στη μεγάλη λεωφόρο της ζωής...<br />πώς τολμώ να γυρίζω το βλέμμα<br />και να ψάχνω ταξίδια στα παλιά εμιράτα της νύχτας;<br />πώς τολμώ να οδηγώ το σώμα<br />εκεί που ποτέ του δε έμεινε σταθερό στην ιδέα;<br /><br />Στη μεγάλη λεωφόρο της ζωής...<br />πώς τολμώ να ζητώ τη δροσιά μίας μπόρας που περνάει και χάνεται;<br />πώς τολμώ να ξεχνάω την ψυχή που έχει πια αγαπήσει...<br /><br />το τύπο που περνάει κάθε στιγμή από μπροστά μου<br />με το μαύρο μακρύ του μαλλί<br />και το μαύρο παλτό!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-3475666401130449385?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-72626884266082282712011-12-11T13:07:00.003+02:002011-12-11T18:17:43.910+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-yTBAG0vu3k8/TuTXnfw2AAI/AAAAAAAAAa4/kj5UnZwQnvA/s1600/345117962_2884ae31ab.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 154px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-yTBAG0vu3k8/TuTXnfw2AAI/AAAAAAAAAa4/kj5UnZwQnvA/s400/345117962_2884ae31ab.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684905703189643266" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Στο σκοτεινό στρώμα<br />κορμί από σκληρόδενδρο<br />και με πνοή ζεστή<br />κείτεται σκεπασμένο ως τα βλέφαρα<br />και με τα χέρια γαντζωμένα στα σεντόνια<br />δένει τα πόδια του<br />σφίγγει τα δόντια του<br />και φωνάζει στο φως που πλησιάζει<br />να φύγει।<br /><br />Τώρα....<br /><br />Στο σκοτεινό το στρώμα<br />κορμί από μαστίχα<br />και με πνοή ξερή<br />κοιμάται σκεπασμένο ως το λαιμό<br />και με τα χέρια χαλαρά<br />λύνει τα πόδια του<br />ξεσφίγγει τα δόντια του<br />και πέφτει στον κόσμο της ομίχλης<br />να γευτεί τη λάμψη που' είχε διώξει!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-7262688426608228271?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-65100845853950377802011-12-11T10:45:00.003+02:002011-12-12T01:16:49.524+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-DrTnzlH2uiE/TuU52qCrqwI/AAAAAAAAAbQ/IMmrtjdcgL8/s1600/sogno1-1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 296px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-DrTnzlH2uiE/TuU52qCrqwI/AAAAAAAAAbQ/IMmrtjdcgL8/s400/sogno1-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685013715786377986" border="0" /></a><br /><br /><br />Έτρεξες στο στρώμα<br />με ορμή<br /><br />ήθελες να βρεις - όσο πιο γρήγορα γινόταν -<br />το όνειρο που πλάγιαζε κοντά σου<br /><br />και μες το νου σου άφησες<br />να τρέξει λίγος χρόνος<br />για να προλάβεις...<br />την ιδανική στιγμή<br />της ηδονής...<br /><br />όμως δε βρήκες παρά<br />πόδια γυμνά και κρύα<br />και<br />μια πλάτη λευκή στραμμένη<br />προς τον ήλιο...<br /><br />βρήκες το μάτι να γυρνάει μες το χώρο<br />σαν ηλίθιο<br />μιας και το όνειρο κάπου μες τα σεντόνια<br />μπλέχτηκε...<br /><br />τελικά άδικος κόπος...<br /><br />όλα καλά<br />μονάχα εκεί έξω<br />κι όλα χαμένα εκεί μέσα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-6510084585395037780?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-75496039558273757272011-12-11T10:29:00.003+02:002011-12-12T01:13:30.442+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-1486J1PCEg0/TuU5DtUxpgI/AAAAAAAAAbE/PZ203rGZg1Y/s1600/antiokosme.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 380px; height: 366px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-1486J1PCEg0/TuU5DtUxpgI/AAAAAAAAAbE/PZ203rGZg1Y/s400/antiokosme.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685012840494245378" border="0" /></a><br />"Δυνατός και μεγάλος ήρωας"<br />με ιδανική φωνή έρχεσαι<br />στο σκοτάδι μέσα της νύχτας।<br /><br />Έρχεσαι ζωντανός στις κινήσεις<br />θερμός στις σκέψεις...<br /><br />και μαζί σου<br />όλες οι τύχες του κόσμου,<br />αυτές που κυνήγησες - λίγο<br />αυτές που κατέκτησες<br />αυτές που συχάθηκες...<br /><br />- όλες μαζί σου<br />κάθε στιγμή που βγαίνουν οι γυμνολαίμηδες<br />και τραγουδάνε<br />και χορεύουν।<br /><br />Έρχεσαι δάσκαλος στις κινήσεις του σώματος<br />κήρυκας στις σκέψεις του μυαλού<br />και φωνάζεις :<br />"Βάσταξε!...."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-7549603955827375727?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-52183823820196234392011-12-10T14:15:00.003+02:002011-12-12T17:41:41.537+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-SgZM3-C7zsw/TuYgrjBQOdI/AAAAAAAAAcA/FUo5BC0s1FY/s1600/dental_couple215.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 215px; height: 250px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-SgZM3-C7zsw/TuYgrjBQOdI/AAAAAAAAAcA/FUo5BC0s1FY/s400/dental_couple215.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685267512108792274" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /><br />Χαμόγελα γλυκά<br />στα τρυγημένα κλήματα...<br /><br />καρδιά γεμάτη τόλμη, δύναμη κι αγάπη<br />ακόμα και για κείνους που χαλούσαν τη σειρά<br />- ακόμα και για κείνους -<br /><br />μέσα σε μια ψυχή που δε ζήτησε ποτέ της<br />κανέναν να πληγώσει<br />μα να χαρεί μονάχα θέλησε τη μεθυσμένη νίκη της<br />- μονάχα -</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-5218382382019623439?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-56164797226135230452011-12-10T14:13:00.002+02:002011-12-12T01:21:11.981+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-V505027-M7A/TuU60Avi3bI/AAAAAAAAAbc/4VeJAmuJZfg/s1600/FOTO_8_43.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 334px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-V505027-M7A/TuU60Avi3bI/AAAAAAAAAbc/4VeJAmuJZfg/s400/FOTO_8_43.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685014769852145074" border="0" /></a><br /><br /><br />Σαν πήρα<br />το άσπρο το δελφίνι<br /><br />και πέρασα<br />στην από εκεί την όχθη<br /><br />- γεμάτος αγριολούλουδα στα χέρια<br /><br />κομμένα από τον κήπο των ονείρων μου -<br /><br />σε θυμήθηκα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-5616479722613523045?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-89794084463534688592011-12-10T14:09:00.003+02:002011-12-10T16:20:54.024+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-iM_tewdFmF8/TuNqvfUTVnI/AAAAAAAAAZM/8-MW05p_-g8/s1600/clock.gif"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 352px; height: 384px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-iM_tewdFmF8/TuNqvfUTVnI/AAAAAAAAAZM/8-MW05p_-g8/s400/clock.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684504518764746354" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />Στο "γύρω γύρω" των γυμνών δοκών<br />όλα μαραζώνουν<br />σαν τα μαγαζιά της Κυριακής<br />μπροστά στο ανύπαρκτο ωράριο।<br /><br />Στο "γύρω γύρω" των γυμνών δοκών<br />όλα ερημώνουν<br />σαν τις χαρές τις παιδικές<br />μπροστά στον ερχομό του κρύου।<br /><br />Στο "γύρω γύρω" των γυμνών δοκών<br />όλα νεκρώνουν<br />σαν την καρδιά των λουλουδιών<br />μπρος το βασίλεμα του ήλιου।<br /><br />Και πάντα στο "γύρω γύρω" των γυμνών δοκών<br /><br />κάθε κόκκος και μια θύελλα<br />κάθε σπυρί μια πείνα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-8979408446353468859?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-33931183012875729772011-12-10T14:02:00.003+02:002011-12-12T01:26:15.310+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-DV94h_cZdq0/TuU8DZPz3hI/AAAAAAAAAbo/uyJ2fMoowVk/s1600/matisse_dancer.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-DV94h_cZdq0/TuU8DZPz3hI/AAAAAAAAAbo/uyJ2fMoowVk/s400/matisse_dancer.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685016133639593490" border="0" /></a><br />Και πάλι οι Ώρες μπροστά μου<br />χορεύουν προκλητικά<br />με τις γλυκιές τους τις κόρες αντάμα<br />που' χουν τα στήθια γυμνά!<br /><br />- Τραγικής ειρωνείας σκηνή<br />που κυλά σ' εποχή λανθαμένη<br />και προσφέρει μόνο σύγχυση -<br /><br />μιας και δυστυχώς μακριά<br />και κοντά μοναχά κοράκων φωνές<br />και η βέργα να τσούζει τα αυτιά μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-3393118301287572977?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-46499335421751666242011-12-10T13:52:00.003+02:002011-12-12T01:30:32.864+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-MMPGce6U-0w/TuU88kAs65I/AAAAAAAAAb0/ORqglMKWTfU/s1600/227139-ET_Moon.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 270px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-MMPGce6U-0w/TuU88kAs65I/AAAAAAAAAb0/ORqglMKWTfU/s400/227139-ET_Moon.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685017115781557138" border="0" /></a><br /></div>Έλα να παίξουμε στο παραμύθι της στιγμής...<br /><br />έλα να τρέξουμε κι ας μπλέξουμε<br />κι ας ξεχαστούμε...<br />πως τούτη η νύχτα μας στερεί τα βέλτιστα!<br /><br /><div style="text-align: left;">Έλα να κάνουμε παρέα στη μοναξιά μας...<br /><br /></div>έλα να γονατίσουμε και να ευχηθούμε<br />κι ας φανταστούμε...<br />πως μόνο το όνειρο θα μας προσφέρει τα βέλτιστα!<br /><br />Έλα μαζί μου,<br />καβάλα στο καινούριο μου ποδήλατο<br />που ανεβαίνει στον ουρανό<br />και μεταφέρει τη στιγμή στ' αστέρια...<br /><br />Έλα να δούμε από ψηλά τι αξίζει η ζωή<br />κι ας είναι παραμύθι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-4649933542175166624?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-65540866734322421982011-12-10T13:41:00.004+02:002011-12-10T16:39:29.154+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-IP9pjQoob8g/TuNvFlM8TJI/AAAAAAAAAZ8/WFO-3-_qjPc/s1600/images.jpeg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 259px; height: 194px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-IP9pjQoob8g/TuNvFlM8TJI/AAAAAAAAAZ8/WFO-3-_qjPc/s400/images.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684509296348122258" border="0" /></a><br /><br />το νευρικό τρεμούλιασμα του απαλού κορμιού<br />το ανήσυχο βλέμμα των αστραφτερών ματιών<br />το βιαστικό φιλί των φοβισμένων χειλιών<br /><br />όλα μαζεμένα μέσα στην σκοτεινή αποθήκη της Μνήμης<br /><br />σχεδιάζουν εδώ κι εκεί πάνω στη σκοτεινή μάντρα που περνώ κάθε βράδυ<br />σκιές γνωστές από κάθε νυχτέρι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-6554086673432242198?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-32556352489962435882011-12-10T13:21:00.002+02:002011-12-10T13:30:47.581+02:00Εδώ πέρα εις την Ρόδον<br />σ' έναν χώρο εγκλωβισμένοι<br />τη ζωή μας με τον δόλον<br />την κρατάν φυλακισμένη।<br /><br />Κι ο αφέντης στο κονάκι<br />ενώ οι δούλοι στο χαντάκι<br />τη δουλειά τους δεν 'κτιμάει<br />μα τα κόπια τους ζητάει।<br /><br />Και φωνάζει "διοικώ"<br />με την έννοια του "αδικώ"<br />κι όλο λέει "εγώ διατάζω"<br />που σημαίνει "ατιμάζω"।<br />Λέει επίσης δυνατά<br />πως τον άσσο αυτός κρατά<br />κι όποιον θέλει τον πατάσσει<br />στην αναφορά σαν φτάσει।<br /><br />Λέει ακόμα πως φροντίζει<br />την τροφή για τον φαντάρο<br />μα με άλλους κανονίζει<br />να κρατάνε το καπάρο।<br /><br />Και διατάζει "αφθονία"<br />τη φιγούρα του να κάνει,<br />ακολούθως την πενία<br />τη θυμάται και λουφάζει।<br /><br />Και ζητάει χαιρετούρες<br />και το πόδι καρφωτό<br />και δε βλέπει τις καμπούρες<br />στο δικό του το κορμό।<br /><br />Οδοιπορικά ξεχνάει<br />να σου δώσει για Καβάλα<br />και την έγνοια του κρατάει<br />για τ' αστέρια τα μεγάλα।<br /><br />Κι όλοι γύρω οι αρουραίοι<br />του κρατάνε το φακό<br />κι ο καθένας του το σάκο<br />του τον θέτει ανοιχτό।<br /><br />Και ο χώρος ευκαιρίας<br />για επίδειξη μανίας<br />μες σε κράτος ειρωνείας<br />με στρατό αδυναμίας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-3255635248996243588?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-8970930624777633032011-12-10T13:13:00.002+02:002011-12-10T13:18:42.640+02:00Σταματώ τις κυκλικές κινήσεις<br />που ορίζει ο κανόνας της Πὐλης<br />και πέφτω με τα μούτρα σ' αυτό που λατρεύω...<br /><br />Ο χρόνος είναι σύντομος<br />και ο χώρος δε μου επιτρέπει αναστήματα<br />Ο τόπος είναι άγριος<br />κι οι πηγές είναι άδειες από νάματα...<br /><br />Μες σε τούτη την κενή και απαίσια ατμόσφαιρα<br />προσπαθώ να κρατήσω το μυαλό μου ατόφιο...<br />το μυαλό μου να μείνει καθάριο<br />και το μάτι μου υγρό - μη θολώσει<br />και χάσω τα αμάραντα ρόδα<br />που μου δείχνουν το δρόμο<br />της δικής μου της Ποίησης।<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-897093062477763303?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-43719302915290361022011-12-10T12:56:00.002+02:002011-12-10T13:06:44.609+02:00Συγκινήσεις μεγάλες<br />την ώρα της οριστικής εξόδου<br />- άλλης μιας απ' τις πολλές που θα ταράξουν -<br />τα χέρια τρέμουν σα γυρίζουν το κλειδί της λύτρωσης<br />τα μάτια δεν πιστεύουν στη χρυσή στιγμή<br />τα πόδια ξεδιπλώνονται διάπλατα πέρα από την πύλη<br />και μόνο το βλέμμα γυρίζει για λίγο προς τα εντός<br />με μια άλλη αίσθηση<br />- σε αυτούς που χαιρετούν -<br /><br />το τυπικό ξεχνιέται μονομιάς<br />η προσοχή πια δεν θα χτυπιέται σ' αναξίους<br />ούτε η υποταγή ξανά στην άμουση φωνή της χαλασμένη σάλπιγγας<br />το βάρος της σιδερένιας σκέψης μακριά απ' το ζεστό κεφάλι<br />και οι εξαρτήσεις κρεμασμένες πλάι στο άδειο το κρεβάτι...<br />όλα αυτά σε μια ομίχλη πεταμένα<br />σαν ένας μόνο εφιάλτης θα κυλάει που και που<br />ανάμεσα στο θρόισμα από κλαδιά ευκαλύπτων<br />που μόνο το άρωμά τους θα επιμένει...<br /><br />μιας και η δύναμή τους δε θα μπορεί ν' ακολουθήσει<br />αφού ο νους και η ψυχή ψηλά προς το αστέρι του ήλιου ανεβαίνει<br />κι εκεί τη δύναμη τους ξαναβρίσκουν και φοράνε...<br /><br />- την είχανε αρπάξει σαν πέρναγαν την πύλη των βαρβάρων -<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-4371930291529036102?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-42324199204224804112011-12-10T10:58:00.002+02:002011-12-10T11:02:06.891+02:00Νιώθω τον ήχο<br />σαν βαδίζει και χάνεται<br />και θέλω να σταματήσω να νιώθω...<br /><br />κι εσύ ψυχή μου<br />στο χώμα μη σέρνεσαι<br />για έναν τόσο ανελέητο πόθο।<br /><br />Καλύπτω τα μάτια<br />μη δείχνουν ανόητα<br />και στρέφω το βλέμμα αντίθετα...<br /><br />όλα του αύριο<br />είναι πια αυτονόητα<br />σαν μένουν στον κόσμο πια έκθετα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-4232419920422480411?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-53775768982141041732011-12-10T10:51:00.003+02:002011-12-10T16:18:15.655+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-G4bu6MNSOvg/TuNqIbYcKVI/AAAAAAAAAZA/roYi659Z-e8/s1600/image.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 343px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-G4bu6MNSOvg/TuNqIbYcKVI/AAAAAAAAAZA/roYi659Z-e8/s400/image.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684503847693461842" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br />Βγαίνεις στον κόσμο ανάμεσα<br />και σου δείχνει τα πρέπει σου...<br /><br />σχίζεις τη μορφή σου ενδιάμεσα<br />και φορτώνεις με ψέμα την σκέψη σου।<br /><br />Απ' το λόγο του εξαρτάς τη ζωή<br />και δε σκέφτεσαι τι κάνει ο ίσκιος σου...<br /><br />στο ποτήρι του ακουμπάς τη ψυχή<br />και ξεχνιέσαι στο σκοτάδι ο ήχος σου।<br /><br />Στη δική του τη λάμψη υποκλίνεσαι<br />και να μην προδοθεί η υποταγή του ζητάς...<br /><br />στα δικά του αρμόζει συνέχεια στήνεσαι<br />και το κύριο ύψος σου στο χώμα πατάς।<br /><br />Για μια χούφτα στιγμές όλα αυτά<br />που μπορούσες να βρεις και σε πάγκους ...<br /><br />αλλά κοίτα τα μάτια σου, αύριο θα είναι καυτά<br />αφού δένεις συνεχώς το λαιμό σου με σπάγκους!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-5377576898214104173?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-72051817995681545372011-12-10T10:39:00.005+02:002011-12-10T16:43:49.460+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-gwkW6Zp6ZN8/TuNwGGaRhoI/AAAAAAAAAaI/OyMFtVcAvYg/s1600/ODYSSE%257E1.JPG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 320px; height: 230px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-gwkW6Zp6ZN8/TuNwGGaRhoI/AAAAAAAAAaI/OyMFtVcAvYg/s400/ODYSSE%257E1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684510404774037122" border="0" /></a><br />Σιωπώ στην κάψα του καλοκαιριού...<br />το μόνο που ζητώ<br />- να μείνουν πιστά μεσ' το χρόνο τα μάτια<br />και οι μνήμες να φωτίζουν το δρόμο<br />στα πουλιά που φορτώνονται τόσες ευχές<br />για το αύριο...<br /><br />η σελήνη πάλι αρχίζει να φαίνεται<br />κι εγώ στο δικό μου το γέμισμα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-7205181799568154537?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-33894421421325007462011-12-10T10:33:00.003+02:002011-12-10T10:37:39.466+02:00Η λαλιά κομμένη σε χίλια κομμάτια<br />και τα μάτια μόλις κρατούν το συναίσθημα...<br /><br />Κι ο χρόνος μεγάλος και μαζί ηττημένος,<br />αφού η νίκη του μικρή, τραγική εντός των ωρών του...<br />μονάχη στριμώχνεται σαν πληγωμένη στιγμή<br />στις λιγοστές ομόκεντρες ρίγες του...<br /><br />ο ουρανός θα αργήσει ν' ανοίξει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-3389442142132500746?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-10630123824471332582011-12-10T10:29:00.002+02:002011-12-10T10:32:00.476+02:00०५। ०७। १९९०<br />σήμερα άκουσα τα τζιτζίκια<br />σήμερα είδα τα χελιδόνια<br />σήμερα ένιωσα το ήλιο καυτό...<br />κι όμως καλοκαίρι δε μύρισα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-1063012382447133258?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-25515630650943778742011-12-10T10:14:00.004+02:002011-12-10T10:23:22.463+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-0AGweNKULXQ/TuMWmW4swOI/AAAAAAAAAY0/NpYkts0QQzU/s1600/images.jpeg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 180px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-0AGweNKULXQ/TuMWmW4swOI/AAAAAAAAAY0/NpYkts0QQzU/s400/images.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684412002905932002" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);"><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">Μ</span></span> ένω μονάχα με μια λέξη αγκαλιά<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">Ο </span>πλισμένη με βαριά πανοπλία,<br /><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-weight: bold;">Ν</span> α φωνάζει το χρόνο για σύμμαχο,<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">Α</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);"> </span>ργά αργά να περνά το κατώφλι μου,<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">Ξ</span> εχασμένες στιγμές προσπαθώντας να δώσει,<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">Ι </span>δανικές μυρωδιές να σκεπάσει,<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">Α</span> ποψιλώνοντας τη χλόη του νου μου...<br /><br />μ'<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">Α</span> πλώνω το κορμί μου ημίγυμνο,<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">Ν</span> α στραφεί προς την άλλη τη λέξη,<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">Τ</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);"> </span>ην κενότητα αυτή να πληρώσει,<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">Ι</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);"> </span>χνηλάτης να γίνει της νύχτας,<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">Δ</span> ότης του κόκκινου χώματος,<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">Ο</span> μορφιές ζωντανές να προσφέρει,<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">Τ</span> ραγουδώντας κομμάτια υπέροχα,<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">Ο</span> δογέφυρα της ζωής που' χω χάσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-2551563065094377874?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-81500200449059720542011-12-10T10:10:00.001+02:002011-12-10T10:13:29.653+02:00<span style="font-weight: bold;">Χ άνω το </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 204, 0);">πράσινο</span><span style="font-weight: bold;"> του δάσους</span><br /><span style="font-weight: bold;">Α π' το αίμα μου φεύγει το </span><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">κόκκινο</span><br /><span style="font-weight: bold;">Ο ήλιος παύει να είναι </span><span style="color: rgb(255, 255, 0); font-weight: bold;">χρυσός</span><br /><span style="font-weight: bold;">Σ τον ουρανό ελλείπει το </span><span style="color: rgb(51, 255, 255); font-weight: bold;">γαλάζιο</span><span style="font-weight: bold;">...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-8150020044905972054?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-56900399782248144032011-12-10T10:01:00.002+02:002011-12-10T10:07:41.281+02:00Χρυσή βροχή<br />στα μαλλιά σου θα στάξω<br />και μ' ένα πέπλο<br />τη μορφή θα σκεπάσω,<br />μη και σε δουν τα μάτια του ήλιου<br />και σου δώσουν το χρώμα του μήλου।<br /><br />Μια πνοή του ανέμου<br />στο κορμί θα καλέσω<br />κι ένα τραγούδι<br />όλο μέλι για σένα θα πλέξω,<br />μη και σε πλανέψει η ωδή του Ορφέα<br />και σε τραβήξει η νεανική του η θέα।<br /><br />Στιγμές σιωπής και γαλήνης<br />στην ψυχή σου θ' απλώσω<br />και μ' ένα βέλος<br />την καρδιά θα καρφώσω,<br />μη και σε κλέψει η φύση του δάσους<br />και στερήσει από μένα τους ήχους του πάθους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-5690039978224814403?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-71643960367874342422011-12-10T09:52:00.002+02:002011-12-10T10:00:16.843+02:00Στης σελήνης το άρμα πετάνε χιλιάδες πουλιά,<br />ελπίδες θερμές στου χρόνου το πέρασμα।<br /><br />Τα αστέρια που μπαίνουν στ' απλωμένα πανιά,<br />φωτίζουν γλυκά και διώχνουν το γέρασμα।<br /><br />Γαλάζια τα όνειρα στα λευκά τα σεντόνια,<br />γαλάζιες πορείες στο δρόμο της ύπνωσης।<br /><br />Σαν παιδάκια κρατάμε στα χέρια μπαλόνια,<br />με ουράνιο τόξο στο δρόμο της λύτρωσης।<br /><br />Στης γαλήνης το νόμο υπακούουν τα άκρα μας,<br />κι οι ευχές για το μέλλον με φωνές παιδικές।<br /><br />Εικόνες αθώες προσφέρουν χαρά μεσ' τα μάτια,<br />το φως της ημέρας θα τις κάνει σε μας φιλικές।<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-7164396036787434242?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-41421923524196959052011-12-09T13:08:00.002+02:002011-12-09T13:20:57.283+02:00Η Πηνελόπη κατάκοιτη<br />με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος...<br /><br />δεν μπορεί να κινήσει τα δάκτυλα<br />κι οι αράχνες κόβουν βόλτα<br />στον αργαλειό της...<br /><br />ένας σκόρος της γελάει<br />πίσω από την τρύπα που' χει ανοίξει<br />στο υφαντό που έχει αφήσει...<br /><br />ένα βλέμμα απροσδιόριστο, χαμένο<br />ευθεία μπροστά...<br />μία σκέψη χτυπάει τους τοίχους<br />και ζητάει μάταια να αγκαλιάσει το θάνατο<br />που περνάει από δίπλα, αλλά εντέχνως ξεφεύγει - ο άτιμος -...<br /><br />κι ένα όνομα για όλους που βρίσκονται γύρω της<br />βγαίνει απ' το στόμα της :"Οδυσσέα!..."<br /><br />κάπου κάπου ο Τηλέμαχος<br />πλησιάζει το μέτωπο στα χείλη της<br />κι ένα άπνοο φιλί ζωγραφίζεται πάνω του<br />που τον καίει όλη μέρα σαν λέει :<br />"αχ, μάνα!..."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-4142192352419695905?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-1641622641737177422011-12-08T14:07:00.002+02:002011-12-08T14:10:31.816+02:00Κείνη τη μέρα της φυγής<br />τα μάτια σου με πήραν,<br />μάνα μου, μάνα της ζωής<br />και μέσα σου με στείλαν!<br /><br />Κι είδα τα χρόνια τα παλιά<br />στα χέρια σου να έχεις,<br />γλύκα να στάζουν τα μαλλιά<br />και βάλσαμο να τρέχεις!<br /><br />Κείνη τη μέρα της φυγής<br />τα λόγια σου με 'πείσαν,<br />μάνα μου, μάνα της ζωής<br />και άνθρωπο μ' εντύσαν!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-164162264173717742?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-10853169102155215612011-12-08T14:02:00.002+02:002011-12-08T14:06:38.478+02:00Μέσα στο αίμα σου έμαθα<br />κολύμπι των κυμάτων,<br />και μες τα σταρένια σου μαλλιά<br />κυνήγι των θαυμάτων।<br /><br />Στην αγκαλιά σου ένιωσα<br />τη μυρωδιά των κρίνων,<br />και μες στ' ακροδάκτυλα<br />τ' ανέμισμα των φύλλων।<br /><br />Στα μάτια σου εχόρτασα<br />την αίσθηση ενός δώρου,<br />μες το λαιμό σου φώλιασα<br />σα γλάρος του Βοσπόρου।<br /><br />Μες τη γλυκιά σου την ψυχή<br />βρήκα την Αφροδίτη,<br />και μες σ' εκείνο το μυαλό<br />ένα χρυσό πλανήτη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-1085316910215521561?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-1223599845987706012011-12-06T22:49:00.002+02:002011-12-06T22:57:11.768+02:00Μέσ' το σκοτάδι βάλθηκες<br />να ψάχνεις την αγάπη,<br />χωρίς να θέλεις πιάστηκες<br />αιχμάλωτη σε λάθη...<br /><br />Ώρες μπρος το παράθυρο<br />να δεις εκείνον μένεις,<br />όμως το πάθος σου άκαιρο<br />σαν κείνο της Ελένης!<br /><br />Στ' όραμα που φαντάστηκες<br />σαν πέρασμα της σελήνης,<br />μικρή μου, πώς γελάστηκες,<br />αφού χαρά δε δίνει...<br /><br />Χρόνια μέσα στο άπειρο,<br />εικόνες χίλιες δένεις,<br />σε ένα κούφιο όνειρο<br />σαν κείνο της Ελένης!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-122359984598770601?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-24929057502392098792011-12-03T13:16:00.007+02:002011-12-03T16:34:57.249+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-7sxNraq7UUs/TtozIRTP4QI/AAAAAAAAAWY/AWlbKasR33U/s1600/pine-tree-leaves-in-sunrise-bw.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-7sxNraq7UUs/TtozIRTP4QI/AAAAAAAAAWY/AWlbKasR33U/s400/pine-tree-leaves-in-sunrise-bw.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5681910097057407234" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Στο πέρασμα της ματιάς<br />μεσ' απ' τις πευκοβελόνες<br />μεσ' τους αγέρες που πνέουν και πάνε<br />φτιάχνω εικόνες που έζησα<br />στο ταξίδι σαν βγήκα του ήλιου.<br /><br />Και η Μούσα κοντά μου, πιστή<br />να προσφέρει στο νου μου<br />εμπνεύσεις χιλιάδες<br />να γεμίζω χαρτιά<br />να τα κάνω σημαίες<br />στις στροφές που γυρίζει ο ήχος<br />κι ομορφαίνει τη νύχτα.<br /><br />Κάθε λέξη γαληνεύει το πνεύμα<br />χαλαρώνει το σώμα<br />και το κάνει να ανέχεται<br />το αγρίμι που ξυπνά<br />πίσω από τούτη την ένδυση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-2492905750239209879?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-36065430590836616732011-12-03T13:10:00.004+02:002011-12-03T16:38:04.587+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-tPeuiDzGl4M/Tto0QMpAZyI/AAAAAAAAAWk/WIzngHuGzx0/s1600/i_pio_antaksia_mousa.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 209px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-tPeuiDzGl4M/Tto0QMpAZyI/AAAAAAAAAWk/WIzngHuGzx0/s400/i_pio_antaksia_mousa.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5681911332757071650" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Το φεγγάρι στάζει<br />το κίτρινο χρώμα του<br />και γεμίζει σιγά σιγά την πληρότητά του<br /><br />Μ α η ψυχή μου στάζει<br />το κόκκινο χώμα της<br />και αδειάζει σιγά σιγά την κενότητά της.<br /><br />Κι ενώ η σελήνη ζητάει<br />να φωτίσει τον κόσμο αδιάκριτα<br />η ψυχή μου ζητά<br />να κρατήσει κρυφό τον δικό της τον πόθο.<br /><br />Απόψε που τ' όνειρο μας ταράζει και τους δύο<br />και μένα<br />κι εσένα, ουρανέ μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-3606543059083661673?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-65677145120427575052011-12-03T12:11:00.002+02:002011-12-03T16:41:11.735+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-5wFy8rLG5q0/Tto0_jvFHGI/AAAAAAAAAWw/HztJyxYLw8A/s1600/018.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 267px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-5wFy8rLG5q0/Tto0_jvFHGI/AAAAAAAAAWw/HztJyxYLw8A/s400/018.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5681912146410413154" border="0" /></a><br /><br /><br />Χορός...<br />Λέξη<br />παλιά, πολύ παλιά,<br />χωρίς κανείς να ξέρει την ακριβή προέλευσή της.<br />Λέξη<br />που ορίζεται στο χώρο και το χρόνο...<br /><br />Στη μύηση των οπαδών του Διόνυσου,<br />Στη τρέλα της πανέμορφης Σαλώμης,<br />Στο θάρρος της γυναίκας του Ζαλόγγου!<br /><br />Λέξη<br />που ορίζεται σ’ αυτό που σου προσφέρει !<br />Σε σέρνει, Σε τρελαίνει,<br />Σε κλέβει, και Σε στέλνει.<br />Σε περιβάλλει, Σε μαγεύει!<br /><br />Λέξη<br />που δε μπορεί να λειτουργήσει σ’ ένα σώμα!<br />Σ’ αρπάζει απ’ το χέρι,<br />Στην αγκαλιά σε βάζει,<br />Στα μάτια σε καρφώνει!<br /><br />Λέξη<br />με δυο ισχυρά φωνήεντα σε κάθε συλλαβή της,<br />που σαν ηχήσει<br />όλον τον κόσμο αλλάζει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-6567714512042757505?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-71627662200737499382011-12-03T12:10:00.002+02:002011-12-04T15:53:16.025+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-buL1zoxNauc/Ttt7Pimw-ZI/AAAAAAAAAXU/-CVMTp4KErU/s1600/innovation.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 286px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-buL1zoxNauc/Ttt7Pimw-ZI/AAAAAAAAAXU/-CVMTp4KErU/s400/innovation.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682270861775665554" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Η νύστα ανύπαρκτη<br />Αν και ο ύπνος έχει ώρες πολλές μακριά<br /><br />Στη μοναξιά που φτιάχνω τριγύρω μου<br />Με φώτα σβηστά<br />Με κεριά αναμμένα<br />Με σκιές που αχνίζουν στου τοίχου το χρώμα<br />Με τους ήχους που χαϊδεύουν τ’ αυτιά μου<br />Με τον καπνό του τσιγάρου στο δικό του χορό<br /><br />Βγαίνω με πατούσες γυμνές στο μπαλκόνι<br />Που η υγρασία έχει παγώσει<br /><br />Κι απόψε<br /><br />Ατενίζω το βάθος του σκότους<br />Που μεγαλώνει σαν το παίρνει η θάλασσα<br />Και το φτάνει απέναντι<br />Εκεί μακριά στη στεριά<br /><br />Κοιτάζω επίμονα, ψάχνω καλά<br />Πίσω απ’ τις πόρτες<br />Να βρω να φορέσω ένα χαμόγελο<br />Ίσως αντέξω το κρύο<br />Που περονιάζει τα οστά μου από την αϋπνία<br /><br />Σηκώνω τα χέρια<br />Γονατίζω και ρίχνω το βλέμμα ψηλά<br />Εκεί που βρίσκω λίγο φως<br />Κοντά σ’ ένα άστρο<br /><br />Τεντώνω το λαιμό μέχρι να πονέσει η φλέβα του<br />Να χτυπήσει το αίμα στο στενό της σημείο<br />Κι ύστερα μαζεύομαι κουβάρι,<br />Το κεφάλι στα πόδια<br />Και τα χέρια γύρω από τα πόδια,<br />Το αυτί στην καρδιά<br />Για να ακούσει τη ζωή που μέσα κυλά,<br />Στην ζεστή ανάσα το στέρνο<br />Για να νιώσει την πνοή<br /><br />Κι όλα αυτά τώρα,<br /><br />Τώρα<br />Που μπορώ να λέω<br />Ότι βρίσκομαι στην άλλη όψη του κόσμου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-7162766220073749938?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-38205874259057093672011-12-03T12:09:00.001+02:002011-12-03T12:09:47.153+02:00Τόσα χρόνια,<br />λέξη<br />να γράψω δεν έβγαινε,<br />να απλώσω τα ρούχα,<br />να στείλω σημάδι του πόνου...<br /><br />Τώρα όμως,<br />η χαρά με οδηγεί να χαράξω,<br />η ζωή μού φωνάζει<br />να γεμίσω με χρώμα το λευκό το χαρτί....<br /><br />Κι αυτό...<br />Γιατί εσύ αποτελείς τα γραμμένα,<br />κάθε σύμφωνο,<br />κάθε φωνήεν,<br />ακόμα και το κόμμα,<br />μα ποτέ την τελεία...<br /><br />Αυτή είναι ο φόβος μου<br />και την κρατώ μακριά απ’ τις σειρές μου,<br />μην τυχόν και κλείσει της ζωή μας το κείμενο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-3820587425905709367?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-90330254798679402842011-12-03T12:08:00.001+02:002011-12-03T12:08:59.939+02:00Αν με ρωτήσει ο Θεός ...<br /><br />Έτσι απλά... θα πω...<br />εκείνη η υπέροχη ψυχή<br /><br />με άφησε και γλίστρησα<br />μέσ’ τον δικό της κόσμο<br /><br />με άφησε και λούφαξα<br />μέσ’ τη δική της αγκαλιά<br /><br />με άφησε και κοιμήθηκα<br />μέσ’ το δικό της ύπνο<br /><br />με άφησε και πλανήθηκα<br />μέσ’ το δικό της όνειρο<br /><br />με άφησε και λυτρώθηκα<br />μέσ’ το δικό της σώμα.!<br /><br />Έτσι απλά...<br />...θα πω...<br />μου χάρισε μια στιγμή και μια ζωή μαζί!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-9033025479867940284?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-68979532560690017612011-12-03T12:06:00.000+02:002011-12-03T12:07:20.412+02:00Ξέρεις, τι θά’θελα αυτή τη στιγμή;<br />Ένα δίπλό στρώμα.<br />Κι αυτό στο πάτωμα!<br />Χωρίς σεντόνια...<br />Δίπλα μου ένα κοντό τραπεζάκι<br />και πάνω του ένα αναμμένο κερί...<br /><br />Εγώ κι εσύ,<br />μέσα σε ζεστές πυζάμες,<br />με διπλωμένα τα χέρια ανάμεσα στα πόδια μας<br />και μια διακριτική δόση μουσικής<br />– μόνο για μένα και για σένα!<br /><br />Μάτια κλειστά,<br />ανοικτό μυαλό<br />και λίγες εικόνες στους τοίχους<br />– είναι υπέροχο να φτιάχνεις εικόνες...<br /><br />Μια βότκα κρύα σε ένα μικρό φαρδύ ποτήρι<br />και το όνειρο να αρχίζει...<br /><br />μερικές φορές σκέφτομαι και λέω ότι έχω χάσει πολλά.<br />Ίσως όμως νά έχω κερδίσει άλλα τόσα πολλά!<br /><br />Έτσι φεύγω μακριά,<br />πολύ μακριά και ζω μαζί σου αλλιώς...<br />κι ας με βασανίζει λίγο,<br />κι ας με παιδεύει<br />κι ας με εξουσιάζει!<br /><br />Πώς μ’ αρέσει να με ζεις,<br />πόσο μ’ αρέσει!<br /><br />Ένα τσιγάρο στο σκοτάδι με υπνωτίζει<br />Και μια σκιά στον τοίχο μου χαρίζει...<br />Το όνειρο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-6897953256069001761?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-54398464820129347142011-12-03T12:05:00.001+02:002011-12-03T12:05:39.334+02:00Σαν όνειρο ήρθες,<br />Εκεί που στρίβει ο δρόμος της ψυχής μου<br />Και συναντάει το κάλεσμα της Μούσας<br />Που ακτινοβολεί στον ορίζοντα ντυμένη με ρόδα...<br /><br />Η νύχτα ήρεμη, ιδανική<br />Κι ας τη σχίζει ο ήχος της αλυσίδας<br />Που κρατάει τη δίνη του πάθους...<br /><br />Ένας σπινθήρας σου αρκεί<br />Να φωτίσει το σκοτάδι<br />Να στροβιλίσει τη θάλασσα<br />Να ξεσηκώσει την αλμύρα<br />Να ποτίσει τα χείλη λίγο αλάτι<br />Να σβήσει τη δίψα του κορμιού<br />Να συντρίψει το φόβο...<br /><br />Και σαν πυροτέχνημα να βγει τσάρκα στον ουρανό<br />Να λάμψει για τόσο...<br />Όσο χρειάζεται,<br />Για να φτάσει το άστρο<br />Που είναι έτοιμο να πέσει<br />Και να δημιουργήσει μια ευχή<br />Στον κύκλο που κλείνει μέσα του<br />Τις πιο κρυφές ακτίνες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-5439846482012934714?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-6119716204024561622011-12-03T12:03:00.001+02:002011-12-03T12:03:54.249+02:00Η ζωή<br />Έχασε τη γλυκιά της τη γεύση<br />Και το μυαλό πια<br />Έπιασε πάτο.<br /><br />Όλα<br />Έχουν πάρει το δρόμο τους<br />μα η πορεία<br />θα είναι υπέροχη<br />μόνο...<br />Όταν θα τη χαρακτηρίζει η ασφάλεια.<br /><br />Η ψυχή<br />Ούρλιαξε στην οργή της<br />Και τα μάτια πια<br />Έξω απ’ τα όρια.<br /><br />Όλα<br />κοιτάζουν το στόχο τους<br />μα η νέα αρχή<br />θα είναι εξαίσια<br />μόνο...<br />Όταν θα τη χαρακτηρίζει η αξιοπρέπεια.<br /><br />Το μυαλό<br />γέμισε με σκοτωμένο αίμα<br />Και το χέρι πια<br />σταθερά Απλωμένο.<br /><br />Όλα<br />έχουν δικαίωμα για αίσια έκβαση<br />μα ο κόσμος μας<br />θα λάμψει<br />μόνο...<br />Όταν θα τον χαρακτηρίζει η αλήθεια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-611971620402456162?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-10256109937995622332011-12-03T12:02:00.003+02:002011-12-04T17:44:27.195+02:00Στη σκιά του φεγγαριού<br />Κρυβόταν η χαρά του।<br />Κάτω από τη σκοτεινή συκιά<br /> Ήταν βαριά η ψυχή του।<br /><br />Χαλούσε ο κόσμος Χρόνια πριν...<br />Από το φοβερό κυνήγι του<br />Μέσα στον κήπο το μοιραίο।<br /><br />Μάταια όπως προσπαθούσε να σταματήσει...<br />Βουβές ματιές,<br />Σαν γύριζε από τον τρύγο<br />Της βάρδιας της δροσερής<br />- μετά από κάθε του βροχή - τον σκότιζαν τόσο πολύ<br />που πάλι στο αμπέλι ξαναγύριζε.<br /><br />Κι έτσι Στον κήπο έμενε<br />Περιτριγυρισμένο<br />Από χιλιάδες μάτια....<br />Αλλήθωρα βλέμματα<br />Κατασκευασμένα Από παλιά εξαρτήματα।<br /><br /><br />Σ' ένα θέατρο Κωμωδία μαζί και δράμα...<br />Κι αυτό<br />Πρόσωπο κουκλίστικο<br />Μέσ’ τη μεγάλη την παράσταση του τσίρκου।<br /><br />Κλόουν<br />Που έκανε πολλά για να γελούν οι άλλοι<br />και να χειροκροτούν τ’ αστείο νούμερο της πίστας...<br />μα πού’ χε<br />πάντα στο μάγουλο ζωγραφισμένο ένα ζεστό δάκρυ.<br /><br />Και από κει έψαχνε πάντοτε<br /> Τον καθαρό ουρανό<br /><br />Μα πάντα...<br />Μια μπόρα μεγάλη, φοβερή ξέσπαγε<br />τη στιγμή που στο γλυκό το πρωινό<br />άκουγε το κάλεσμα του βασιλιά της καθαρής αυλής.<br /><br />Κι έτσι έμενε πίσω...<br /><br />Η ζωή του<br />Κοπέλα νέα, λυγερή<br />Με κουρασμένα όμως<br />Τ’ άκρα του κορμιού της <br />παρ' όλη τη φρεσκάδα του προσώπου της।<br /><br />Και μαζί με τ’ άκρα του<br />Ήτανε και τα μάτια του...<br />Κουρασμένα<br />στο θέαμα των γλάρων που βουτούσαν<br />μέσα στη θάλασσα που απλωνόταν άγνωστη<br />κι απέραντη - η πολυπόθητη -<br />δίπλα στο μαντρότοιχο του κήπου.<br /><br />Και πάντα εκείνη τη στιγμή<br />Στο κοίταγμα της θάλασσας<br />ήθελε να ξεφύγει από την αλυσίδα<br />που η μοίρα μέσα της το έβαλε,<br />σαν έναν κρίκο κατάλληλο ζεστό για το ξεχειμώνιασμα των άλλων κρίκων.<br /><br />Κι έτσι έμενε πίσω...<br />Χελιδόνι πληγωμένο στη μια του τη φτερούγα,<br />αδύναμο να ξεκινήσει οποιοδήποτε ταξίδι<br />προς τη ζεστή Αφρική.<br /><br />Χειμώνα καλοκαίρι<br />Η φωνή του μακρινή από τις άλλες...<br />τα χέρια του τα λόγια του<br />καθημερινά του τόνιζαν τα πάντα.<br /><br />Και πόσο δύσκολα<br />Στεκότανε στα πόδια του<br />Και πόσο δύσκολα...<br /><br />Επιβίωνε ανάμεσα στους κόκκινους<br />Μεγάλους προβολείς που τον τύφλωναν.<br /><br />Και πόση ήταν<br />Η λύπη του...<br />όταν ρωγμές μεγάλες άνοιγαν στην παγωμένη λίμνη<br />κι έξω πετούσανε τα ψάρια της<br />και σε πουλιά γίνονταν στην ανοιχτή αγκαλιά του ουρανού.<br /><br />Το τρέξιμο της δόλιας μοίρας<br />Ήταν συνεχές<br />Στο μονοπάτι του<br />Καθώς...<br />Του πρόσφερε<br />Ξερή τροφή,<br />Γευστική στα χείλη<br />Πικρή στην καρδιά.<br /><br />Παρόλα αυτά<br />Περίμενε....<br />Λύτρωση<br />Από το αθάνατο νερό του ποταμού<br />και τα χειροκροτήματα της απλωμένης θάλασσας.<br /><br />Κι ο χρόνος δεν τον γέλασε!<br />Κάποτε την έφερε!<br />Κι αυτό τη φώναξε κοντά του!<br />Και κείνη κοντά του έμεινε!<br /><br />Τού’ δωσε δύναμη πολλή κι...<br />Έτσι κατάλαβε<br />Το αίμα<br />Που είχανε<br />Τα κουρασμένα μάτια του<br />Τα μουδιασμένα χέρια του<br />Που ποτέ<br />Όμως δεν ήθελαν<br />Να ξεχαστούν στον ύπνο।<br /><br /><br />Η κοινωνία όμως ταράχτηκε<br />Βλέποντας τα σύννεφα να φεύγουν<br />Και να υποχωρούν<br />Στον ερχομό του ήλιου<br />Σαν έβλεπαν πια καθαρά<br />τη φωτεινή του σκέψη<br />Μέσ’ την ψυχρότητα του κήπου :<br /><br />«Θέλω να ζήσω!!!»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-1025610993799562233?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-300110117840399702011-12-03T12:00:00.001+02:002011-12-11T17:12:08.558+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-0WNDTCmRNsk/TuTIMU0IBsI/AAAAAAAAAaU/n55PKARrGwg/s1600/shadow-in-the-dark.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 263px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-0WNDTCmRNsk/TuTIMU0IBsI/AAAAAAAAAaU/n55PKARrGwg/s400/shadow-in-the-dark.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684888743719732930" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />Έμαθε ο βασιλεύς<br />την έκπτωσή του<br />Και πέταξε το στέμμα του<br />στο πορφυρό χαλί<br />- η φλόγα του κεριού ανατρίχιασε για λίγο -<br /><br />Εκείνος ατάραχος<br />στο πέσιμό του<br />Μα τα παράθυρα άλλαξαν<br />το χρώμα στις κουρτίνες<br />- το πράσινο έγινε κίτρινο βαθύ -<br /><br />Περπάτησε μέσα στην κάμαρα<br />σκοτεινιασμένος<br />Μια νυχτερίδα χτυπιότανε<br />στους τοίχους<br />- παράξενο, έχασε τον προσανατολισμό της -<br /><br />Ο μανδύας σερνόταν<br />στο παγωμένο δάπεδο<br />Σάρωνε ώρα πολύ το χρόνο<br />που’ χε περάσει<br />- σωρός βαρύς κι ασήκωτος -<br /><br />Τα χέρια δίπλωσαν<br />τους δυο τους ώμους<br />και σταύρωσαν<br />την άμοιρη καρδιά του<br />- το αίμα σταμάτησε στο σταύρωμα των δυο δοκών -<br /><br />Βούτηξε το δακτυλίδι στο κερί,<br />καυτό όπως ήταν<br />Και σφράγισε<br />την κάσα τη μεγάλη<br />- μέσα τα ρούχα με τ’ ανοιχτό το χρώμα -<br /><br />Βγήκε απ’ την πόρτα<br />κι έστριψε στη γωνιά<br />Μια γάτα κλαμένη<br />τον πήρε από πίσω, αθόρυβα<br />- το δάκρυ ίσως να αρκούσε -<br /><br />Κατέβηκε για πρώτη<br />και τελευταία φορά<br />Τα σκαλοπάτια<br />του ανακτόρου του<br />- ο αριθμός τους ζυγός όπως τα χρόνια -<br /><br />Του κάστρου την πύλη<br />διάβηκε πάνω απ’ την τάφρο<br />Και σκούπισε τον ιδρώτα<br />από το μέτωπο<br />- ο κίνδυνος του μαχαιριού έμεινε μέσα -<br /><br />Στάθηκε, στέριωσε<br />καλά το βήμα<br />Στήριξε την κεφαλή<br />σωστά στο σώμα<br />- μία στροφή κι η αστραπή φάνηκε στον ορίζοντα -<br /><br />Μερικά βήματα πίσω<br />μέχρι την αρχή του δάσους<br />Λίγα μαλλιά εχόρεψαν<br />μπροστά στα μάτια<br />- έγινε πια σκιά και με τα δέντρα ένα - .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-30011011784039970?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-1460000424743256042011-12-03T11:59:00.001+02:002011-12-03T11:59:28.471+02:00Σήμερα<br />Μου έκαναν τη χάρη<br />και με πήρανε μαζί τους.<br />Σήμερα<br />Με κοίταξαν στα μάτια<br />και με χτύπησαν στην πλάτη.<br />Σήμερα<br />Μου δώσανε κουβέντα<br />και μού’ πιασαν το χέρι.<br />Σήμερα<br />Μου κένωσαν φαΐ στο πιάτο<br />και στο ποτήρι μου κρασί.<br />Σήμερα<br />Με φίλησαν στο μάγουλο<br />και την καρδιά μου έκαψαν.<br />Σήμερα<br />Μ’ έκαναν να γελάσω<br />και τη χαρά μου έκαναν δώρο.<br />Σήμερα<br />Μου έδωσαν αγάπη<br />Και με φωνάξαν φίλο!<br /><br />Γιατί τόση αγάπη;<br />Λέτε να τους φοβίζει κάτι;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-146000042474325604?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-14611712754648098992011-12-03T11:56:00.002+02:002011-12-03T11:58:29.869+02:00~ πρώτα τα κεφαλαία, μετά τα πεζά και τέλος όλα μαζί!<br /><br /><br />ΑΡΓΟ ΤΟ ΒΗΜΑ ΣΤΟ ΝΩΠΟ ΧΩΜΑ ΠΟΥ<br /><br />ένα νήμα ραμμένο στα δάκτυλα<br />με την άκρη του τυλιγμένη στον αντίχειρα<br /><br />ΨΑΧΝΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΚΑΙ<br /><br />δείχνει το δρόμο στη λευκή σάρκα<br />του παιδικού κορμιού<br /><br />ΠΟΥ ΣΑΝ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΡΟΔΑ<br /><br />και ταλανίζει το αγαθό μυαλό<br />της ταπεινής φύσης<br /><br />ΜΕΝΕΙ ΠΙΣΤΟ ΣΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥΣ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-1461171275464809899?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-44728671917849463422011-12-03T11:54:00.000+02:002011-12-03T11:55:48.709+02:00Τρέχεις... <br />Τρέχεις για να προλάβεις... <br />Να προλάβεις ό,τι χάθηκε...<br />Ότι χάθηκε στη ζωή σου...<br />Στη ζωή σου που ζητά ισορροπίες...<br />Ισορροπίες κι ας ταλαντεύεται...<br />Κι ας ταλαντεύεται ανάμεσα στην ελευθερία και τη δέσμευση...<br />Τη δέσμευση από τον ίδιο σου τον εαυτό...<br />Από τον ίδιο σου τον εαυτό για τον εαυτό σου...<br />Τον εαυτό σου τον παράδοξο...<br />Τον παράδοξο;<br /><br />Ίσως ναι!<br /><br />Εκεί που ο κόσμος χάνεται μαζί με τη γνώμη του...<br />Τη γνώμη του που αντικρούεις...<br />Που αντικρούεις και με ευγένεια και με διακριτικότητα...<br />Με διακριτικότητα ζητάς να φτιάξεις τη δική σου ζωή...<br />Τη δική σου ζωή με το δικό σου το χέρι...<br />Το χέρι που χαράζει το θωλό τζάμι...<br />Το θωλό τζάμι που σε προστατεύει... <br />Σε προστατεύει;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-4472867191784946342?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-48187075058310912112011-12-03T11:52:00.000+02:002011-12-03T11:53:00.038+02:00Μόλις μπήκα...<br />Και μόλις βούρκωσα...<br /><br />Αδύνατον να δεχτώ αυτό που λέγεται, όπως λέγεται.<br /><br />Χάνω τη μορφή των λέξεων,<br />βρίσκω όμως το περιεχόμενό τους.<br /><br />Νεολογίζω προκλητικώς...<br /><br />Χορός κλειδιών και φθόγγων στο αόρατο πεντάγραμμο του δωματίου,<br />Λίγη θεωρία του Μαρτινέ στη σχέση του εκφωνήματος στο μονό μου κρεβάτι<br /><br />Και ξανά προς τα πίσω τραβά...<br />κι η δόξα μένει<br />εκεί που δεν την άγγιξε κανείς<br />τόσα χρόνια ακούραστα υπομονετικά!<br /><br />Συνεχίζω και μπαίνω...<br />Και ξαναβουρκώνω...<br /><br />Η ροή των λυρικών μου νερών μακριά νυχτώνεται.<br /><br />Νεολογίζω προκλητικώς...<br /><br />Σήμερα γιορτάζει η ευαισθησία μου,<br />Σήμερα γιορτάζει η λεπτότητά μου,<br />Σήμερα γιορτάζω ολόκληρος...<br /><br />Κι όλο μπαίνω...<br />Κι όλο βουρκώνω...<br /><br />Και μια σκιά μού χτυπάει το τζάμι.<br /><br />Νεολογίζω προκλητικώς...<br /><br />Είμαι μια μηχανή νεολογισμών,<br />γεμάτων ασημία για εκείνους,<br />γεμάτων πολυσημία για μένα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-4818707505831091211?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-10149751874812434752011-12-03T11:51:00.002+02:002011-12-04T19:09:36.448+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-9WIHNSvSODs/TtupSc2dXCI/AAAAAAAAAXs/xsCj4y5-0C0/s1600/Palami-hena.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 292px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-9WIHNSvSODs/TtupSc2dXCI/AAAAAAAAAXs/xsCj4y5-0C0/s400/Palami-hena.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682321489305361442" border="0" /></a><br /><br /><br />Μέσ’ το σκοτάδι<br />και τις βροντές<br />που βίαια βγαίνουν στον ουρανό<br />περνώ πεζός<br />και με τα πόδια μου γυμνά,<br />για να γνωρίσω την πατρίδα...<br /><br />ξεκινώ απ’ την πλατιά κοιλάδα<br />με τα ποτάμια της – γεμάτα νερό –<br />γύρω τους άφθονα οπωροφόρα<br />πολύχρωμοι και οι καρποί τους<br />η γεύση τους υπέροχη...<br /><br />πηδώ από κάθε θεϊκή κορυφή<br />σε μια άλλη<br />και αντικρίζω τον αέρα της έκφρασης...<br /><br />βουτώ τότε στις πηγές των Μουσών,<br />για να κοιτάξω<br />τα αισθήματα και τις κρυφές τις σκέψεις...<br /><br />βαδίζω σαν ακροβάτης<br />στα λεπτά μονοπάτια<br />που οδηγούν στο δρόμο των επιθυμιών...<br /><br />ζητώ να δω την κίνηση<br />σε κάθε σταθμό μου σ’ αυτά...<br /><br />και από εκεί πετώ, πετώ<br />και φτάνω στην απλωμένη θάλασσα,<br />εκεί που η κόκκινη άμμος<br />κινούμενη και με ψυχή<br />γυρνάει στην πηγή της!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-1014975187481243475?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-9456337547382065032011-12-03T11:48:00.001+02:002011-12-04T19:13:38.502+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-wpTdaSfRkLE/TtuqPAhecsI/AAAAAAAAAX4/yEvwLuVpFE0/s1600/371349515.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 318px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-wpTdaSfRkLE/TtuqPAhecsI/AAAAAAAAAX4/yEvwLuVpFE0/s400/371349515.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682322529673179842" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br />26/05/1997..... ξημερώματα....<br /><br />Μες τους δρόμους γυρίζουν τα πόδια γυμνά<br />και δεν βρίσκουν στην άκρη τους λίγη φροντίδα<br /><br />τά σοκάκια της σκέψης μου μένουν βουβά<br />τα παιδιά που τα τρέχανε πάλι δεν είδα.<br /><br />Ένας σπίνος μικρός ζαλίζει μια βιόλα<br />μες το κόκκινο σώμα της ζητά ν χωθεί<br /><br />στων χεριών μου το σκότος χαθήκανε όλα<br />σαν ο χρόνος στενεύει δίχως νά' χει πνοή.<br /><br />Στον καυτό τον αγέρα πετάει ένα στάχυ<br />και σκορπίζονται οι σπόροι στην έρμη τη γη<br /><br />τα στερνά μου τα όνειρα γίνανε στάχτη<br />δε γεμίζουν τα μάτια μου με την άλλη ζωή....<br /><br />27/05/1997..... μεσάνυχτα.....<br /><br />Την νύχτα ανασταίνει όμως η γνωστή σε μένα φωνή<br />κι η σελήνη μετράει τα μικρά τες αστέρια<br /><br />απ' τη θάλασσα βγαίνει μια νέα ζωή<br />θα κρεμάσει στους ώμους μου δυο όμορφα χέρια.<br /><br />Θε να βρουν πια φροντίδα τα γυμνά μου τα πόδια<br />και στο κόκκινο θα βρει καταφύγιο ο σπίνος<br /><br />το χρυσό μου το στάχυ θα ξανάβρει τ' αλώνια<br />κι η σελήνη στα ουράνια θα λάμψει σαν κρίνος.<br /><br />Τα σοκάκια της σκέψης θα γεμίσουν πάλι παιδιά<br />και δροσιά στα δυο χέρια με ολόφρεσκο νάμα<br /><br />στ' όνειρο μου θα ανθίσει μια αιώνια ματιά<br />και στο στέρνο θ΄αράξεις δίχως άλλο πια κλάμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-945633754738206503?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-81535434510131520882011-12-03T11:44:00.002+02:002011-12-04T19:16:18.365+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-iCL41-aj8_o/Ttuq2G8R45I/AAAAAAAAAYE/WY-plazkZgk/s1600/8ac2548bc95cba33b777332.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 329px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-iCL41-aj8_o/Ttuq2G8R45I/AAAAAAAAAYE/WY-plazkZgk/s400/8ac2548bc95cba33b777332.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682323201411113874" border="0" /></a><br />Μικρό μου αγόρι,<br />Γλυκό μου παιδί,<br />Τα μάτια σου κλείσε<br />Πριν σε’ βρει η αυγή.<br /><br />Το χέρι σου δώσ’ μου,<br />Να βγούμε σεργιάνι,<br />Τ’ αστέρια να δούμε<br />Πριν βγει το φεγγάρι.<br /><br />Γλυκιά μου καρδούλα,<br />Μικρή μου κουκλί,<br />Στον κόσμο που ήρθες<br />Θα βγούμε μαζί.<br /><br />Το γέλιο σου δώσ’ μου,<br />Να λάμψει η νυχτιά,<br />Ο φόβος να φύγει,<br />Να’ ρθει η σιγαλιά.<br /><br />Μικρό μου αγόρι,<br />Χρυσέ βασιλιά,<br />Στο σπίτι μας μπήκες<br />Εσύ κι η χαρά.<br /><br />Το χάδι σου δώσ’ μου,<br />Να βγω στη βροχή,<br />Η νύχτα να φύγει<br />Κι ο ήλιος να βγει.<br /><br />Φλουρί τυχερό μου,<br />Μικρό μου μωρό,<br />Σε σένα χρωστάω<br />Το λόγο που ζω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-8153543451013152088?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-13849212121761688762011-12-03T11:43:00.000+02:002011-12-03T11:44:24.056+02:00όταν ο άνθρωπος γεννιέται<br />τον συνοδεύει το δικό του κλάμα<br />κλάμα χαράς και φόβου<br /><br />κι όταν πεθαίνει μόνος του δε φεύγει<br />τον συντροφεύει το κλάμα των συνανθρώπων<br />μέσα στο ίδιο κλάμα...<br />κλάμα χαράς και φόβου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-1384921212176168876?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-85608818309541595552011-12-03T11:42:00.002+02:002011-12-10T16:35:33.749+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-goyHd0_kt-c/TuNt35AUE7I/AAAAAAAAAZk/LcrMaeaDyls/s1600/3791.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 305px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-goyHd0_kt-c/TuNt35AUE7I/AAAAAAAAAZk/LcrMaeaDyls/s400/3791.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684507961634067378" border="0" /></a><br /><br />παίρνεις στα χέρια του λίγο απ' το χώμα<br />φτιάχνεις μ' αυτό ανθρώπινο σώμα<br /><br />και στάζεις πάνω του λίγο νερό<br />να είναι όμορφο, ακμαίο, γερό.<br /><br />ανοίγεις τα χέρια στο έμψυχο σώμα<br />νιώθεις το αίμα του να αλλάζει το χρώμα<br /><br />σαν το δροσίζει το φρέσκο νερό<br />και είναι πια όμορφο, ακμαίο, γερό.<br /><br />αγγίζεις το δέρμα και δίνεις ζωή<br />φυσάς λίγο πνεύμα, φυτεύεις πνοή<br /><br />γλυκό χαμόγελο στα χείλη χαράζεις<br />χαρά και λύπη στην καρδιά του μοιράζει.<br /><br />νιώθεις το δέρμα του που παίρνει ζωή<br />στο πνεύμα ο αγέρας με άλλη ροή<br /><br />στα μάτια, στα χείλη η όψη αλλάζει<br />χαρά και λύπη στον κόσμο μοιράζει.<br /><br />.......<br /><br />πλάστης και πλάσμα στην ίδια σκηνή<br />πομπός και δέκτης στην ίδια γραμμή<br /><br />καθώς η μίμηση ενώνει τα δύο κορμιά<br />κι η ψυχή τους ολόιδια με καινούρια φτερά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-8560881830954159555?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-62649839447123209112011-12-03T11:39:00.000+02:002011-12-03T11:40:03.517+02:00Για μια στιγμή ονείρου φορώ τα καλά μου<br />Με καλό οιωνό φουσκώνω τα λευκά τα πανιά μου.<br /><br />Σε ταξίδι φωτεινό γυρίζω την πιστή μου πυξίδα<br />Κι ένα αστέρι μ’ οδηγεί με τη χρυσή του αχτίδα.<br /><br />Δε μιλώ για αυτά που μου φέρνουνε λύπη<br />Τα αφήνω να χαθούν στης ψυχής μου τη λήθη.<br /><br />Τώρα θέλω μοναχά να πετάξω λίγο για μένα<br />Ν’ ανεβώ στα ουράνια, να φορέσω της ζωής μου το στέμμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-6264983944712320911?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-9820069650452788902011-12-03T11:37:00.001+02:002011-12-03T11:37:43.020+02:00Το λίγο για κάποιους<br />είναι απλώς λίγο<br />και τίποτα παρακάτω….<br /><br />Το λίγο για άλλους<br />είναι ένα τίποτα<br />και κάτι πιο λίγο….<br /><br />Το λίγο όμως των κάποιων για άλλους<br />είναι πολύ<br />και καθόλου λιγότερο….<br /><br />Το λίγο τώρα των άλλων για κάποιους άλλους<br />είναι απλά ένα κάτι<br />και κάτι παραπάνω…<br /><br />Τέλος πάντων!<br /><br />Το λίγο είναι λίγο.<br />Όταν όμως το λίγο είναι και ΚΑΤΙ,<br />δεν είναι λίγο,<br />αφού μπορούμε να το κάνουμε να φαίνεται πολύ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-982006965045278890?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-53105389845094510332011-12-03T11:35:00.000+02:002011-12-03T11:36:01.582+02:00Ο δρόμος μου έφτασε<br />λίγο πριν ξημερώσει<br />Σε κάποια χαλάσματα της πόλης<br />που εν τέλει εμίσησα.<br /><br />Ένα αμάξι με φώτα σβησμένα<br />λίγο πριν ξημερώσει<br />Σε κάποια γωνιά του έρημου δρόμου<br />που εν τέλει αρνήθηκα.<br /><br />Πώς μυρίζει η μούχλα<br />Στα σχισμένα τους ρούχα!<br /><br />Γυρίζει το βήμα και πατάει<br />λίγο πριν ξημερώσει<br />Τους πανσέδες της άδειας πλατείας<br />που εν τέλει βαρέθηκα.<br /><br />Ένα άσπρο μαντήλι χορεύει<br />λίγο πριν ξημερώσει<br />Σε κάποιο τραπέζι ενός καφενείου<br />που εν τέλει αγνόησα.<br /><br />Πώς μυρίζει η ανάσα<br />Στα ξένα τους χνώτα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-5310538984509451033?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-35510728018788329262011-12-03T11:33:00.001+02:002011-12-03T11:33:59.965+02:00- μπαμπά!!<br />- έλα, τι θέλεις;<br />- έρχεσαι λίγο εδώ;<br />......<br />- έλα, αγόρι μου, πες μου<br />- μπαμπά, θέλω να πεθάνεις....<br />- να πεθάνω; γιατί;<br />- θέλω να παντρευτώ τη μαμά μου!<br />- και γιατί να πεθάνω; αν θες τόσο πολύ να παντρευτείς τη μαμά σου, μπορούμε να πάρουμε διαζύγιο και να την παντρευτείς.<br />- όχι, δε θέλω να πάρετε διαζύγιο. γιατί αν πάρετε διαζύγιο, θα παντρευτείς κι εσύ άλλη μαμά και δε θέλω.<br />- άρα πρέπει να πεθάνω.<br />- ναι, αλλά όχι τώρα. τώρα είμαι πολύ μικρός και τον θέλω τον μπαμπά μου.<br />- εντάξει, αγόρι μου, κοιμήσου τώρα, αύριο έχουμε σχολείο.<br />- μπαμπά;<br />- έλα, άντρα μου!<br />- δε θέλω να πεθάνεις! τελικά δε θα παντρευτώ τη μαμά, αλλά τη δώρα που με φίλησε στο διάλειμμα.<br />- είναι όμορφη;<br />- έχει μαλλιά σαν της μαμάς.<br />- καληνύχτα, Σπύρο μου! να κλείσω το φως;<br />- όχι!!!<br />- γιατί φοβάσαι;<br />- λίγο... είμαι μικρούλης ακόμη!!<br />- κοιμήσου... (του μουρμούρησα στον κρόταφο το υπνωτικό του).... καληνύχτα, αγόρι μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-3551072801878832926?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-34324999241747479722011-12-03T11:30:00.001+02:002011-12-03T11:32:30.019+02:00- μπαμπά, ποια είναι η πιο όμορφη μέρα σου;<br />- η Κυριακή<br />- γιατί;<br />- γιατί δε δουλεύω και είμαι μαζί σου. εσένα, ποια είναι η πιο όμορφη μέρα σου;<br />- η πιο όμορφη μέρα μου είναι η Παρασκευή<br />- γιατί η παρασκευή και όχι η Κυριακή;<br />- γιατί την παρασκευή έρχεσαι εσύ, ενώ την Κυριακή φεύγεις..... Α! μερικές φορές μου αρέσει και η Πέμπτη<br /><br />την επόμενη εβδομάδα κανόνισα οι άδειες της χρονιάς να είναι όλες Παρασκευή....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-3432499924174747972?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-51710866950630976752011-11-29T20:44:00.002+02:002011-12-04T19:31:46.758+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-urTkg_5xETk/TtuufMKtpvI/AAAAAAAAAYo/irrDnPgNhMM/s1600/2979259123_8e6c48f463.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-urTkg_5xETk/TtuufMKtpvI/AAAAAAAAAYo/irrDnPgNhMM/s400/2979259123_8e6c48f463.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682327205723350770" border="0" /></a><br /><br /><br />Έχτισα σπίτι δίπατο<br />Για των ονείρων μου την κάλυψη<br />Κι είδα στου τέλους την αρχή<br /><br />Μια τρομερή παράλειψη.<br /><br />Είχα δωμάτια πολλά<br />Για όλων των πόθων την κατάληξη<br />Μα στου διαδρόμου την αρχή<br /><br />Μια τρομερή παράλειψη.<br /><br />Είχα στους τοίχους ζωγραφιές<br />Για των ματιών μου την ανάληψη<br />Μα στης κάτω σάλας τις γωνιές<br /><br />Μια τρομερή παράλειψη.<br /><br />Έχτισα σπίτι δίπατο<br />Για του μυαλού μου την κατάληψη<br />Μα δίχως πόρτα και παράθυρα,<br /><br />Τι τρομερή παράλειψη!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-5171086695063097675?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-7407019155592856782011-11-28T23:17:00.002+02:002011-11-28T23:23:43.435+02:00Θα σου χαρίσω μια σπηλιά...<br />να μπεις εκεί να γαληνέψεις,<br />μια μπλούζα μου χωρίς κουμπιά<br />να την φοράς και να με έχεις.<br /><br />Μία ματιά θα δώσω στην ματιά σου...<br />να' χεις το βράδυ συντροφιά σου,<br />κι ένα χαρτάκι με δυο λέξεις<br />να τις διαβάζεις και να τρέχεις.<br /><br />Θα σου χαρίσω μία σφαίρα...<br />να μπεις, να μάθεις ν' αγαπάς,<br />το αίμα μου νερό σου κάθε μέρα<br />να πίνεις και να ξεδιψάς.<br /><br />Μια αγκαλιά στην αγκαλιά σου...<br />να'χεις το βράδυ συντροφιά σου,<br />και μια κασέτα με δυο νότες<br />να τις ακούς, ν'αλλάζεις ρότες.<br /><br />Θα σου χαρίσω μία πόρτα...<br />να μπεις, να πάρεις ό,τι θέλεις,<br />το νου μου, να σε πάει βόλτα<br />να δεις τον κόσμο, όπως τον μέλλεις.<br /><br />Μία καρδιά μες την καρδιά σου...<br />να'χεις το βράδυ συντροφιά σου,<br />και ένα όραμα για μια ζωή<br />που θα'μαστε πάντα μαζί!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-740701915559285678?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-48557519393453909882011-11-28T23:03:00.002+02:002011-11-28T23:14:28.922+02:00Ανάλαφρα <br />Βουτά,<br />Γεμάτος<br />Δακτυλίδια,<br />Ελπίζει,<br />Ζητά <br />Ηδονικά <br />Θροῑσματα,<br />Ίσια<br />Κοιτάζει,<br />Λουλούδια <br />Μαζεύει,<br />Να <br />Ξανανοίξει<br />Ο<br />Πράσινος<br />Ροδώνας,<br />Σαν <br />Τα <br />Ύψιστα<br />Φωνήματα<br />Χαρίζουν<br />Ψιθύρους<br />Ώμορφους.<br /><br />Αναδύεται<br />Βίαια,<br />Γυμνός<br />Διδαγμάτων,<br />Επικίνδυνο<br />Ζύγωμα<br />Ηβικών<br />Θυμάτων<br />Ικετεύοντας<br />Και<br />Λαλήματα<br />Μοντέρνων<br />Νόμων,<br />Ξενχά<br />Ό τι <br />Περπάτησε<br />Ροδοπατώντας,<br />Σίγουρος<br />Τρέχει,<br />Υπολογίζοντας<br />Φώτα<br />Χρυσά,<br />Ψεύτικες<br />Ώρες.<br /><br />Αντάρα<br />Βαδίζει,<br />Γιατί<br />Διαλύουν<br />Εχθρικοί<br />Ζευγολάτες<br />Ηλιακά<br />Θέλγητρα,<br />Ισκιάζουν<br />Κατάβαθα<br />Λινάρια,<br />Μελίσσια<br />Νεκρώνουν,<br />Ξεραίνουν<br />Όρη,<br />Πευκώνες<br />Ρημάζουν<br />Στο<br />Τέλεμα<br />Ύμνων<br />Φιλικών<br />Χωρίς<br />Ψυχές<br />Ωραίες.<br /><br />Αλόγιστα<br />Βακχεύεται,<br />Γυρνά<br />Διπλά,<br />Εκλιπαρεί <br />Ζεστή <br />Ηδονή,<br />Θλιμμένος<br />Ικέτης<br />Καρδιάς<br />Λιονταρίσιας,<br />Με <br />Νερά <br />Ξανά,<br />Όπως<br />Παλιά,<br />Ραντίζει<br />Στρώματα,<br />Τραγουδάει<br />Υμέναιους,<br />Φιλάει<br />Χείλη,<br />Ψελίζει<br />Ωδές.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-4855751939345390988?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-52264498325507826872011-11-28T22:58:00.002+02:002011-11-28T23:02:18.207+02:00Πέρασαν<br />Άνεμος<br />Γοργής<br />Ερημιάς,<br />Ρυάκια<br />Επιθανάτιων<br />Στεγνών<br /><br />Αχτίδων,<br />Νεκρά <br />Άτομα<br />Στασίμων<br />Εκδαρμένων<br />Σωμάτων.<br /><br />Ζωντάνεψαν<br />Ώριμες<br />Ημέρες,<br /><br />Νέες<br />Ευχάριστες<br />Κούρσες<br />Ρυθμικών<br />Ονειρικών<br />Υποσχέσεων.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-5226449832550782687?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-57916936974397656122011-11-28T22:48:00.003+02:002011-11-28T23:36:15.270+02:00Όλα στη μέση...<br />όλα στα δύο...<br />όλα, όπως πάντα... χαμένα...<br />στα δύο το πρόσωπο...<br />ένα μάτι από' δω<br />ένα μάτι απ' την άλλη...<br /><br />και ο χρόνος γυμνός να κοιτάζει.<br /><br />Τι του αρέσει να βλέπει...<br />σαν τσακίζεται ο νους απ' τη μια...<br />σαν σκορπάει το αίμα απ' την άλλη;<br /><br />και μια έγνοια<br />που χάνει το δρόμο...<br />απ' τη μια κι απ' την άλλη.<br /><br />Όλα στη μέση...<br />κι απ' τη μια κι απ' την άλλη...<br />και στη μέση μια δύναμη ισχνή!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-5791693697439765612?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-51701186675589996902011-11-28T22:32:00.004+02:002011-12-04T19:27:47.410+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-eplau-Ze2_A/TtutiNawO5I/AAAAAAAAAYc/XeY_ISbNMjw/s1600/osknhssskc4ecf728b08ca7.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-eplau-Ze2_A/TtutiNawO5I/AAAAAAAAAYc/XeY_ISbNMjw/s400/osknhssskc4ecf728b08ca7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682326158087043986" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />Μια φωνή...<br />μια ανάσα...<br />μια ματιά...<br />ένα άγγιγμα...<br /><br />τι πιο πολύτιμο άραγε,<br />που να μπορεί να σταθεί στης ανάγκης το κάλεσμα;<br /><br />... είναι το ωραίο που γεμίζει τον νου<br />... είναι το υπέροχο που δροσίζει την όψη<br />... είναι το αληθινό που λυτρώνει το πνεύμα<br />... είναι το γλυκό που χορταίνει το "εγώ"<br /><br />και το κάνει να μην τρέμει το χέρι του<br />να μην κλαίει κι ας είναι σκοτάδι τριγύρω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-5170118667558999690?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-63936853296653505762011-11-28T22:21:00.004+02:002011-12-04T19:21:22.005+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-MdGv9YYrVFM/TtusCgiBgnI/AAAAAAAAAYQ/dqoERjbkOKk/s1600/Dreaming_of_the_Sea.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 275px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-MdGv9YYrVFM/TtusCgiBgnI/AAAAAAAAAYQ/dqoERjbkOKk/s400/Dreaming_of_the_Sea.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682324513950368370" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />Πάνω στην κόψη ενός ονείρου<br />το άπειρο γίνεται προέκτασή του<br />δύο μάτια με μια ματιά μου γνέφουν<br />και τρέφουν το άγουρο μυαλό<br />που βρέθηκε μπροστά μου.<br /><br />Τα χέρια απλώνονται<br />θέλουν να αγγίξουν<br />να τραβήξουν κοντά το άπειρο<br />στην αγκαλιά να κλείσουν<br />με λόγια πλάνα να πνίξουν.<br /><br />Απ'το στόμα<br />μέλι στάζει στο γυμνό μου το σώμα<br />που λουφάζει και ουρλιάζει<br />σαν η κόψη του ονείρου<br />περνά και το λαιμό μου ξυρίξει.<br /><br />Τα μάτια περνάνε απ'την άλλη<br />τα χέρια τον αέρα διπλώνουν<br />σβήνουν τα αστέρια<br />και τα λόγια σκορπίζουν<br />πάνω στο μέλι που πήζει.<br /><br />Το όνειρο πια... μια καταχνιά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-6393685329665350576?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-47452422530459924592011-10-19T23:42:00.004+03:002011-10-20T00:27:08.421+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-XYhbTaeOv8Q/Tp8_7_cMbdI/AAAAAAAAAWM/j7yWMcJyxNA/s1600/300x201_130831490856.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 201px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-XYhbTaeOv8Q/Tp8_7_cMbdI/AAAAAAAAAWM/j7yWMcJyxNA/s400/300x201_130831490856.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665317156129893842" /></a><br />Και η βροντή ακούστηκε <br />διπλά αντιλαλούσα<br />Όλων το αίμα πάγωσε <br />τ'αυτιά τους 'γίναν ρούσα.<br /><br />Από τους δρόμους έτρεξαν <br />όλοι αμέσως να'ρθουν<br />Κι όμως στο κεφαλόσκαλο <br />δεν ήθελαν να φθάνουν.<br /><br />Ανοίγουν χώρο οι ταπεινοί <br />και οι μικροί αστέρες<br />Για να περάσουν οι χρυσοί <br />πλανήτες με τις βέρες.<br /><br />Στου φιάσκου όμως τη σύναξη <br />εβρέθηκαν με μίας<br />Θεοί ημίθεοι πολλοί <br />και στο κεφάλι ο Δίας.<br /><br />Και άρχισαν τα θέματα <br />της ημερήσιας στάσης<br />Καλά κλεισμένοι στο μαντρί <br />της ανωτέρας τάξης.<br /><br />Με τις θεές απούσες μεν <br />μα η Πουτανιά παρούσα<br />Μεσ' το δικό τους το μυαλό <br />εφάνταζε μιλούσα.<br /><br />Και ο πατέρας των θεών <br />πού'χε τον πρώτο λόγο<br />μιλούσε για την ταραχή <br />που βρήκε όλο τον κόσμο.<br /><br />Ότι οι θνητοί εξύπνησαν <br />θέλουν την αμβροσία<br />Να πιουν το νέκταρ το γλυκό <br />που φέρνει αθανασία.<br /><br />Ότι αυτός κι άλλοι θεοί <br />πρέπει να καθαρίσουν<br />Και τους αυθάδεις άνθρωπους <br />όλους να τους λιανίσουν.<br /><br />Κι ο 'γωϊσμός προξένησε <br />την τύφλωση των άλλων<br />που κάθονταν εκεί κοντά <br />των φαντασμένων κάλων.<br /><br />Μετά μιλά ο Ποσειδών <br />πιο γόης από όλους<br />Κάθεται πάντα εκεί μπροστά <br />και βάζει όλο νόμους.<br /><br />Χτυπά την τρίαινα στη γη <br />σαν λέαινα φωνάζει<br />Μα στον καθρέφτη δεν μπορεί <br />τη γάτα να θαυμάζει.<br /><br />Στέκεται ωστόσο στο πλευρό <br />του βασιλιά του λάθους<br />Μήπως μερίδιο δεχθεί <br />στην κατοχή του πάθους.<br /><br />Και ο Ερμής αδιάφορος <br />μονάχα υφοράει<br />Κι όταν η ώρα έρχεται <br />τους πάντες μαρτυράει.<br /><br />Και χαίρεται σαν στέκεται <br />σε μια πλευρά και βλέπει<br />Το βάσανα εις τον θνητό <br />ο Άναξ του σαν τρέπει.<br /><br />Απέναντι ο Ήφαιστος <br />μονάχος του γελάει<br />Του φτερωτού του φίλου του <br />χατίρι δε χαλάει.<br /><br />Το μόνο που γνωρίζει πια <br />είναι να κυνηγάει<br />Και τον θνητό συνέχεια <br />γι' αυτόνε να μαδάει.<br /><br />Κι ο κεραυνός πετάχτηκε <br />και χτύπησε τον Πρώτον<br />Τον φίλο όλων των θνητών <br />'πως φαίνεται ανθρώπων.<br /><br />Και δε θυμούνται οι άτιμοι <br />κηφήνες πως γινήκαν <br />Ρουφώντας αίμα πάναγνο <br />στο χρήμα επνιγήκαν.<br /><br />Μα όταν τελειώνει το κρασί <br />φωνάζουν τρυγητάδες<br />Της γης ετούτης της φτωχής <br />του άξιους δουλευτάδες<br /><br />Της τόσο όμως ώριμης <br />μεστής και ανωτέρας<br />Της άλλης της αέρινης <br />πλάσης πιο κατωτέρας<br /><br />Των παγερών των χώρων τους <br />κρανίων ανουσίων<br />Των πετραδιών του ψεύδους τους <br />σωμάτων ανοστίων <br /><br />Να σώσουν εκείνοι το κενό <br />να κλείσουνε τις τρύπες<br />Πάλι κρασί να βρουν καλό <br />να διώξουνε τις λύπες.<br /><br />Τι τρομερή απόγνωση <br />σ' ημίθεους και άλλους<br />Μα και τι λύπηση γι'αυτούς <br />τους φαντασμένους κάλους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-4745242253045992459?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-71766882466342932802011-01-20T09:06:00.003+02:002011-01-20T09:11:37.346+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TTfgCGQeyXI/AAAAAAAAAVU/epwC223sskk/s1600/%25CE%25A8%25CE%25A9%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%259A%25CE%25A9%25CE%25A3%25CE%25A4%25CE%2591%25CE%2599%25CE%259D%25CE%2591.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 266px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TTfgCGQeyXI/AAAAAAAAAVU/epwC223sskk/s400/%25CE%25A8%25CE%25A9%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%259A%25CE%25A9%25CE%25A3%25CE%25A4%25CE%2591%25CE%2599%25CE%259D%25CE%2591.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5564162191283636594" /></a><br /><br /><br /><br /><br />(Απόσπασμα από το θεατρικό μου έργο "Λυσικράτη")<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ΕΛΛΑΔΑ </span> <br /> <br />Γυναίκες, εμέ τη δύστυχη <br />οι άντρες καταστρέψαν<br />Πάνε τα βοσκοτόπια μου <br />όλα τα κατασχέσαν. <br /><br />Τα μοίρασαν, τα χάρισαν; <br />Κανείς δε το γνωρίζει.<br />Μου έκλεψαν το γάλα μου <br />και μου’μεινε το ρύζι.<br /><br />Βάλαν το χέρι τους βαθιά <br />κλέψαν τα μπικικίνια<br />Κι άφησαν κόσμο και ντουνιά <br />να τους εδέρνει η γκίνια.<br /><br />Πήγε ο μικρός κι έκλεισε <br />τα πάντα με την Κόσκο<br />Όμως κανείς δε μέτρησε <br />πως θα στοιχίσει τόσο!<br /><br />Βγήκαν οι άντρες παγανιά <br />κλέψανε τα ταμεία.<br />Σε μένανε την άμοιρη <br />δεν έμεινε ούτε μία!<br /><br />Κι ο Xοντρός, κορίτσια μου <br />μάλλον τα έχει πιάσει<br />Κι από το μπόλικο φαί <br />το νου του έχει χάσει.<br /><br />Βγαίνει και λέει ευθαρσώς <br />μεγάλες μαλακίες<br />Πως τα λαμόγια κι ο λαός <br />κάνανε συνεργίες.<br /><br />Πως τα λεφτά τα έφαγε <br />ο δόλιος ο κοσμάκης<br />Κι όλα αυτά πως στη σειρά <br />θα βάλει ο Γιωργάκης.<br /><br />Υπάρχουν νομοσχέδια <br />για να ευτυχούνε όλοι!<br />Όμως σαν γίνει εφαρμογή <br />μένουν γυμνοί οι κώλοι.<br /><br />Την εργατιά φροντίζουνε <br />μα οι άνεργοι πληθαίνουν<br />Αυξήσεις λένε δίνουνε <br />τη σύνταξη μαραίνουν.<br /><br />Τη μια τη μέρα επίδομα <br />δίνουνε στη γριούλα<br />Μα ο γέρος δίχως το Καπή <br />δεν έχει εκδρομούλα! <br /><br />Του μισθωτού του κόψανε <br />μεγάλο κουστουμάκι<br />Και του αφήσανε γυμνό <br />όλο το κωλαράκι!<br /><br />Βάλαν παντού ταμειακές <br />να πιάσουν τα λαμόγια<br />Όμως απ’ ότι φαίνεται <br />θα μείνουνε στα λόγια.<br /><br />Πάει το δώρο χάθηκε <br />λαμπάδα δε θ’ ανάψω,<br />το δέκατο τέταρτο μισθό <br />σίγουρα θα τον κλάψω!<br /><br />Όσο κι αν είπε κι ο Τζωρτζής <br />πως όλα θα ισιώσουν,<br />Όλο βλακείες κάνουνε, <br />όλοι τους να μη σώσουν!<br /><br />Πήγε σ’ Ευρώπη, Αμερική <br />να βρει εκεί συμμάχους<br />Μα έπεσε και τσακίστηκε <br />σε χίλιους δύο βράχους.<br /><br />Ο ένας κουράγιο φχήθηκε <br />ο άλλος είπε ζήτω<br />Όμως εγώ φιλότιμο <br />σ’αυτούς τους δυο δε βρίσκω.<br /><br />Στο τέλος εσυμφώνησαν <br />η Μέρκελ και ο Σαρκοζί<br />Στον πάγο να με βάλουνε <br />για να μη χάσω το ζουμί.<br /><br />Και σαν μην έφτανε αυτό <br />ήρθε και το Ταμείον<br />Αλίμονο η δύστυχη, <br />θα έρθουν όλα μείον!<br /><br />Πώς να τ’αντέξω άλλο αυτό <br />τα νιάτα μου πεθαίνουν<br />και σίγουρα το μέλλον μου <br />κάποιοι υπονομεύουν!<br /><br />Βλέπω τους νέους να φεύγουνε <br />μαζί με τα όνειρά τους<br />Στον δρόμο για την ξενιτιά <br />να απλώνουν τα πανιά τους!<br /><br />Όλα προς το χειρότερο <br />βαίνουν και βολοδέρνουν<br />Τη βούλησή μου οι δυνατοί <br />με άλυσο τη δένουν.<br /><br />Κι ενώ εγώ η άμοιρη <br />θέλω να ορθοποδήσω,<br />τα πόδια μου τα δένουνε <br />τα μάτια θα τα κλείσω.<br /><br />Έμεινα δίχως οργασμό <br />μου στέρησαν τη μήτρα<br />Φαΐ πια δε μου έμεινε <br />άδεια είναι κι η χύτρα.<br /><br />Λένε πως θα με βγάλουμε <br />απ` του ευρώ τη ζώνη<br />και με δραχμούλα πάλι εδώ <br />ο Έλληνας θα πληρώνει.<br /><br />Είπαν ότι η κόλαση <br />δεν είναι εκεί κάτω<br />μα εδώ πως μετακόμισε <br />και πως θα πιάσω πάτο.<br /><br />Γι’ αυτό γυναίκες τρέξατε <br />βοηθήστε εσείς τη χώρα.<br />Βάλτε τους άντρες στη σειρά <br />και κόψτε τους τη… φόρα!<br /><br />Είστε γυναίκες έξυπνες, <br />τσαούσες και καπάτσες.<br />Βρείτε τον τρόπο να κοπούν <br />όλες αυτές οι απάτες!<br /><br />Σώστε την Ελλαδίτσα σας <br />γλιτώστε τα παιδιά σας<br />Μήπως και δείτε απόκριση <br />στα δόλια όνειρά σας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-7176688246634293280?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-22530603138204957962011-01-06T23:40:00.002+02:002011-12-17T14:20:11.345+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TSY4mmfRWlI/AAAAAAAAAUo/4sFVThp2cNw/s1600/albatros--2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 211px; height: 197px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TSY4mmfRWlI/AAAAAAAAAUo/4sFVThp2cNw/s400/albatros--2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559193025853348434" border="0" /></a><br />Ο πηγαιμός για την Ιθάκη και το ταξίδι του Οδυσσέα δύσκολα.<br />Οι περιπέτειες κι οι γνώσεις άγνωστες<br />για όποιον περιμένει να γευτεί τα πλούσια εδέσματα<br />στων Λαιστρυγόνων και των Κυκλώπων τα τραπέζια.<br />Ο ποιητής θέλει το βήμα αδεές, μα για πολλούς το δέος λέξη είναι το ίδιο άγνωστη<br />μιας και η σκέψη είπαμε έμεινε «υψηλή» δίχως το υ και με το πρώτο -η γραμμένο απλά με –ι….<br />όσο για τη συγκίνηση ανύπαρκτη.<br />Νιώθω όμως πως είν’ πονηροί οι γίγαντες των μύθων κι ο Ποσειδώνας μυστηριωδώς χαμένος<br />- πως καταφέρνει και γελά τον κόσμο;<br />- Μ’ αφού η ψυχή ποτέ δεν στέκεται στο δρόμο, πώς να γευτεί την αύρα του αγέρα.<br />Μακρύς ο δρόμος, μα η ευχή στον πάτο της ψυχής.<br />Την πρωινή δροσιά δεν είδα να κοκκινίζει τα αυτιά, ούτε τα μάγουλα,<br />ούτε της άστατης καρδιάς δεν είδα τα πανιά με τον αγέρα να φουσκώνουν.<br />Τα εμπορεία των Φοινίκων έχουνε χάσει τη χλιδή τους, αφού σεντέφια και κοράλλια, έβενοι και μυρωδικά σε ξένα χέρια,<br />αλήθεια αυτό μη το ξεχνάμε,<br />σε ξένα χέρια είπα…<br />Και νιώθω ότι όσο κι αν ψάχνω για να βρω χαμόγελα στον ουρανό – στο τέλος θα χαθούμε μέσα σε κούφια λόγια…<br />Κι αν ο ποιητής φωνάζει εδώ και χρόνια<br />– στο νου σου την Ιθάκη και το φτάσιμο...<br />κι αυτό δίχως να βιάζεσαι, δίχως τον χρόνο να τραβάς απ’ τα μαλλιά<br />κι ούτε να βλέπεις μόνο το επόμενο ταξίδι.<br />Κι όσο κι αν είπε ότι ο στόχος να’ ναι καθαρός,<br />ώστε στο τέλος να’ ναι και τα μυαλά σου κάτασπρα που ο ήλιος θα’ χει κάνει να μοιάζουν με χρυσάφι….<br />εγώ φοβάμαι πώς η πυξίδα θα μείνει στο συρτάρι, <br />μιας και η Ιθάκη διπλώθηκε στα γρήγορα χωρίς να διαβαστεί.<br />Μπήκε στη τσέπη κάποιων βιαστικά…<br /><br />Άλλωστε ο ποιητής δεν μπορεί να ξέρει περισσότερα από τους έμπειρους τούτου του κόσμου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-2253060313820495796?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-19616845449657085342011-01-06T23:20:00.004+02:002011-01-18T14:36:28.073+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TSY5Hb5qbRI/AAAAAAAAAUw/bhdA_Fx_nwo/s1600/aygo.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 74px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TSY5Hb5qbRI/AAAAAAAAAUw/bhdA_Fx_nwo/s400/aygo.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559193589946936594" /></a> Μερικές στιγμές μια σταγόνα πόνου<br />είναι αρκετή<br />να μ’ οδηγήσει σ’ ένα αδιέξοδο πνιγμού.<br />Δεν μπορώ να βλέπω το βήμα μου<br />στης θυσίας το δρόμο,<br />δε θέλω τη σχισμή του μυαλού μου<br />να γεμίζει με κείνη τη σκόνη…<br /><br />Οι αισθήσεις μου έχουν χάσει<br />τις παλιές αντοχές τους<br />και τούτη η νύχτα - εφιάλτης -<br />έχει πάνω της την ίδια υγρασία,<br />την ίδια εκείνη μουχλιασμένη ψυχή<br />που σερνόταν στου πάθους<br />το φουσκωμένο ποτάμι…<br /><br />Οι κινήσεις μου έχουν αλλάξει<br />τον παλιό τους ρυθμό<br />κι αυτή η σιωπή - εφιάλτης –<br />έχει μέσα της ένα μόνιμο φόβο<br />έχει πάνω της την ίδια σκιά<br />που καπνίζει<br />και χορεύει<br />καρφωμένη στον απέναντι τοίχο…<br /><br />Μικρές στιγμές, μικρές εικόνες,<br />σύντομες, αλλά κι αιώνιες,<br />χτυπημένες στο μυαλό, στην καρδιά, στο σώμα…<br /><br />Δεν μπορώ να διακρίνω πια<br />το βωμό της θυσίας μου,<br />δε θέλω να βλέπω τα μέλη γυμνά<br />απ’ το ιερό μου το σφάγιο…<br /><br />Πάει τόσο καιρός κι ας είναι μόνο τόσος…<br />Μακρινές οι φωνές…<br />Οι εικόνες θολές…<br />Οι μυρωδιές σκεπασμένες πια…<br />μα η σκιά επιμένει σ’ εκείνο τον τοίχο…<br /><br />Μερικές ακόμα στιγμές…<br />κι αυτές μαζεμένες σ’ ένα αβγό<br />κρεμασμένο πάνω απ’ τα μάτια<br />σε θέα καθημερινή<br />τη στιγμή που το κρύο νερό<br />καθαρίζει τον κόσμο…<br /><br />Βελόνες που χτυπάνε τους αδένες <br />και αφήνουν το αίμα να φωνάξει<br />την αλήθεια που κρύβεται<br />μέσα σε κάθε στιγμή…<br /><br />Δεν θέλω πια να πιστέψω κανέναν<br />και δε θέλω πάλι να γυρίσω<br />στη ζωή των ανέμων…<br />οι θάλασσές μου μαζεύτηκαν<br />σε ένα λιμάνι κλειστό<br />και τα ιστία για τον μεγάλο απόπλου<br />περιμένουν τη σειρά τους<br />στο κεντρικό το αμπάρι…<br /><br />Ο χρόνος πια δεν περισσεύει,<br />αφού στην δίψα των άλλων<br />τον πρόσφερα απλόχερα…<br />Τώρα στις δυο μου τις χούφτες κρατώ<br />λιγοστό το σιτάρι<br />για τα δυο μου μικρά περιστέρια…<br /><br />Λίγο ακόμα…<br />Και μετά δροσερό αεράκι…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-1961684544965708534?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-89395976151889786052010-12-12T01:01:00.003+02:002011-01-08T09:21:01.798+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TSgQV1ANjxI/AAAAAAAAAVM/a4Z5-8ZB8B4/s1600/%25CF%2583%25CF%2580%25CE%25AF%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2582.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TSgQV1ANjxI/AAAAAAAAAVM/a4Z5-8ZB8B4/s400/%25CF%2583%25CF%2580%25CE%25AF%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2582.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559711707180142354" /></a><br />Ένας σπίνος <br />πετούσε ψηλά στον ουρανό<br />κοντά σε έναν ήλιο...<br />κουράστηκε...<br /><br />ήθελε να πιει λίγο νερό<br />ήθελε να δει την ομορφιά του<br /><br />γι' αυτό<br />κατέβηκε κρυφά <br />σε μια λακούβα με νερό<br /><br />- ήτανε διψασμένος <br />- συνάμα και περίεργος<br /><br />πίστεψε ότι η βροχή θα ήταν εκεί<br />- πιστή <br /><br />πίστεψε ότι το χώμα <br />δε θα κατάπινε τις σταγόνες της<br />και πως θα σκεφτόταν <br />ότι υπάρχουν κι άλλα ζωντανά<br />- διψασμένα και περίεργα<br /><br />όμως ο Ἀδης <br />δε επέτρεψε στο χώμα κάτι τέτοιο<br /><br />έδωσε αμέσως διαταγή<br />όσο νερό κι αν μαζευτεί<br />να φύγει προς τα κάτω<br /><br />είπε : <br />έχω δω κάτω κι εγώ<br />πολλά δικά μου ζωντανά <br />- κι αυτά 'ναι διψασμένα<br />για λίγο νεαρό κρυστάλλινο υγρό<br />απ' του ουρανού τα μέρη<br /><br />ο σπίνος δεν τον άκουσε ποτέ<br />τον Άδη να φωνάζει<br /><br />μονάχα έφτασε δειλά<br />στην άκρη της λακούβας<br />- πάντα διψασμένος<br /><br />και ήλπιζε ότι θα δει το είδωλο<br />να του χαμογελάσει<br /><br />και μια σταγόνα από νερό<br />να του δροσίσει τη ζωή του<br />- πάντα ανόητος<br /><br />όμως το χώμα ήταν στεγνό<br />και ο καθρέφτης πια χαμένος<br /><br />μια τρύπα μόνο φαίνοταν<br />με φόρα προς τα κάτω<br />κι ένα μάτι να κοιτά<br />τον άμοιρο τον σπίνο...<br /><br />έφυγε γρήγορα από κει<br /><br />- μια δίψα αιώνια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-8939597615188978605?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-16917671375415366612010-12-04T22:57:00.001+02:002011-01-08T09:18:30.571+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TSgPvssmzeI/AAAAAAAAAVE/28VFbNQp8hA/s1600/%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2585%25CE%25BB%25CE%25B9%25CE%25AC.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 301px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TSgPvssmzeI/AAAAAAAAAVE/28VFbNQp8hA/s400/%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2585%25CE%25BB%25CE%25B9%25CE%25AC.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559711052115398114" /></a><br />Πολλές φορές στέκομαι<br />και χαζεύω τα πουλιά<br />που πετούν ελεύθερα κι ανάλαφρα στον ουρανό.<br />Μικροί ακροβάτες<br />σε περίπλοκα και περίτεχνα σχέδια.<br />Στο παιχνίδισμά τους τρέχει το βλέμμα μου.<br />Θαυμάζω τη χάρη τους<br />και πραγματικά απολαμβάνω το θεάμα...<br /><br />Κάποτε, σκέφτομαι,<br />θα αποκτήσω κι εγώ δυο μεγάλα φτερά,<br />δυο κατάλευκα πελώρια φτερά<br />Και θα ταξιδεψω μακριά,<br />πολύ μακριά!<br />Καβάλα σε ένα μαϊστράλι<br />θα φτάσω σε μια βοτσαλόστρωτη ακτή,<br />μπροστά σε μια γαλαζοπράσινη θάλασσα.<br />Θα πατήσω τα γυμνά μου πόδια εκεί<br />που σκάει το κύμα<br />και η αύρα της θα μου χαρίζει όνειρα, πολλά όνειρα...<br /><br />Μα εκεί στο χάζεμα των όμορφων πουλιών,<br />ξαφνικά, παρουσιάζεται το φοβερό γεράκι.<br />Τρομάζει τα καημένα τα πουλιά<br />που τρέχουν να λουφάξουν στη φωλιά τους.<br />Φοβισμένα μπροστά στην αυτοπεποίθηση<br />και την αλαζονεία του ισχυρού...<br /><br />Με κινήσεις προσεκτικές<br />κρύβομαι κι εγώ πίσω από τις κουρτίνες,<br />τις χοντρές πλεκτές κουρτίνες.<br />Νιώθω ασφαλής,<br />γιατί δε με βλέπει ο ισχυρός αιθέριος άρχοντας.<br /><br />Και ξεμυτίζω πάλι μόνο<br />όταν τον βλέπω να ξεμακραίνει...<br />κι έτσι πάλι χαζεύω το πέταγμα των πουλιών!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-1691767137541536661?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-8627823645516355852010-12-04T22:42:00.000+02:002010-12-04T22:43:39.101+02:00κλαδεύουνε τις μνήμες μου<br />εκεί που τα κόμπια τους κρατάνε το αίμα μου<br />και δεν μπορεί να βρει ένα μονοπάτι<br />να βάλει δύναμη και να χυθεί<br />στον κατακόκκινο λαιμό μου.<br /><br />κεντρώνουν τα όνειρά μου<br />εκεί που τα κλαδιά τους τεντώνουν την πνοή μου<br />και δεν μπορεί να βρει ένα κρατήρα<br />να βάλει δύναμη και να ακουστεί<br />στον βαθυπράσινο το νου μου.<br /><br />το αίμα στον κατακόκκινο λαιμό<br />και η πνοή στο νου μου<br />θέλουν να βρουν τη δύναμη<br />να σχίσουν το κορμί μου<br />να χύσουν μνήμες κι όνειρα<br /><br />και να μ' αφήσουνε για λίγο<br />μετέωρο μέσα σε μια στιγμή παραφοράς<br /><br />μήπως και βρω κι εγώ<br />το μυστικό το μονομάτι<br />που θα με βγάλει στον κρατήρα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-862782364551635585?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-19134109356847869802010-10-25T08:27:00.004+03:002010-10-25T08:32:24.113+03:00Ψιλός<br />γεννήθηκα<br />στις μέρες...<br />και τα πνευμόνια μου<br />μικρα κι αδύναμα<br />πάσχιζαν<br />- χρόνια πολλά -<br />να θρέψουνε<br />το στέρνο.<br />Τ' άκρα μου<br />συνέχεια<br />τινάζονταν<br />στα τέσσερα σημεία<br />του ορίζοντα,<br />το στόμα μου<br />έκλεινε<br />σιγά σιγά<br />στο σβήσιμο<br />του αγέρα...<br /><br />μα ένα φτερούγισμα<br />κίνησε ξαφνικά<br />κι έφτασε<br />στα μάτια,<br />ένα πετάρισμα<br />του νου<br />κι όλα αλλάζανε<br />σιγά σιγά<br />μα σταθερά<br />μέχρι που ένιωσα<br />ότι εγίνηκα<br />ψηλός!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-1913410935684786980?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-35894495221928282362010-08-28T07:38:00.003+03:002010-08-28T07:57:34.828+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/THiXNDWh5NI/AAAAAAAAATs/tV0Zj_RzOvI/s1600/glaroi.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 292px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/THiXNDWh5NI/AAAAAAAAATs/tV0Zj_RzOvI/s400/glaroi.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5510320394581697746" /></a><br /><br /><br />Ένας γλάρος με μαχαίρι φτερό<br />σχίζει το χρόνο<br />και πνοή προσφέρει στον άχρωμο ήλιο...<br /><br />ένας άλλος κρατά αγκαλιά<br />τον άχρονο πόνο<br />και με στίχους στεριώνει έναν ύμνο.<br /><br /><br />Μία πτήση φτερών στον αγέρα<br />χαμένη στο χθες<br />το γεμίζει απόλυτη ομίχλη...<br /><br />μία άλλη σε ένα σχήμα σταυρού<br />στο κάθε του "θες"<br />συντροφιά του κάποιοι ξέπνοοι στίχοι.<br /><br /><br />Μια ματιά βουτάει με πάθος<br />στου βυθού το σκοτάδι<br />την πείνα με ψάρι χορταίνει...<br /><br />μία άλλη φοβάται το δρόμο να πάρει<br />που χαράζει η αστραπή<br />όπου είναι λουφάζει και μένει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-3589449522192828236?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-73724218093814426252010-08-05T15:03:00.007+03:002010-08-05T15:19:34.310+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TFqsUhbrsbI/AAAAAAAAATc/v7OCJG2j6M8/s1600/mn1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 262px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TFqsUhbrsbI/AAAAAAAAATc/v7OCJG2j6M8/s400/mn1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501899363358323122" /></a><br /><br /><br />Το νευρικό τρεμούλιασμα του απαλού κορμιού<br /><br />Το ανήσυχο βλέμμα των αστραφτερών ματιών<br /><br />Το βιαστικό φιλί των υγρών χειλιών...<br /><br />όλα πια μαζεμένα στην σκοτεινή αποθήκη της Μνήμης<br /><br />σχεδιάζουν τώρα πια εδώ κι εκεί<br /><br />στης μάντρας τα κάτασπρα τούβλα<br /><br />σκιές γνώριμες παλιές<br /><br />από κάθε νυχτέρι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-7372421809381442625?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-83040499595968351052010-08-01T10:48:00.007+03:002010-08-02T15:27:27.102+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TFa5mGvL6tI/AAAAAAAAATE/eAf8fKmFo-k/s1600/Means.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 282px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TFa5mGvL6tI/AAAAAAAAATE/eAf8fKmFo-k/s400/Means.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500788059174333138" /></a><br /><br />Ανοίγω την πόρτα και Βγαίνω στο δρόμο<br /><br />Γυρίζω το βλέμμα και Διπλώνω τ' αστέρια<br /><br />Ελπίζω στα μάτια μου και Ζυγίζω το δάκρυ<br /><br />Ηδονίζω το φεγγάρι και Θαμπώνω τα σύννεφα<br /><br />Ικετεύω την καρδιά μου και Κολακεύω το πνεύμα μου<br /><br />Λησμονάω τα πάθη μου και Μαλακώνω το ινάτι μου,<br /><br />Ναυτολογώ τα λόγια μου και Ξανάρχομαι μέσα.<br /><br />Ορκίζω τις σκέψεις μου και Πουλάω τους ανύπαρκτους.<br /><br />Ριζοβολάω στα πόδια μου και Σχίζω πια τα ρούχα μου.<br /><br />Τραβάω τις σάρκες μου κι Υφαίνω τα νιόνειρα.<br /><br />Φωνάζω σε μένα και Χαϊδεύω τα μαλλιά του καθρέφτη.<br /><br />Ψυχώνω το αίμα μου κι Ωριμάζω... σε μια έμμονη Ιδέα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-8304049959596835105?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-22600904251109976042010-08-01T10:42:00.003+03:002010-08-01T10:46:34.795+03:00Ω ριμάζω σαν κόκκινο μήλο στο δέντρο της ποίησης<br /><br />Θ ωπεύω τις αγιασμένες στιγμές της ακμής,<br />Ε λπίδα σα γεμίζω για αύριο,<br />Ε υχές σαν σκορπίζω στο μεγάλο ποτάμι.<br /><br />Μ ε πλουτίζει κάθα αέρινη κίνηση,<br />Ό ταν στρέφει και φυσά στο μυαλό μου.<br />Υ ψηλούς στόχους ψημένους στο χέρι <br /><br />Ε πιδίδω στην αφή της δικής μου της θέλησης.<br />Σ τεριώνω περισσότερα άξια δώματα πια<br />Υ ποσχέσεων, καταπράσινων λογων μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-2260090425110997604?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-984598267031167382010-07-30T13:58:00.004+03:002011-12-11T18:01:57.911+02:00Σε μια λευκή σελίδα<br />είδες τον κόσμο που δε γνώρισες,<br />είδες ψυχή που βρήκε τείχος<br />στη ματιά και το αγκάλιασμα...<br /><br />Σε μια λευκή σελίδα<br />είδες την άρνηση που πόθησες,<br />είδες το δυνατό το "όχι" σου<br />σ' ό,τι γεννήθηκε μαζί σου<br />σ' ό,τι σε έθρεψε...<br /><br />Σε μια γυμνή σειρά από 'κείνη τη σελίδα<br />είδες ό,τι σε έφερε κοντά<br />σε τούτη τη στιγμή<br />που έχεις πιάσει πάτο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-98459826703116738?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-60649271758890010922010-07-13T00:54:00.002+03:002010-07-13T01:00:18.871+03:00Στην απόμερη μνήμη<br />η σκιά μιας κραυγαλέας ειρωνείας<br />σακατεύεται<br />χτυπώντας τα πόδια της<br />στο πεζούλι της πικρής ηδονής.<br /><br />Στάλα στάλα γεμίζει το μέτωπο<br />με ιδρώτα αγωνίας<br />πλημμυρίζοντας <br />τις λακιές των ματιών<br />στη σκηνή που ξανά ξεπροβάλει.<br /><br />Κλειδωμένο δωμάτιο ο νους<br />και κλειδί δεν υπάρχει.<br /><br />Εκεί μέσα η σωτηρία της ψυχής<br />πάνω κάτω πηγαίνει<br />στο σοκκάκι της απόμερης μνήμης<br />σαν το αίμα<br />των γυμνών ακροδάκτυλων<br />κοκκινίζει συνεχώς το πεζούλι.<br /><br />Δεν υπάρχει παράθυρο<br />δεν υπάρχει ούτε πόρτα.<br /><br />Πέρα... κάπως έτσι θα βγει<br />μέχρι εκεί...<br />που το σώμα θ'αχνίσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-6064927175889001092?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-86991411487869354172010-06-08T14:26:00.008+03:002010-08-01T10:34:24.772+03:00[ Μια μνήμη ήρθε από παλιά... και χόρεψε για λίγο στο μυαλό μου ] <br /><br />Αφιερωμένο στο ταξίδι σου<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TA4sCXlcmkI/AAAAAAAAASo/D0YyI0r2T9M/s1600/%CF%86.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 98px; height: 78px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TA4sCXlcmkI/AAAAAAAAASo/D0YyI0r2T9M/s400/%CF%86.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480366215758912066" /></a><br /><br />Ο ήχος <br />της νεότητας <br />είναι <br />καθάριος <br />τα τύμπανα <br />αντηχούν <br />στο ύψος <br />των αιθέριων ρευμάτων.<br /><br />Η φλόγα <br />της νεανικής ψυχής <br />καυτός πυρήνας<br />το ηφαίστειο <br />τη λάβα του <br />τινάζει <br />στο ύψος των κυμάτων.<br /><br />Το γέλιο <br />γίνηκε <br />ρούχο πολύχρωμο<br />και η ματιά <br />πήρε <br />τη γεύση του έρωτα<br />έγινε βλέμμα <br />πιο βαθύ <br />κι από την άβυσσο<br /><br />κι άρχισε το ταξίδι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-8699141148786935417?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-79483951194150696242010-06-03T13:22:00.007+03:002010-06-03T13:42:49.555+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TAeG5ZsklsI/AAAAAAAAAR8/MSbovPQRTt8/s1600/144116-33578-before_the_storm_1600.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 279px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/TAeG5ZsklsI/AAAAAAAAAR8/MSbovPQRTt8/s400/144116-33578-before_the_storm_1600.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5478495792427996866" /></a><br />Η γη του χαλκού <br />θα πεθύμησε πάλι<br />τα γυμνά τα κορμιά <br />της ζεστής εφηβείας<br /><br />και ο κύκλος της φωτιάς<br />θα ονειρεύεται ακόμη <br />τις απαλές ταλαντεύσεις<br />των ανέμελων γέλιων.<br /><br />Μια γιαγιά<br />θα προσμένει για πάντα<br />να κεράσει με σπόρια<br />τα τρελά τα πουλιά<br /><br />κι ένας βράχος ψηλός<br />θα κρατά μες το χρόνο<br />να γεμίσει με χρώμα<br />τις εικόνες που σβήνουν.<br /><br />Ο χώρος πάντα κρατάει <br />ζωντανές τις σκιές...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-7948395119415069624?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-33781028842762516422010-05-26T00:23:00.001+03:002010-05-26T00:28:16.334+03:00για μια άνοιξη <br />που έχει πάψει να πορεύεται σε οδό προτεραιότητας<br />για μια άνοιξη <br />που το κόκκινο <br />προμηνύει την αποσύνθεσή της<br />για μια άνοιξη <br />που τα άνθη της σκορπίστηκαν από το χέρι της ύβρεως<br />για μια άνοιξη <br />που κλαίει μαζί με τις κλαίουσες<br />για μια άνοιξη <br />που δεν έχει χώρο για να αφήσουν ανέμελα ίχνη οι γιοι μας<br />για μια άνοιξη <br />που πρόσθεσε άλλη μια χαραξιά στον ανελέητο χρόνο που τρέχει πάνω μας<br />για μια άνοιξη <br />που κρύβει ατέχνως τα μουντά χρώματα του χειμώνα που επιμένουν<br />για μια άνοιξη <br />που ξέχασε τα αντιπηκτικά της χάπια στο κλειδωμένο συρτάρι<br />για μια άνοιξη <br />που ο τράχηλός της φόρεσε την αρτάνη της απόγνωσης<br />για μια άνοιξη <br />που ο ποιητής την άφησε να περιμένει στο βάθρο της<br />για μια άνοιξη <br />που ο ήλιος της έχασε κι αυτός το δρόμο της δικαιοσύνης<br />για μια άνοιξη <br />που το αμάρτημά της μας έβγαλε σε πλανημένα μονοπάτια<br />για μια άνοιξη <br />που κράζει γοερά μέσα στον μπουχό που σηκώνει ο κόσμος<br />και μάταια ψάχνει <br />την Άνοιξη <br />με τον Ήλιο που θα φωτίσει <br />τον Κόσμο <br />τον Μέγα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-3378102884276251642?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-61617719150489385012010-05-08T17:49:00.004+03:002010-05-08T18:07:16.501+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/S-V-DkFkuUI/AAAAAAAAAR0/Q4qnHEXF6ig/s1600/71080635_2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 298px; height: 266px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/S-V-DkFkuUI/AAAAAAAAAR0/Q4qnHEXF6ig/s400/71080635_2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5468915922203097410" /></a><br /><br /><br />Τα γυμνά τους κορμιά ποτέ δε θαυμάζεις<br />πώς ασκούνται και πριν τον αγώνα,<br /><br />μα το τέρμα του στίβου μονάχα κοιτάζεις<br />σα λουφάζεις στον παλιό σου χιτώνα.<br /><br /><br />Δεν προσέχεις τις αρχές που έχει κάθε βατήρας<br />και τη ζεστή ανάσα που λυγίζει τ' ατσάλι,<br /><br />ψάχνεις μόνο να κρύψεις το δικό σου το γήρας<br />αγνοώντας ολότελα της ζωής σου το χάλι.<br /><br /><br />Σαν ανάβει των νέων τη φλόγα ο ήχος<br />και αυτοί τρέχουν κατευθείαν στην νίκη, <br /><br />μπρος στα μάτια τους υψώνεις πελώριο τείχος<br />κι ετοιμάζεις για χάρη τους μόνο άνομη δίκη.<br /><br /><br />Μα αυτοί με το στέρνο χαράζουν τ' αόρατο νήμα<br />με φωνή και χαρά τον αγέρα αναδεύουν,<br /><br />της δικής σου σαρκός τελικά ανοίγουνε μνήμα<br />και το νου σου ανόσιες μνήμες παιδεύουν.<br /><br /><br />Έτσι των γυμνών ημιθέων το υπέρτατο κάλλος<br />μιας ταπεινής ελαίας κλαδί θα τιμήσει,<br /><br />κι ο δικός σου αιώνιος απαίσιος κάλος<br />μονάχα με κυπαρίσσου κλωνιά θα γεμίσει.<br /><br /><br />Γιατί την ψυχή των ανθρώπων των νέων<br />τη φωτίζει γι πάντα ένα αστέρι λαμπρό,<br /><br />ενώ σένα που είσαι δήθεν από ράτσα γενναίων<br />θα σε διώχνουν στον Άδη όπως ένα λεπρό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-6161771915048938501?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-79063318263504250682010-05-08T08:54:00.004+03:002010-05-08T17:34:31.183+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/S-UBU5rAMOI/AAAAAAAAARs/0XMEEVpuk3E/s1600/P1100097.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_PmBflEuZdqs/S-UBU5rAMOI/AAAAAAAAARs/0XMEEVpuk3E/s400/P1100097.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5468778781101535458" /></a><br /><br />Στέκεσαι για λίγο<br />μπροστά στο είδωλό σου που χτενίζεται<br />και το ρωτάς ξανά<br />αν θα μπορέσει να βγει στο δρόμο.<br /><br />Εκείνο γυρνά μεσ' το δωμάτιο<br />ψάχνει να δει τι θα φορέσει<br />κι αν μέσ' το πορτοφόλι του<br />έχει τα χρήματα της δόσης να πληρώσει.<br /><br />Ντύνεται αμήχανα<br />φορά δεμένη τη γραβάτα κατευθείαν<br />και το παπούτσι του στενό<br />άλλο δεν επιτρέπουν ν' αγοράσει άλλο.<br /><br />Πίνει μια κούπα με καφέ<br />και αφήνει ζάχαρη κάτω απ' τη γλώσσα<br />γιατί σαν φύγει για δουλειά<br />κάποια στιγμή την έχει ανάγκη σίγουρα.<br /><br />Πριν κλείσει την πόρτα του σπιτιού<br />ρίχνει μία ματιά στο χώρο<br />δεν ξέρει αν γυρίσει πάλι<br />ίσως και να' χει αλλάξει η κλειδαριά.<br /><br />Μα και στο δρόμο καθώς βγαίνει<br />κάθε πορεία του φαίνεται τόσο φορτική<br />κι η ζώνη σφίγγει το κουρασμένο του κορμί<br />δεν έμεινε όμως άλλη τρύπα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-7906331826350425068?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-44290803165578359512010-05-06T10:00:00.003+03:002010-05-06T10:16:52.985+03:00Όλα πιστά στο καθρέφτισματων των υψίστων υδάτων<br />και τα μάτια στενάζουν στη συμμετρικότητα τούτη.<br /><br />Πόσο διάφορος διάκοσμος σε τούτη την κυκλική τη φορά<br />που χαράζει μια ψεύτικη Εδέμ που ανεβαίνει δήθεν περήφανη.<br /><br />Και η επαφή με τους γύρω μονάχα "εν λόγοις δάκνου" να γίνεται<br />μέχρι εκεί που κλίνουν το γόνυ στη στροφή και το λούφαγμα.<br /><br />Κι όλα αστράφτουν μόνο στο κατώφλι της κάθε πλημμύρας οικείων εικόνων<br />και μονάχα οι σκιές προσφέρουν ασφάλεια, μόνο ο χρόνος προστατεύει το φως.<br /><br />Ο λόγος του μυαλού λούζει το σώμα και η μνήμη γυρίζει στην έγνοια της<br />στην αγκάλη τη βάζει και στο όνειρο ψάχνει την τέλεια συνεύρεση.<br /><br />Κυριαρχεί η πλατύφυλλη φύση κι ο καρπός στο κλαδί κατακόκκινος<br /> χυμούς να ποτίσει με το λαίμαργο στόμα τη διψασμένη καρδιά.<br /><br />Η θάλασσα απλώνεται ήρεμη και η άμμος ζεστή σαν τον κόρφο της μάνας<br />το γυμνό το κορμί που κυλιέται το γεμίζει με τόσους κόκκους αγάπης.<br /><br />Το αγέρι γλυκό σα νανούρισμα που έρχεται από μια άλλη εποχή<br />ετοιμάζει την ψυχή για έναν εξαίσιο χορό και το κάλλιστο ούρλιαγμα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-4429080316557835951?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3699173675677870135.post-78511507540956955792010-05-06T09:45:00.002+03:002010-05-06T09:58:43.775+03:00Τα γυαλιά κρεμασμένα στη γεμάτη σελλήνη<br />και τα κλειδιά κάπου μέσα στο χώμα,<br />το τσιγάρο αναμμένο ψιθυρίζει στον άνεμο<br />κι η φανέλα βρεγμένη κι απλωμένη στο στρώμα.<br /><br />Ένας νέος ημίγυμνος <br />αναδεύει το χρόνο<br />διαβάζει των πουλιών το φτερούγισμα<br />κι εύχεται να'ναι καλοί οι οιωνοί<br />στο γύρισμα τούτης της ρόδας<br />ως την πύλη του κόσμου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3699173675677870135-7851150754095695579?l=papvas.blogspot.com' alt='' /></div>papvashttp://www.blogger.com/profile/13320102302290901366noreply@blogger.com0