ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΑΛΛΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΑΛΛΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 6 Μαΐου 2016

Στο όνειρο της Πασχαλιάς




Μερικές φορές
είναι πολύ δύσκολο
να κοιτάζω την όψη σου
να σε βλέπω να λιώνεις...

ξεχασμένο χαμόγελο
ξεχασμένο το βλέμμα
κι ο χειμώνας - μια εποχή που επιμένει

μου έχει αλλάξει το τρόπο
να σκέφτομαι
να μιλώ
και να γράφω.

Κλαδί δίχως κορμό
και χέρι δίχως σώμα!

Μια πυρκαγιά που δύσκολα σβήνει...

γιατί υπάρχεις με έναν τρόπο
αλλόκοτο για άνθρωπο

αφού δεν έχει μείνει τίποτα
- ούτε εκεί που ο αγέρας φιλτράρει το λόγο
- ούτε εκεί που η φωτιά φουσκώνει το αίσθημα.

Λίγο ακόμα.... κάθε φορά
που περπατάς
και μου μιλάς,
που μου γελάς
και με χαϊδεύεις

και με βοηθάς να αντέχω σ' όλα εκείνα
που με κυνηγούν

_ μέσα σε κείνο τ' όνειρο της Πασχαλιάς.


Παρασκευή 1 Απριλίου 2016

Στο συρματόπλεγμα


(Στη Μάρθα)

Σταυρωμένος στο συρματόπλεγμα
χαζεύεις τα αγκάθια του
και σε τρελαίνει η ιδέα της Άνοιξης
σαν γεμίζουν μπουμπούκια...

Πυρπολημένος απ' το πλήθος των λέξεων
που φορούν πανοπλίες αιώνων
απαιτείς να κρατήσουν τη δύναμη
μη χαθεί ο κόσμος που ζούμε.

Έχεις νιώσει το μετέωρο βήμα σου
που η Τέχνη σου προσφέρει απλόχερα,
Σατραπείες μπροστά σου
και κεριά από πίσω που σβήνουν...

Σαν παιδί χωνόσουν αδέξια
στις σπηλιές των ψυχών τους
να γευτείς λίγο από βάσανο
να τους κλέψεις λίγο απ' τον τρόπο
να κλαδέψεις τα κλαδιά που ματώνουν
να μπολιάσεις την ψυχή σου που κλαίει
να' μερέψεις το μυαλό που όλο φεύγει
να φωνάξεις στον ήλιο να μείνει.

Σ' ένα κόσμο που οι λίγοι πλουτίζουν
που τα λόγια δε βουτάνε στο λόγο
που η αξία συντροφεύει το χρήμα
που ο άνθρωπος φαντάζει πραμάτεια...

μ' ένα σπίτι τριάρι,
με δουλειά και αμάξι,
με γυναίκα ή άντρα
και με δύο παιδιά

και το βλέμμα μονάχα μπροστά
σ' ένα δρόμο που σου 'φτιάξαν οι άλλοι
δίχως έγνοια άλλη καμιά
που μπορεί να σε βγάλει ψηλά...

μακριά από παράδεισους,
τυλιγμένος μονάχα με πάθη
με ηδονές που μαγεύουνε,
με δεσμά που υποτάσσουν

και με καλυμμένο το πρόσωπο
προσπαθείς να ακούσεις τη σκέψη σου,
την ψυχή σου να νιώσεις,
τη ζωή να στηρίξεις και πάλι
στις επάλξεις του αύριο
μ' ένα χρέος που μαζί σου γεννιέται
με τις τύψεις που μυρίζουν αθέτηση
και σου δείχνουν μονίμως το τίμημα....

και σε κάνουν να ξεχνάς
το χρώμα του ήλιου που βγαίνει,
το χρώμα της φύσης που σε θρέφει,
του ουρανού το γαλάζιο.

Παροπλισμένος απομένεις
δίχως δίψα,
δίχως πείνα
για τ' αγάλματα
που' χουν στήσει στης μνήμης το βάθρο

μια Αντιγόνη,
μια Ηλέκτρα,
της Κολχίδας η φόνισσα,
και της Τροίας η μάντισσα....

Με το πάθος ξανά αναμμένο
φορτωμένο στο γυμνό σου το σώμα! 

Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 2012

Δεν μπορεί!


(Στην Ελένη)

Χτυπάει το στέρνο στο κενό...
κι όμως κάνει γκελ - και γυρίζει πίσω
αναποδογυρίζει
κι η καρδιά εκτίθεται
στην ξηρή ατμόσφαιρα,
σπαρταράει σαν ψάρι,
κοπανιέται,
ψυχορραγεί
και γεμίζει δάκρυα κρυστάλλινα
τη μνήμη
που δεν μπορεί
να σηκώσει το βάρος
του πάγου
που την πλακώνει,
που δεν μπορεί
να ενεργοποιήσει την συναισθησία
του ήχου και της εικόνας
μιας και ο λογισμός
έχει πια μείνει χωλός
και τ' όνειρο
έξω απ' τα σεντόνια....

Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012

Η τελευταία παράσταση

(Σε αυτόν που φεύγει)

Λαμπάδες αναμμένες
με αναλόγως παράδοξη λάμψη

περιμένουν στο δικό τους ανάστημα
να εξέλθει το σβησμένο κερί
απ'την κύρια πόρτα...

Κι όταν φτάνει η ώρα εκείνη
που μακραίνει η πομπή
στη στερνή την οδό

κι όταν πίσω στο ψυχρό το τσιμέντο
σπάζει για τελευταία φορά
η λευκή πορσελάνη...

ούτε μία ψυχή δε κάνει τον κόπο
να αργήσει το δρόμο,
ούτε μια σκέψη δε σπαράζει
με τον ήχο της σπάσης...

Απαθής η παράλογη φύση του ανθρώπου
και πιστή μονάχα
στην εφήμερη θέση της...

Έτσι κι αλλιώς η φιέστα σε λίγο τελειώνει
και το κύριο φως
αντιμέτωπο μονάχα με το σκότος της λήθης!

Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011

Για μια χούφτα στιγμές






Βγαίνεις στον κόσμο ανάμεσα
και σου δείχνει τα πρέπει σου...

σχίζεις τη μορφή σου ενδιάμεσα
και φορτώνεις με ψέμα την σκέψη σου।

Απ' το λόγο του εξαρτάς τη ζωή
και δε σκέφτεσαι τι κάνει ο ίσκιος σου...

στο ποτήρι του ακουμπάς τη ψυχή
και ξεχνιέσαι στο σκοτάδι ο ήχος σου।

Στη δική του τη λάμψη υποκλίνεσαι
και να μην προδοθεί η υποταγή του ζητάς...

στα δικά του αρμόζει συνέχεια στήνεσαι
και το κύριο ύψος σου στο χώμα πατάς।

Για μια χούφτα στιγμές όλα αυτά
που μπορούσες να βρεις και σε πάγκους ...

αλλά κοίτα τα μάτια σου, αύριο θα είναι καυτά
αφού δένεις συνεχώς το λαιμό σου με σπάγκους!

Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011

Αχ, μάνα!

Η Πηνελόπη κατάκειτη
με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος...

δεν μπορεί να κινήσει τα δάκτυλα
κι οι αράχνες κόβουν βόλτα
στον αργαλειό της...

ένας σκόρος της γελάει
πίσω από την τρύπα που' χει ανοίξει
στο υφαντό που έχει αφήσει...

ένα βλέμμα απροσδιόριστο, χαμένο
ευθεία μπροστά...
μία σκέψη χτυπάει τους τοίχους
και ζητάει μάταια να αγκαλιάσει το θάνατο
που περνάει από δίπλα, αλλά εντέχνως ξεφεύγει - ο άτιμος -...

κι ένα όνομα για όλους που βρίσκονται γύρω της
βγαίνει απ' το στόμα της :"Οδυσσέα!..."

κάπου κάπου ο Τηλέμαχος
πλησιάζει το μέτωπο στα χείλη της
κι ένα άπνοο φιλί ζωγραφίζεται πάνω του
που τον καίει όλη μέρα σαν λέει :
"αχ, μάνα!..."

Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2011

Σαν κείνο της Ελένης!

Μέσ' το σκοτάδι βάλθηκες
να ψάχνεις την αγάπη,
χωρίς να θέλεις πιάστηκες
αιχμάλωτη σε λάθη...

Ώρες μπρος το παράθυρο
να δεις εκείνον μένεις,
όμως το πάθος σου άκαιρο
σαν κείνο της Ελένης!

Στ' όραμα που φαντάστηκες
σαν πέρασμα της σελήνης,
μικρή μου, πώς γελάστηκες,
αφού χαρά δε δίνει...

Χρόνια μέσα στο άπειρο,
εικόνες χίλιες δένεις,
σε ένα κούφιο όνειρο
σαν κείνο της Ελένης!

Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011

Μίμησις πράξεως



(Στη Βιβή)

παίρνεις στα χέρια του λίγο απ' το χώμα
φτιάχνεις μ' αυτό ανθρώπινο σώμα

και στάζεις πάνω του λίγο νερό
να είναι όμορφο, ακμαίο, γερό.

ανοίγεις τα χέρια στο έμψυχο σώμα
νιώθεις το αίμα του να αλλάζει το χρώμα

σαν το δροσίζει το φρέσκο νερό
και είναι πια όμορφο, ακμαίο, γερό.

αγγίζεις το δέρμα και δίνεις ζωή
φυσάς λίγο πνεύμα, φυτεύεις πνοή

γλυκό χαμόγελο στα χείλη χαράζεις
χαρά και λύπη στην καρδιά του μοιράζει.

νιώθεις το δέρμα του που παίρνει ζωή
στο πνεύμα ο αγέρας με άλλη ροή

στα μάτια, στα χείλη η όψη αλλάζει
χαρά και λύπη στον κόσμο μοιράζει.

.......

πλάστης και πλάσμα στην ίδια σκηνή
πομπός και δέκτης στην ίδια γραμμή

καθώς η μίμηση ενώνει τα δύο κορμιά
κι η ψυχή τους ολόιδια με καινούρια φτερά...

Μπαμπά, θέλω να πεθάνεις!

(Στο Σπύρο)

- μπαμπά!!
- έλα, τι θέλεις;
- έρχεσαι λίγο εδώ;
......
- έλα, αγόρι μου, πες μου.
- μπαμπά, θέλω να πεθάνεις....
- να πεθάνω; γιατί;
- θέλω να παντρευτώ τη μαμά μου!
- και γιατί να πεθάνω; αν θες τόσο πολύ να παντρευτείς τη μαμά σου, μπορούμε να πάρουμε διαζύγιο και να την παντρευτείς.
- όχι, δε θέλω να πάρετε διαζύγιο...
γιατί. αν πάρετε διαζύγιο, θα παντρευτείς κι εσύ άλλη μαμά και δε θέλω.
- άρα πρέπει να πεθάνω.
- ναι, αλλά όχι τώρα. τώρα είμαι πολύ μικρός και τον θέλω τον μπαμπά μου.
- εντάξει, αγόρι μου, κοιμήσου τώρα, αύριο έχουμε σχολείο.
- μπαμπά;
- έλα, άντρα μου!
- δε θέλω να πεθάνεις! τελικά δε θα παντρευτώ τη μαμά, αλλά τη Δώρα που με φίλησε στο διάλειμμα.
- είναι όμορφη;
- έχει μαλλιά σαν της μαμάς.
- καληνύχτα, Σπύρο μου! να κλείσω το φως;
- όχι!!!
- γιατί;... φοβάσαι;
- λίγο... είμαι μικρούλης ακόμη!!
- κοιμήσου... (του μουρμούρησα στον κρόταφό του το υπνωτικό του).... καληνύχτα, αγόρι μου!

Η πιο όμορφη μέρα μου

(Στο Γιώργο)

- μπαμπά, ποια είναι η πιο όμορφη μέρα σου;
- η Κυριακή
- γιατί;
- γιατί δε δουλεύω και είμαι μαζί σου. εσένα, ποια είναι η πιο όμορφη μέρα σου;
- η πιο όμορφη μέρα μου είναι η Παρασκευή
- γιατί η παρασκευή και όχι η Κυριακή;
- γιατί την παρασκευή έρχεσαι εσύ, ενώ την Κυριακή φεύγεις..... Α! μερικές φορές μου αρέσει και η Πέμπτη

την επόμενη εβδομάδα κανόνισα οι άδειες της χρονιάς να είναι όλες Παρασκευή....

Παρασκευή 30 Ιουλίου 2010

Σε μια λευκή σελίδα

Σε μια λευκή σελίδα
είδες τον κόσμο που δε γνώρισες,
είδες ψυχή που βρήκε τείχος
στη ματιά και το αγκάλιασμα...

Σε μια λευκή σελίδα
είδες την άρνηση που πόθησες,
είδες το δυνατό το "όχι" σου
σ' ό,τι γεννήθηκε μαζί σου
σ' ό,τι σε έθρεψε...

Σε μια γυμνή σειρά από 'κείνη τη σελίδα
είδες ό,τι σε έφερε κοντά
σε τούτη τη στιγμή
που έχεις πιάσει πάτο!

Τρίτη 8 Ιουνίου 2010

Το ταξίδι

[ Μια μνήμη ήρθε από παλιά... και χόρεψε για λίγο στο μυαλό μου ]

(Στο Φώτη)


Ο ήχος
της νεότητας
είναι
καθάριος
τα τύμπανα
αντηχούν
στο ύψος
των αιθέριων ρευμάτων.

Η φλόγα
της νεανικής ψυχής
καυτός πυρήνας
το ηφαίστειο
τη λάβα του
τινάζει
στο ύψος των κυμάτων.

Το γέλιο
γίνηκε
ρούχο πολύχρωμο
και η ματιά
πήρε
τη γεύση του έρωτα
έγινε βλέμμα
πιο βαθύ
κι από την άβυσσο

κι άρχισε το ταξίδι...

Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010

Τι λες;

(Στο Βάϊο)

Κάθεσαι απέναντι
μέσα στο κέρινο σκοτάδι
με μάτια που γυαλίζουν
από το τσίπουρο
μα η ψυχή σου λάδι.

Και δε μιλάς
με λόγια από το στόμα
μα η ματιά το βάσανο παιδεύει
και δείχνει στο μυαλό
το δρόμο για τη λύση.

Σκέφτεσαι την αγάπη
αν είναι τόσο δυνατή
καθώς το ένα βλέφαρο
ζητά να μάθει
σαν σκύβει και καλύπτει
τη ζαλισμένη του την κόρη.

Ψάχνεις τους τοίχους
κι η αγωνία σου γίνεται σκιά
ένα άγγιγμα θα ήταν πράγματι μαγεία
τώρα που έχεις μείνει μόνος δίχως κείνη.

Τι λες;
θα έρθει απόψε η νεράιδα;
θα σου χαϊδέψει τα μαλλιά;
θα σου μίλησει για το θαύμα;
ή θα σ' αφήσει να χτυπάς
με τ' όνειρο την νύχτα;

Σάββατο 1 Αυγούστου 2009

και τα μυαλά στα κάγκελα....


(Στην Ιωάννα)

Είναι η στιγμή
- που θέλει -
να στάζει
όλες τις σκέψεις μες το σώμα
να νιώθει
ν’ αδειάζει το μυαλό
να κυλά
με ορμή μέσα στο φάρυγγα
να σπάει
η φλέβα των ματιών σαν φεύγει η φωτεινή αχτίδα.

Είναι η στιγμή
- που θέλει -
να γεύεται
το σώμα τη σκέψη τη βαθιά
να νιώθει
να γεμίζει ο νους
να χορταίνει
με πάθος το άδειο το στομάχι
ν’ ανοίγει
η θύρα των ματιών σαν φτάνει η δυνατή αχτίδα.

Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2009

το ταξίδι

(αφού διάβασα το "Το τρένο" του Ανδρέα Φουσακρίνη, http://koklas.blogspot.com )


(Στον Αντρέα)

Μέσα στην κάψα του θέρους
είχε αφήσει την πόλη του Θησέα
και είχε μπει στο τρένο για τον τόπο του,
με την κρυφή ελπίδα να δει τον άγγελό του.

Γύρω του κόσμος πολύς κι αδιάφορος
πνιγμένος στα δικά του πάθη κι απολαύσεις,
καθόλου δεν τον άφηναν να γύρει λίγο
και να’ βρει λίγη ησυχία στο κορμί και το μυαλό του.

Έκλεισε για λίγο τα δυο του μάτια
κι ονειρεύτηκε την όμορφη την κοπελιά του,
που η τύχη κάποτε τους έφερε κοντά
καθώς τον παίδευε πολύ να βρει άκρη για τη γενιά του.

Φέρνει στου νου την πρώτη εκδοχή,
πως ο παππούς του ήτανε γόνος αρχοντικός
μα σκάλωνε η χαρά του σαν έβρισκε
το όνομά του να σέρνεται μες τα ερείπια του Παρθενώνα.

Από την άλλη πάλι ήταν η αδελφή του
που δεν τον άφηνε πολύ στο όνειρό του,
ο κυνισμός της σκόρπαγε το αίμα το γαλάζιο
και το μπαστάρδευε με τον καρπό μίας ταπεινής γυναίκας.

Και ο δρόμος μαζευότανε σιγά σιγά
περνώντας από τη στενή κι ολέθρια δίοδο
που κάποτε ο βασιλιάς στα νιάτα του
πέρασε όλο δόξα και θέρισε τους φοβερούς ληστές της.

Η σκέψη του ήθελε να φεύγει πάντα
να αναζητά την επαφή του παρελθόντος
και να εξηγεί πώς γίνεται το χθες του καθενός
να είναι αιώνια μέσα του κι ας μη το ζει στο τώρα.

Στου Αράτου τα λιβάδια χάθηκε
ο νους χόρεψε για λίγο στο χρόνο μέσα
και η ματιά του έφτασε στα αχαϊκά βουνά
που έκρυβε και έθρεφε τα όνειρα βασανισμένων νέων.

Κάποια στιγμή το σώμα πετάχτηκε έξω
βρόντηξε πάνω στο κρύο και σκληρό τσιμέντο,
το αίμα κύλησε στη γη και η ψυχή πήρε το δρόμο τ' ουρανού

παίρνοντας μαζί της τα όνειρα και μια βουβή ματιά…
....από εκείνη!


Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2009

ΜΑΡΙΟΣ




(Στο Μάριο)


Στο σκοτάδι της ψυχής μου
Ήρθες πάλι
Μικρός κι ανήμπορος
Ζητώντας μου να σε πάρω μια αγκαλιά
Μια καρδιά απαλή, σχεδόν ξέπνοη...

Κι εγώ νόμιζα ότι ήσουν ένα όνειρο
Δε σου δινα καμιά σημασία
Σου λεγα : ξέρεις το δρόμο
Προχώρα...

Τη φωνή σου δεν άκουγα
Κουφός
Τα μάτια σου δεν έβλεπα
Τυφλός
Εκεί μακριά σου στεκόμουν
Και τα περίμενα όλα από σένα...

Εσύ όμως δε σταμάτησες να κλαίς
Κάτι σου έφταιγε
Κάτι σε πονούσε
Μα ποιος να σ’ ακούσει;
Ποιος να σε νιώσει;
Όλοι μας κάπου χαμένοι
Αλλά κι εγώ χαμένος;
Πώς μπόρεσα....

Μόνο σχέδια στου ουρανού τα σύννεφα
Κουβέντες για το όνομά σου
Γέλια για το μεγάλωμά σου
Ευχές για τη μορφή σου
Ενώ εσύ φώναζες....

Έτσι σταμάτησες κάποια στιγμή
Να κλαις και να φωνάζεις!
Η σιωπή σου έγινε η πιο τρανή κραυγή
Και τάραξε την ησυχία μας
Μας πέταξε από το όνειρο
Μας κάρφωσε στον τοίχο
Μας τιμώρησε
Και μένα πιο πολύ απ’ όλους....

Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2008

άφιλος



Μερικές φορές τα λεκτικά πυροτεχνήματα
δεν αρκούν
να φωτίσουν τα συναισθήματα της ψυχής....

έτσι μένεις
μόνος στο χώρο,
γίνεσαι
άφιλος,

κλείνεις
τις πόρτες και τα παράθυρα,
χτυπάς
την πλάτη σου στον τοίχο,
ανάβεις
το ένα τσιγάρο μετά το άλλο,
σκοτώνεις
τα όνειρα
- που ζωγραφίζει το φως του κεριού,

η μουσική στο χώρο
γίνεται μαχαίρι στο στομάχι σου,
η σιωπή
σού γεμίζει το νου,
πέφτεις στα τέσσερα
και σέρνεις το σώμα,
τα μάτια
σταματούν στην πιο σκοτεινή γωνία

μια αλυσίδα βαριά
δένεται στο λαιμό σου,
το βάρος της
γίνεται δάκρυ,
το δάκρυ
γίνεται κλάμα,
και το κλάμα
ουρλιαχτό!

Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2008

Α ρε Αλέξη.... τελικά δεν τους βόλεψες καθόλου!

Τον θύτη τον αποκάλεσαν τρελό...
όμως τρελός δεν ήταν....
κάποιοι άλλοι του ψιθύρισαν στο αυτί :
είσαι εσύ το κράτος.
Σαν του προσφέραν λοιπόν την εξουσία
βάλθηκε και γίνηκε τρελός κι αυτός
στάθηκε μπροστά και τους μιμήθηκε...
τι πιο απλό...
πήρε κι αυτός μια ζωή,
στο περιθώριο την έστησε μαζί μ' όλες τις άλλες....

Μα δεν του είπαν ότι μετά απ' αυτό θα τον κρεμάσουν στην πλατεία,
κι ούτε ότι θα βάλουνε τον κόσμο να τον φτύσουν.....

Άραγε το προσέξατε;
Το Βατοπέδι γίνηκε δεύτερο θέμα στα κανάλια...
και μεταξύ τους έλεγαν :
λέτε να τα καταφέραμε;
Μα δεν περίμεναν να γίνει κάτι τέτοιο!!!

Το υπουργείο παιδείας φόρεσε τη τεθλιμμένη μάσκα του
και βγήκε.... εκπρόσωπός μας.... τι "τιμή" !!!!
έκλεισε τα σχολεία...
ελπίζοντας ότι....
αύριο τα παιδιά θα ξεχαστούν μέχρι αργά μες στο κρεβάτια τους....
Μα σίγουρα ούτε αυτό θα τους καθήσει!
Α ρε Αλέξη.... δεν τους βόλεψες καθόλου!