ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1988 ΛΕΥΚΗ ΠΟΛΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1988 ΛΕΥΚΗ ΠΟΛΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 15 Ιουλίου 2017

Ελπίδα το λένε

Ανοίγεις την καρδιά
ενός χρυσάνθεμου
και πετάς τους σπόρους του
στον αγέρα

- ελπίδα το λένε -

μια μέρα θα γυρίσει για σένα
θα ψάξει να σε βρει μες το πλήθος
μ' οδηγό μονάχα την όσφρηση
- το γιασεμί σου αιώνιο -

Η ώρα του ήλιου πάντα χαϊδεύει
απαλά το κάτασπρο χιόνι
και δεν αφήνει
τα μάτια να κλείσουν

- ελπίδα το λένε -

η φωλιά που άδειασε
δεν σκορπίζει στον άνεμο
μ' αναμένει να γεμίσει και πάλι
- η αγάπη σου αιώνια - . 

Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου 2014

Επιστροφή



Μπροστά μου οι ίδιες εικόνες...
λερωμένοι δρόμοι
σαβαραλιασμένα λεωφορεία,
φορτωμένα πλοία,
σκυθρωποί άνθρωποι...

μα εγώ
- όπως πάντα πιστός -
στο δικό μου ταξίδι
- εκεί -
ψηλά στον ουρανό
και χωρίς να με φοβίζει κάποια πτώση...

γίνομαι ατίθασο άλογο,
και καλπάζω
σε ζεστά συναισθήματα,
και αγκαλιές όλο φως...

Η επιστροφή πια στο δωμάτιο
μια μαγεία! 

Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2012

Καταιγισμός ενεργειών

Άνοιξα ... τα μάτια και
Βγήκα ... από το όνειρο
Γύρισα ... το κεφάλι μέσ’ το σκοτάδι και
Δίπλωσα ... τα πόδια μου

Ελέγξα ... τη δύναμη που έχει το σώμα και
Ζύγισα ... την ισχύ της ψυχής
Ήρθα ... στο σήμερα με βαρύ το μυαλό και
Θρονιάστηκα ... για τα καλά στην άκρη του κρεβατιού

Ίσιωσα ... το ανάστημά μου στο σήκωμα και
Κρατήθηκα ... σε μία καρέκλα
Λούστηκα ... την υγρασία του δωματίου και
Μούλιασα ... το στεγνό μου λαρύγγι

Νανούρισα ... την κακή μου τη διάθεση και
Ξεγλίστρησα ... απ΄τον ιστό της αράχνης
Όπλισα ... το χέρι στο άπλωμά του και
Πέρασα ... στον αγέρα της θάλασσας

Ρούφηξα ... την αύρα της ηδονικής αυγής και
Στήριξα ... την υπαρξή μου με την πρώτη αχτίδα
Τράβηξα ... καλά τις κουρτίνες και
Υποκλίθηκα ... στη μαγεία της φύσης

Φώναξα ... δυνατά στων κυμάτων τη Μούσα και
Χόρεψα ... για λίγο με το βήμα γυμνό
Ψάχτηκα ... στου τζαμιού την ανάκλαση και
Ώθησα ...καθετί θετικό που μέσα κρατώ

Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2012

Έξω απ' τον εφιάλτη

Είχα ένα εφιάλτη
- χθες -
γεμάτο σώματα ξεφτιλισμένα
δοσμένα στον έρωτα
τον απερίσκεπτο
δίχως αισθήματα και πάθος...

Και δεν μπορώ να χειροκροτήσω τις κινήσεις τους
- τώρα -
στο ξύπνιο μου
δεν μπορώ άλλο πια...
να μυρίσω τον ιδρώτα τους!

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011

Μόνος


Το φως ημιθανές
και η πόρτα πάλι κρυώνει...
Η μέρα μόλις κοιμήθηκε
κι Εγώ στριμωγμένος στην πρώτη γωνία της।

Μόνος - εδώ και καιρό -
παίζω με τον μόνο φίλο που έχω - τον εαυτό μου
- τον βάζω απέναντι να κάνει τη σκιά πάνω στον τοίχο
- τον βλέπω να σκύβει και ν' ακολουθεί το μυρμήγκι μέχρι εκεί που στρίβει στο χάος
- τον ξαπλώνω στο κρεβάτι να ζεστάνει το στρώμα।

Η νύχτα έχει έρθει
κι Εγώ αγκαλιασμένος με την πρώτη αγωνία της।

Μόνος - εδώ και καιρό -
συνεχίζω να παίζω με τον μόνο φίλο που έχω - τον εαυτό μου...