ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 2009 ΜΕΤΑ ΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 2009 ΜΕΤΑ ΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 4 Δεκεμβρίου 2010

Σε μια στιγμή παραφοράς...



κλαδεύουνε τις μνήμες μου
εκεί που τα κόμπια τους κρατάνε το αίμα μου
και δεν μπορεί να βρει ένα μονοπάτι
να βάλει δύναμη και να χυθεί
στον κατακόκκινο λαιμό μου.

κεντρώνουν τα όνειρά μου
εκεί που τα κλαδιά τους τεντώνουν την πνοή μου
και δεν μπορεί να βρει ένα κρατήρα
να βάλει δύναμη και να ακουστεί
στον βαθυπράσινο το νου μου.

το αίμα στον κατακόκκινο λαιμό
και η πνοή στο νου μου
θέλουν να βρουν τη δύναμη
να σχίσουν το κορμί μου
να χύσουν μνήμες κι όνειρα

και να μ' αφήσουνε για λίγο
μετέωρο μέσα σε μια στιγμή παραφοράς

μήπως και βρω κι εγώ
το μυστικό το μονομάτι
που θα με βγάλει στον κρατήρα!

Κυριακή 4 Απριλίου 2010

Γιατί κοιτάζω τη θάλασσα;


Δεν με ενοχλεί
να με αφήνεις
με τις ώρες
να βλέπω τη θάλασσα
...

Αλλά με ενοχλεί
όταν μετά από αυτές τις ώρες
με ρωτάς
γιατί την κοιτάζω
...

Τρίτη 4 Αυγούστου 2009

Σαν παιδί... και σαν άντρας...



Πάντα άκουγα... Σπάνια κοιτούσα...
Πάντα έγραφα... Σπάνια μιλούσα...

Αφουγκράσματα με το βλέμμα χαμηλό!
Στης πέννας το γύρισμα,ο λόγος βουβός!

Ένα παιδί ... κρεμασμένο στον ήλιο,
σώμα που ποθούσαν πολύ στης βροχής το ταξίδι,
ιδρώτας που τραβούσε τα όρνια στου αγέρα το πέταγμα,
ψυχή που την είχανε πνίξει!

Πάντα ακούω... και πάντα κοιτάζω...
Πάντα γράφω... και τώρα μιλάω...

Ακούσματα με τα μάτια ανοιχτά!
Στων γραμμάτων το άπλωμα, το στόμα ένας χείμαρρος!

Ένας άνδρας ... στο άρμα του Ήλιου,
σώμα πού’ χει βγάλει φτερά στις σταγόνες που πέφτουν,
δάκρυ που διώχνει τα τέρατα στου ανέμου το φύσημα,
ψυχή που γλεντάει!