ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 2000 Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 2000 Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011

το όνειρο

Ξέρεις, τι θά’θελα αυτή τη στιγμή;
Ένα δίπλό στρώμα.
Κι αυτό στο πάτωμα!
Χωρίς σεντόνια...
Δίπλα μου ένα κοντό τραπεζάκι
και πάνω του ένα αναμμένο κερί...

Εγώ κι εσύ,
μέσα σε ζεστές πυζάμες,
με διπλωμένα τα χέρια ανάμεσα στα πόδια μας
και μια διακριτική δόση μουσικής
– μόνο για μένα και για σένα!

Μάτια κλειστά,
ανοικτό μυαλό
και λίγες εικόνες στους τοίχους
– είναι υπέροχο να φτιάχνεις εικόνες...

Μια βότκα κρύα σε ένα μικρό φαρδύ ποτήρι
και το όνειρο να αρχίζει...

μερικές φορές σκέφτομαι και λέω ότι έχω χάσει πολλά.
Ίσως όμως νά έχω κερδίσει άλλα τόσα πολλά!

Έτσι φεύγω μακριά,
πολύ μακριά και ζω μαζί σου αλλιώς...
κι ας με βασανίζει λίγο,
κι ας με παιδεύει
κι ας με εξουσιάζει!

Πώς μ’ αρέσει να με ζεις,
πόσο μ’ αρέσει!

Ένα τσιγάρο στο σκοτάδι με υπνωτίζει
Και μια σκιά στον τοίχο μου χαρίζει...
Το όνειρο!

Νανούρισμα


(Στο γιο)

Μικρό μου αγόρι,
Γλυκό μου παιδί,
Τα μάτια σου κλείσε
Πριν σε’ βρει η αυγή.

Το χέρι σου δώσ’ μου,
Να βγούμε σεργιάνι,
Τ’ αστέρια να δούμε
Πριν βγει το φεγγάρι.

Γλυκιά μου καρδούλα,
Μικρή μου κουκλί,
Στον κόσμο που ήρθες
Θα βγούμε μαζί.

Το γέλιο σου δώσ’ μου,
Να λάμψει η νυχτιά,
Ο φόβος να φύγει,
Να’ ρθει η σιγαλιά.

Μικρό μου αγόρι,
Χρυσέ βασιλιά,
Στο σπίτι μας μπήκες
Εσύ κι η χαρά.

Το χάδι σου δώσ’ μου,
Να βγω στη βροχή,
Η νύχτα να φύγει
Κι ο ήλιος να βγει.

Φλουρί τυχερό μου,
Μικρό μου μωρό,
Σε σένα χρωστάω
Το λόγο που ζω.

Λίγο πριν ξημερώσει

Ο δρόμος μου έφτασε
λίγο πριν ξημερώσει
Σε κάποια χαλάσματα της πόλης
που εν τέλει εμίσησα.

Ένα αμάξι με φώτα σβησμένα
λίγο πριν ξημερώσει
Σε κάποια γωνιά του έρημου δρόμου
που εν τέλει αρνήθηκα.

Πώς μυρίζει η μούχλα
Στα σχισμένα τους ρούχα!

Γυρίζει το βήμα και πατάει
λίγο πριν ξημερώσει
Τους πανσέδες της άδειας πλατείας
που εν τέλει βαρέθηκα.

Ένα άσπρο μαντήλι χορεύει
λίγο πριν ξημερώσει
Σε κάποιο τραπέζι ενός καφενείου
που εν τέλει αγνόησα.

Πώς μυρίζει η ανάσα
Στα ξένα τους χνώτα!