ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1989 ΛΕΥΚΗ ΠΟΛΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1989 ΛΕΥΚΗ ΠΟΛΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 13 Ιουλίου 2017

Ολοκλήρωση

Μες την βοή του κόσμου
το κεφάλι απλά κλίνει
πάνω στην χλόη ακουμπά
τ' αυτί
πιάνει τον ήχο της υγρής φωνής
στο πέρασμα της φλόγας
και το τικ τακ της ήρεμης καρδιάς
στην όψη της αξίας

που εμφάνισαν εκείνα τα παράθυρα
τα ορθάνοιχτα
και δίχως κάγκελα.

Μες την βοή της πόλης
το σώμα απλά ξαπλώνει
πάνω στην χλόη ακουμπά
το χέρι
πιάνει το τρέμουλο της άλλης της παλάμης
στο πέρασμα του φόβου
και το τικ τακ της ήρεμης της φλέβας
στην όψη της χαράς

που εμφάνισαν εκείνα τα πάραθυρα
τα φωτεινά
και δίχως πια κουρτίνες.


Δευτέρα 10 Ιουλίου 2017

Πουθενά

Η έλλειψη έχει 
το μέγεθος του χάους
και το μυαλό 
του αγέρα την υφή.

Πού να πιαστεί η παλάμη;

Σε ποιο τρελό πουλί 
την αγκαλιά της να χαρίσει;

Σε ποιο χλωρό κλαδί 
ν' αράξει το καράβι;

Σε ποια σταγόνα από βροχή 
να σκύψει να λουστεί;

Η έγνοια έχει 
το βάθος της αβύσσου
και η ματιά 
του αντίλαλου τον ήχο.

Πού να ακουμπήσει το κορμί;
Σε ποια όμορφη νύχτα 
τα άστρα να ζητήσει;

Σε ποιο αφράτο μάγουλο 
να ανθίσει το λουλούδι;

Σε ποιο λιβάδι απ' αναμνήσεις 
να γύρει να ξαπλώσει;

Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2015

Παράλληλα και κάθετα

Παράλληλα
κατεβαίνω
το δρόμο των κεκοιμημένων
και ζηλεύω
τη μοναξιά τους
καθενός ξεχωριστά...

κι η ζήλια αυτή
όλο και μεγαλώνει
σαν το μάτι μου
περνά πάνω από τα λευκά μάρμαρα.

Κάθετα στέκομαι
μπρος
στο δρόμο των ζωντανών
και λυπάμαι
για την αγάπη τους
καθενός ξεχωριστά...

κι η λύπη μου
όλο και μεγαλώνει
σαν η ψυχή μου
τρέχει ανάμεσα στο σκοτεινό πλήθος.

Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2014

Χάνομαι και κλαίω

Χάνομαι
στο κλείσιμο των ματιών μου
και κλαίω
στο άνοιγμα του νου μου...

όταν τα φύλλα αλλάζουν χρώμα
κι όταν τα νερά πέφτουν στο χώμα.

Χάνομαι και κλαίω...

όταν κι εσύ
- μικρό μου χελιδόνι -
παίρνεις το δρόμο για τη ζεστή σου χώρα
και μ' αφήνεις γυμνό
- δίχως γράμματα
και μ' αφήνεις φτωχό
- δίχως νοήματα. 

Να' σαι καλά!

Κι αν μετά απ' αυτά που διάβασες
δε μ' αγαπάς
να' σαι καλά...
Αυτό μου είναι αρκετό...
να' σαι καλά
και η ζωή σου να κυλά κανονικά!

Ίσως καλύτερα να είναι έτσι....

Μ' αυτό που θέλω
- αν έπαψες να μ' αγαπάς -
είναι
να' σαι καλά...
Αυτό για μένα είναι αρκετό...

Μ' ακούς!
να' σαι καλά!

Και πες
πως στο όνειρό σου μια φορά μ' αγάπησες...

Γιατί στα όνειρα έτσι είναι οι αγάπες...
- περαστικές σαν τις ηλιαχτίδες -
- που ανάβουν το πρωί και σβήνουνε το δείλι - 

Δευτέρα 7 Ιουλίου 2014

Η πρώτη αγάπη

Ήρθε κάποια νύχτα αυγουστιάτικη
και την κράτησα,
- γιατί ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν την είχα συναντήσει -
την έζησα,
την ένιωσα
- ήταν το παν - .

Αγνή, όμορφη και θεϊκή
μου πρόσφερε φτερά στα βαριά μου κόκαλα
μου διέλυσε το φόβο των ματιών μου
μου έλυσε τις χούφτες μου
μου έδιωξε τη σκέψη για το τέλος

και μου 'μαθε
να ταξιδεύω στα όνειρά μου
να τρέφομαι απ' το ζεστό το δάκρυ μου
να απλώνω τη ματιά μου στον ορίζοντα
να αγκαλιάζω δίχως φόβο...

και να γελώ
με όλα εκείνα τα παλιά, τα σκοτεινά...

τα αθαύμαστα !



Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012

Φωτογραφίες

Παλιές φωτογραφίες
- άσχημες -
βγαλμένες μες στους δρόμους
- παλιές φωτογραφίες - σκοτεινές -
κόρες του Άδη
με κινήσεις κρυφές
και με βήμα και φωνή
- παλιές φωτογραφίες -
δεμένες στο λαιμό,
κρεμασμένες πίσω μου...

Νέες φωτογραφίες
- όμορφες -
τραβηγμένες μες στη θάλασσα
- νέες φωτογραφίες - φωτεινές -
παιδιά του Ήλιου
με χέρια υψωμένα
και με βλέμμα και με ψυχή
- νέες φωτογραφίες -
κεντημένες στο στήθος,
ριζωμένες μέσα μου...

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011

Πώς τολμώ;




Στη μεγάλη λεωφόρο της ζωής...
πώς τολμώ να γυρίζω το βλέμμα
και να ψάχνω ταξίδια στα παλιά εμιράτα της νύχτας;
πώς τολμώ να οδηγώ το σώμα
εκεί που ποτέ του δε έμεινε σταθερό στην ιδέα;

Στη μεγάλη λεωφόρο της ζωής...
πώς τολμώ να ζητώ τη δροσιά μίας μπόρας που περνάει και χάνεται;
πώς τολμώ να ξεχνάω την ψυχή που έχει πια αγαπήσει...

το τύπο που περνάει κάθε στιγμή από μπροστά μου
με το μαύρο μακρύ του μαλλί
και το μαύρο παλτό!

Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011

Χορός




Χορός...
Λέξη
παλιά, πολύ παλιά,
χωρίς κανείς να ξέρει την ακριβή προέλευσή της.
Λέξη
που ορίζεται στο χώρο και το χρόνο...

Στη μύηση των οπαδών του Διόνυσου,
Στη τρέλα της πανέμορφης Σαλώμης,
Στο θάρρος της γυναίκας του Ζαλόγγου!

Λέξη
που ορίζεται σ’ αυτό που σου προσφέρει !
Σε σέρνει, Σε τρελαίνει,
Σε κλέβει, και Σε στέλνει.
Σε περιβάλλει, Σε μαγεύει!

Λέξη
που δε μπορεί να λειτουργήσει σ’ ένα σώμα!
Σ’ αρπάζει απ’ το χέρι,
Στην αγκαλιά σε βάζει,
Στα μάτια σε καρφώνει!

Λέξη
με δυο ισχυρά φωνήεντα σε κάθε συλλαβή της,
που σαν ηχήσει
όλον τον κόσμο αλλάζει...

Η εξερεύνηση




Μέσ’ το σκοτάδι
και τις βροντές
που βίαια βγαίνουν στον ουρανό
περνώ πεζός
και με τα πόδια μου γυμνά,
για να γνωρίσω την πατρίδα...

ξεκινώ απ’ την πλατιά κοιλάδα
με τα ποτάμια της – γεμάτα νερό –
γύρω τους άφθονα οπωροφόρα
πολύχρωμοι και οι καρποί τους
η γεύση τους υπέροχη...

πηδώ από κάθε θεϊκή κορυφή
σε μια άλλη
και αντικρίζω τον αέρα της έκφρασης...

βουτώ τότε στις πηγές των Μουσών,
για να κοιτάξω
τα αισθήματα και τις κρυφές τις σκέψεις...

βαδίζω σαν ακροβάτης
στα λεπτά μονοπάτια
που οδηγούν στο δρόμο των επιθυμιών...

ζητώ να δω την κίνηση
σε κάθε σταθμό μου σ’ αυτά...

και από εκεί πετώ, πετώ
και φτάνω στην απλωμένη θάλασσα,
εκεί που η κόκκινη άμμος
κινούμενη και με ψυχή
γυρνάει στην πηγή της!

Δευτέρα 25 Οκτωβρίου 2010

... ψηλός!

Ψιλός
γεννήθηκα
στις μέρες...
και τα πνευμόνια μου
μικρα κι αδύναμα
πάσχιζαν
- χρόνια πολλά -
να θρέψουνε
το στέρνο.
Τ' άκρα μου
συνέχεια
τινάζονταν
στα τέσσερα σημεία
του ορίζοντα,
το στόμα μου
έκλεινε
σιγά σιγά
στο σβήσιμο
του αγέρα...

μα ένα φτερούγισμα
κίνησε ξαφνικά
κι έφτασε
στα μάτια,
ένα πετάρισμα
του νου
κι όλα αλλάζανε
σιγά σιγά
μα σταθερά
μέχρι που ένιωσα
ότι εγίνηκα
ψηλός!