ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 2011 ΜΕΤΑ ΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 2011 ΜΕΤΑ ΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011

Μόνο όταν

Η ζωή
Έχασε τη γλυκιά της τη γεύση
Και το μυαλό πια
Έπιασε πάτο.

Όλα
Έχουν πάρει το δρόμο τους
μα η πορεία
θα είναι υπέροχη
μόνο...
Όταν θα τη χαρακτηρίζει η ασφάλεια.

Η ψυχή
Ούρλιαξε στην οργή της
Και τα μάτια πια
Έξω απ’ τα όρια.

Όλα
κοιτάζουν το στόχο τους
μα η νέα αρχή
θα είναι εξαίσια
μόνο...
Όταν θα τη χαρακτηρίζει η αξιοπρέπεια.

Το μυαλό
γέμισε με σκοτωμένο αίμα
Και το χέρι πια
σταθερά Απλωμένο.

Όλα
έχουν δικαίωμα για αίσια έκβαση
μα ο κόσμος μας
θα λάμψει
μόνο...
Όταν θα τον χαρακτηρίζει η αλήθεια.

Η έκπτωση





Έμαθε ο βασιλεύς
την έκπτωσή του
Και πέταξε το στέμμα του
στο πορφυρό χαλί
- η φλόγα του κεριού ανατρίχιασε για λίγο -

Εκείνος ατάραχος
στο πέσιμό του
Μα τα παράθυρα άλλαξαν
το χρώμα στις κουρτίνες
- το πράσινο έγινε κίτρινο βαθύ -

Περπάτησε μέσα στην κάμαρα
σκοτεινιασμένος
Μια νυχτερίδα χτυπιότανε
στους τοίχους
- παράξενο, έχασε τον προσανατολισμό της -

Ο μανδύας σερνόταν
στο παγωμένο δάπεδο
Σάρωνε ώρα πολύ το χρόνο
που’ χε περάσει
- σωρός βαρύς κι ασήκωτος -

Τα χέρια δίπλωσαν
τους δυο τους ώμους
και σταύρωσαν
την άμοιρη καρδιά του
- το αίμα σταμάτησε στο σταύρωμα των δυο δοκών -

Βούτηξε το δακτυλίδι στο κερί,
καυτό όπως ήταν
Και σφράγισε
την κάσα τη μεγάλη
- μέσα τα ρούχα με τ’ ανοιχτό το χρώμα -

Βγήκε απ’ την πόρτα
κι έστριψε στη γωνιά
Μια γάτα κλαμένη
τον πήρε από πίσω, αθόρυβα
- το δάκρυ ίσως να αρκούσε -

Κατέβηκε για πρώτη
και τελευταία φορά
Τα σκαλοπάτια
του ανακτόρου του
- ο αριθμός τους ζυγός όπως τα χρόνια -

Του κάστρου την πύλη
διάβηκε πάνω απ’ την τάφρο
Και σκούπισε τον ιδρώτα
από το μέτωπο
- ο κίνδυνος του μαχαιριού έμεινε μέσα -

Στάθηκε, στέριωσε
καλά το βήμα
Στήριξε την κεφαλή
σωστά στο σώμα
- μία στροφή κι η αστραπή φάνηκε στον ορίζοντα -

Μερικά βήματα πίσω
μέχρι την αρχή του δάσους
Λίγα μαλλιά εχόρεψαν
μπροστά στα μάτια
- έγινε πια σκιά και με τα δέντρα ένα - .

Γιατί τόση αγάπη;

Σήμερα
Μου έκαναν τη χάρη
και με πήρανε μαζί τους.
Σήμερα
Με κοίταξαν στα μάτια
και με χτύπησαν στην πλάτη.
Σήμερα
Μου δώσανε κουβέντα
και μού’ πιασαν το χέρι.
Σήμερα
Μου κένωσαν φαΐ στο πιάτο
και στο ποτήρι μου κρασί.
Σήμερα
Με φίλησαν στο μάγουλο
και την καρδιά μου έκαψαν.
Σήμερα
Μ’ έκαναν να γελάσω
και τη χαρά μου έκαναν δώρο.
Σήμερα
Μου έδωσαν αγάπη
Και με φωνάξαν φίλο!

Γιατί τόση αγάπη;
Λέτε να τους φοβίζει κάτι;

Τριδιάστατη σκέψη

~ πρώτα τα κεφαλαία, μετά τα πεζά και τέλος όλα μαζί!


ΑΡΓΟ ΤΟ ΒΗΜΑ ΣΤΟ ΝΩΠΟ ΧΩΜΑ ΠΟΥ

ένα νήμα ραμμένο στα δάκτυλα
με την άκρη του τυλιγμένη στον αντίχειρα

ΨΑΧΝΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΚΑΙ

δείχνει το δρόμο στη λευκή σάρκα
του παιδικού κορμιού

ΠΟΥ ΣΑΝ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΡΟΔΑ

και ταλανίζει το αγαθό μυαλό
της ταπεινής φύσης

ΜΕΝΕΙ ΠΙΣΤΟ ΣΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥΣ!

Με έμφαση

Τρέχεις...
Τρέχεις για να προλάβεις...
Να προλάβεις ό,τι χάθηκε...
Ότι χάθηκε στη ζωή σου...
Στη ζωή σου που ζητά ισορροπίες...
Ισορροπίες κι ας ταλαντεύεται...
Κι ας ταλαντεύεται ανάμεσα στην ελευθερία και τη δέσμευση...
Τη δέσμευση από τον ίδιο σου τον εαυτό...
Από τον ίδιο σου τον εαυτό για τον εαυτό σου...
Τον εαυτό σου τον παράδοξο...
Τον παράδοξο;

Ίσως ναι!

Εκεί που ο κόσμος χάνεται μαζί με τη γνώμη του...
Τη γνώμη του που αντικρούεις...
Που αντικρούεις και με ευγένεια και με διακριτικότητα...
Με διακριτικότητα ζητάς να φτιάξεις τη δική σου ζωή...
Τη δική σου ζωή με το δικό σου το χέρι...
Το χέρι που χαράζει το θωλό τζάμι...
Το θωλό τζάμι που σε προστατεύει...
Σε προστατεύει;

Το κλάμα

όταν ο άνθρωπος γεννιέται
τον συνοδεύει το δικό του κλάμα
κλάμα χαράς και φόβου

κι όταν πεθαίνει μόνος του δε φεύγει
τον συντροφεύει το κλάμα των συνανθρώπων
μέσα στο ίδιο κλάμα...
κλάμα χαράς και φόβου

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011

Στης ανάγκης το κάλεσμα





Μια φωνή...
μια ανάσα...
μια ματιά...
ένα άγγιγμα...

τι πιο πολύτιμο άραγε,
που να μπορεί να σταθεί στης ανάγκης το κάλεσμα;

... είναι το ωραίο που γεμίζει τον νου
... είναι το υπέροχο που δροσίζει την όψη
... είναι το αληθινό που λυτρώνει το πνεύμα
... είναι το γλυκό που χορταίνει το "εγώ"

και το κάνει να μην τρέμει το χέρι του
να μην κλαίει κι ας είναι σκοτάδι τριγύρω.

Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2011

Το ξέσπασμα

Μερικές στιγμές μια σταγόνα πόνου
είναι αρκετή
να μ’ οδηγήσει σ’ ένα αδιέξοδο πνιγμού.
Δεν μπορώ να βλέπω το βήμα μου
στης θυσίας το δρόμο,
δε θέλω τη σχισμή του μυαλού μου
να γεμίζει με κείνη τη σκόνη…

Οι αισθήσεις μου έχουν χάσει
τις παλιές αντοχές τους
και τούτη η νύχτα - εφιάλτης -
έχει πάνω της την ίδια υγρασία,
την ίδια εκείνη μουχλιασμένη ψυχή
που σερνόταν στου πάθους
το φουσκωμένο ποτάμι…

Οι κινήσεις μου έχουν αλλάξει
τον παλιό τους ρυθμό
κι αυτή η σιωπή - εφιάλτης –
έχει μέσα της ένα μόνιμο φόβο
έχει πάνω της την ίδια σκιά
που καπνίζει
και χορεύει
καρφωμένη στον απέναντι τοίχο…

Μικρές στιγμές, μικρές εικόνες,
σύντομες, αλλά κι αιώνιες,
χτυπημένες στο μυαλό, στην καρδιά, στο σώμα…

Δεν μπορώ να διακρίνω πια
το βωμό της θυσίας μου,
δε θέλω να βλέπω τα μέλη γυμνά
απ’ το ιερό μου το σφάγιο…

Πάει τόσο καιρός κι ας είναι μόνο τόσος…
Μακρινές οι φωνές…
Οι εικόνες θολές…
Οι μυρωδιές σκεπασμένες πια…
μα η σκιά επιμένει σ’ εκείνο τον τοίχο…

Μερικές ακόμα στιγμές…
κι αυτές μαζεμένες σ’ ένα αβγό
κρεμασμένο πάνω απ’ τα μάτια
σε θέα καθημερινή
τη στιγμή που το κρύο νερό
καθαρίζει τον κόσμο…

Βελόνες που χτυπάνε τους αδένες
και αφήνουν το αίμα να φωνάξει
την αλήθεια που κρύβεται
μέσα σε κάθε στιγμή…

Δεν θέλω πια να πιστέψω κανέναν
και δε θέλω πάλι να γυρίσω
στη ζωή των ανέμων…
οι θάλασσές μου μαζεύτηκαν
σε ένα λιμάνι κλειστό
και τα ιστία για τον μεγάλο απόπλου
περιμένουν τη σειρά τους
στο κεντρικό το αμπάρι…

Ο χρόνος πια δεν περισσεύει,
αφού στην δίψα των άλλων
τον πρόσφερα απλόχερα…
Τώρα στις δυο μου τις χούφτες κρατώ
λιγοστό το σιτάρι
για τα δυο μου μικρά περιστέρια…

Λίγο ακόμα…
Και μετά δροσερό αεράκι…