ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1992 ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1992 ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2015

Τραγική ειρωνεία

Κάποτε....

κάθε φορά,
η δύναμη της λογικής χανότανε
μπρος την αρχή της ηδονής

κάθε φορά,
οι υποσχέσεις του μυαλού δίνονταν
στο τέλεμα του πάθους!

Τώρα,
χάθηκε πια η ηδονή
μπροστά στη λογική

Τώρα,
το πάθος μας τελείωσε
κι οι υποσχέσεις μείναν πίσω!

Γλυκιά Αφροδίτη
_ πάντα μια ειρωνεία θα' σαι_

Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2014

Εμείς και τα πανιά μας

Τότε
η ζωή μας πανί κατάλευκο
και μεις μια όμορφη παρέα!

Μαζί τρέχαμε στις καταπράσινες πλαγιές
- έχοντας στο στόμα όμορφα τραγούδια -

Μαζί κάναμε επιθέσεις σε φανταστικούς εχθρούς

Μαζί εξερευνούσαμε τις θολωτές σπηλιές στου ποταμού τις όχθες

Μαζί κι επιδρομές στους κήπους με τα φρούτα...

Τώρα - όμως -
η ζωή μας πανί με χρώματα πολλά
και μεις μια παρέα χαμένη!

Μήπως φταίμε εμείς και τα πανιά μας;

Αλλά γιατί άλλωστε,

...να φταίνε τα όμορφα τραγούδια;
Αυτά είναι όπως τότε
- μόνο που εμείς αλλάξαμε φωνές -
και είναι αδύνατον να τα τραγουδήσουμε - πια!

...να φταίνε οι φανταστικοί εχθροί;
Αυτοί είναι όπως τότε
- μόνο που εμείς αλλάξαμε παιχνίδια -
και είναι αδύνατον να τα παίξουμε - πια!

...να φταίνε οι θολωτές σπηλιές;
Αυτές είναι όπως τότε
- μόνο που εμείς αλλάξαμε ανάστημα -
και είναι αδύνατον να χωρέσουμε μέσα τους - πια!

...να φταίνε τα φρούτα των κήπων;
Αυτά είναι όπως τότε
- μόνο που εμείς αλλάξαμε γεύσεις -
και είναι αδύνατον να τα γευτούμε - πια!

Τελικά....
εμείς φταίμε και τα χρωματιστά πανιά μας!

Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2014

Η πλατιά μου θάλασσα

Πλατιά μου θάλασσα
με τα πελώρια κύματά σου
και τα μικρά και τα μεγάλα ψάρια σου,

άλλες φορές τον Ήλιο δέχεσαι
να αγγίξει απαλά
με τη γλυκιά του ζέστη
τα μεγάλα σου κύματα

κι άλλες φορές μπαίνει βαθιά μέσα σου
- εκεί -
- που δεν πατώνει
- που χάνει τη λαμπρότητά του
- που ρόλο δεν έχει πια
αφού τα ψάρια σου όλα πια νεκρά.

Και συ, πλατιά μου θάλασσα,
- εκεί -
πάντα ανοιχτή
όπως η Φύση τ' όρισε
και σου ζητά να μείνεις. 

Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2013

Πάνω στην ώρα

21.14 ..... - Μόνος
                             είμαι μόνος
                περιμένω                 κι... ελπίζω!
                τι είναι αυτό;
                                      πού με πάει;
                - εγώ;
                - ναι, εσύ!
                αλλιώς
                            θα πνιγόταν το κλάμα μου
                            θα καιγόταν η ανάσα...

21.29 ..... ΣΙΩΠΗ..........
                το μυαλό ησύχασε
                                              μες στο ραδιόφωνο...

21.31 ..... όμως για λίγο
                το δάκρυ κυλάει ξανά
                η ανάσα φουντώνει και πάλι...

                κι εγώ πάλι
                                   μόνος
                                             νιώθω μόνος!
                τι είναι αυτό;
                                      πού με πάει;
                - εγώ;
                ..........

21.57 ..... - αρχίζω να συνέρχομαι
                στην ιδέα
                                του "εγώ"
                                                που' ναι ανύπαρκτο...

21.59 ..... ένα περιστέρι λευκό
                γίνηκε όνειρο
                                       πέρασε απ' τα μάτια...
                και κούρνιασε στην καρδιά!

22.01 ..... Καληνύχτα!
                - Καληνύχτα...

22.02 ..........................................

.

Κυριακή 6 Μαΐου 2012

Το ύστατο Αντίο

Τ ρέχει
Ο 

Υ πνοβάτης
Σ την
Τ εντωμένη
Α ντέννα
Τ ου
Ο νείρου,

Α ναπολώντας
Ν εαρές,
Τ ρελές,
Ι δανικές
Ο μοφωνίες !

Σάββατο 5 Μαΐου 2012

ΕΠΙ...ΒΕΒΑΙΩΣΗ...ΑΓΑΠΗΣ

                                                      Έ στρωσε η γη πράσινο γεύμα
                                                      Π ρος τη ζωή
                                                   γ Ι α να της κάνει το τραπέζι
                                και τη χρυσή Β ροχή της χάρισε
                                        - να την Ε υχαριστήσει - 
                             και σήκωσε το Β άρος της ταφόπετρας
                          και η πομπή των Ά ψυχων σωμάτων
                                              τη σ Ι ωπή τους πέταξαν
                                   σαν ήρθε η Ώ ρα της ανάστασης
                                 με μια σειρά Σ χήματων ιερών
                                                  κι Η δονικές φωνές

                                                και Ά στραψαν τα μάτια τους
                                  και τα οστά Γ έμισαν σάρκες
                                      και το κρ Α νίο πνεύμα
                                   και η ψυχή Π νοή
                                     μία στιγμ Η'
                      πριν τη μετεμψύχω Σ η. 


Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 2011

Τι χα - ρά!

Μερικά βή - μα - τα
και βγήκε απ' τον κόσμο...
τι χα - ρά!
έγιναν τα δάκτυλα ένα παιχνίδι
και το σακάκι πετάχτηκε στον ήλιο!

Κι ήρθε και με βρήκε ανάσκελα
τι χα - ρά!
μέσα στα σύννεφα τα μάτια ένα παιχνίδι
και το κορμί μου χόρεψε στον άνεμο!

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011

Κορμί










Στο σκοτεινό στρώμα
κορμί από σκληρόδενδρο
και με πνοή ζεστή
κείτεται σκεπασμένο ως τα βλέφαρα
και με τα χέρια γαντζωμένα στα σεντόνια
δένει τα πόδια του
σφίγγει τα δόντια του
και φωνάζει στο φως που πλησιάζει
να φύγει।

Τώρα....

Στο σκοτεινό το στρώμα
κορμί από μαστίχα
και με πνοή ξερή
κοιμάται σκεπασμένο ως το λαιμό
και με τα χέρια χαλαρά
λύνει τα πόδια του
ξεσφίγγει τα δόντια του
και πέφτει στον κόσμο της ομίχλης
να γευτεί τη λάμψη που' είχε διώξει!

Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011

Έλα!

Έλα να παίξουμε στο παραμύθι της στιγμής...

έλα να τρέξουμε κι ας μπλέξουμε
κι ας ξεχαστούμε...
πως τούτη η νύχτα μας στερεί τα βέλτιστα!

Έλα να κάνουμε παρέα στη μοναξιά μας...

έλα να γονατίσουμε και να ευχηθούμε
κι ας φανταστούμε...
πως μόνο το όνειρο θα μας προσφέρει τα βέλτιστα!

Έλα μαζί μου,
καβάλα στο καινούριο μου ποδήλατο
που ανεβαίνει στον ουρανό
και μεταφέρει τη στιγμή στ' αστέρια...

Έλα να δούμε από ψηλά τι αξίζει η ζωή
κι ας είναι παραμύθι!

Μη και...

Χρυσή βροχή
στα μαλλιά σου θα στάξω
και μ' ένα πέπλο
τη μορφή θα σκεπάσω,
μη και σε δουν τα μάτια του ήλιου
και σου δώσουν το χρώμα του μήλου।

Μια πνοή του ανέμου
στο κορμί θα καλέσω
κι ένα τραγούδι
όλο μέλι για σένα θα πλέξω,
μη και σε πλανέψει η ωδή του Ορφέα
και σε τραβήξει η νεανική του η θέα।

Στιγμές σιωπής και γαλήνης
στην ψυχή σου θ' απλώσω
και μ' ένα βέλος
την καρδιά θα καρφώσω,
μη και σε κλέψει η φύση του δάσους
και στερήσει από μένα τους ήχους του πάθους.

Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011

Ήρθες

Σαν όνειρο ήρθες,
Εκεί που στρίβει ο δρόμος της ψυχής μου
Και συναντάει το κάλεσμα της Μούσας
Που ακτινοβολεί στον ορίζοντα ντυμένη με ρόδα...

Η νύχτα ήρεμη, ιδανική
Κι ας τη σχίζει ο ήχος της αλυσίδας
Που κρατάει τη δίνη του πάθους...

Ένας σπινθήρας σου αρκεί
Να φωτίσει το σκοτάδι
Να στροβιλίσει τη θάλασσα
Να ξεσηκώσει την αλμύρα
Να ποτίσει τα χείλη λίγο αλάτι
Να σβήσει τη δίψα του κορμιού
Να συντρίψει το φόβο...

Και σαν πυροτέχνημα να βγει τσάρκα στον ουρανό
Να λάμψει για τόσο...
Όσο χρειάζεται,
Για να φτάσει το άστρο
Που είναι έτοιμο να πέσει
Και να δημιουργήσει μια ευχή
Στον κύκλο που κλείνει μέσα του
Τις πιο κρυφές ακτίνες!

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011

Α.....Ω

Ανάλαφρα
Βουτά,
Γεμάτος
Δακτυλίδια,
Ελπίζει,
Ζητά
Ηδονικά
Θροῑσματα,
Ίσια
Κοιτάζει,
Λουλούδια
Μαζεύει,
Να
Ξανανοίξει
Ο
Πράσινος
Ροδώνας,
Σαν
Τα
Ύψιστα
Φωνήματα
Χαρίζουν
Ψιθύρους
Ώμορφους.

Αναδύεται
Βίαια,
Γυμνός
Διδαγμάτων,
Επικίνδυνο
Ζύγωμα
Ηβικών
Θυμάτων
Ικετεύοντας
Και
Λαλήματα
Μοντέρνων
Νόμων,
Ξενχά
Ό τι
Περπάτησε
Ροδοπατώντας,
Σίγουρος
Τρέχει,
Υπολογίζοντας
Φώτα
Χρυσά,
Ψεύτικες
Ώρες.

Αντάρα
Βαδίζει,
Γιατί
Διαλύουν
Εχθρικοί
Ζευγολάτες
Ηλιακά
Θέλγητρα,
Ισκιάζουν
Κατάβαθα
Λινάρια,
Μελίσσια
Νεκρώνουν,
Ξεραίνουν
Όρη,
Πευκώνες
Ρημάζουν
Στο
Τέλεμα
Ύμνων
Φιλικών
Χωρίς
Ψυχές
Ωραίες.

Αλόγιστα
Βακχεύεται,
Γυρνά
Διπλά,
Εκλιπαρεί
Ζεστή
Ηδονή,
Θλιμμένος
Ικέτης
Καρδιάς
Λιονταρίσιας,
Με
Νερά
Ξανά,
Όπως
Παλιά,
Ραντίζει
Στρώματα,
Τραγουδάει
Υμέναιους,
Φιλάει
Χείλη,
Ψελίζει
Ωδές.

Κυριακή 2 Αυγούστου 2009

Δυο όμορφα παιδιά



Δύο όμορφα παιδιά
περπάτησαν ξυπόλητα στην άκρη της σελήνης
Μίλησε το παιχνίδι… στο χέρι ένα σακούλι καραμέλες!

To ένα
βγήκε με όρεξη στου θερισμού τ’ αλώνι
Μίλησε το δρεπάνι κι ένα δεμάτι από στάχυα!

Το άλλο
έπλυνε το μαντήλι του στην όχθη του Βοσπόρου
Μίλησε η λάμψη και μια χούφτα από αχτίδες!

Πρώτη φορά...
που ο λόγος φάνταζε φτωχός και όχι απαραίτητος!

Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2009

περιμένοντας να έρθεις....




αχ χέρι όμορφο
που να σε βρω μέσα στον κόσμο τούτο
χρόνια πολλά σε ψάχνω...
για μια ζωή σ' αναζητώ να πλέξουμε μαζί το όνειρο
που βλέπω κάθε βράδυ
να κάνουμε τον κόσμο μας ιδανικό
μια αγκαλιά μαζί και ένα χάδι...
τα μάτια στάλιασαν μπροστά στο δρόμο
μπροστά να πάνε δεν μπορούν ούτε και πίσω
είναι γιατί μονάχος μου φοβάμαι
να βάλω μπρος για το ταξίδι....
θα μείνω εδώ να περιμένω εσένα
μαζί σου θέλω το πανί μου να τεντώσω...
έχει άλλη χάρη ν' ακούγεται διπλό το γέλιο
τα τέσσερα τα χέρια κάνουν ποικίλα σχέδια στον ήλιο
πιο δυνατό το βήμα απ' τους δύο
τον κόσμο θα ταράξει
και τα θηρία θα τα χώσει πιο βαθιά μέσα στο δάσος....
μένω εδώ γιατί νιώθω ότι θα έρθεις....
ξημερώνει!!!