ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 2014 ΜΕΤΑ ΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 2014 ΜΕΤΑ ΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2015

Η ελπίδα κονταίνει

Πολλά τα φώτα που ανάβουν
- στα σπίτια -
λίγα τα πρόσωπα που ξεπροβάλλουν
- στα παράθυρα -

μιας και ο ήλιος αργεί
και το ήθος της πόλης ξεφτίζει.

Τα χρώματα των ρούχων
μπερδεύουν τα σώματα
- η πλέξη των νημάτων σχηματίζει ένα πλέγμα -

μιας και του άστρου το φως δεν αρκεί
και η ελπίδα του κόσμου κονταίνει.

Στο δρόμο δεν υπάρχει ζωή
- μόνο λίγες αφίσες -
που θυμίζουν το πέρασμα όλων
- σ' έναν πόλεμο μόνιμο -

μιας κι ο λόγος μας διχάζει
και το ψέμα και πάλι κρατεί τα ηνία!

Τετάρτη 9 Ιουλίου 2014

Ο ποιητής κι η Μούσα του



Η Μούσα - μια κουρασμένη κόρη -
σε κουνιστή καρέκλα σωριασμένη
κάτω απ' τον ίσκιο μιας συκιάς.

Χτενίζει αργά τα μακριά μαλλιά της
κι έχει μια όψη σκοτεινή
-  ίδια με τη σκιά του δέντρου -
μα ένα σώμα που το κρατά κρυφά
 ακόμα νέο
- κάτω από ένα αραχνοΰφαντο φουστάνι -
μα κι ένα στήθος τροφαντό
που στάζει φρέσκο γάλα.

Ο ποιητής
πολύ καιρό παιδεύεται
το φύλλωμα του δέντρου ν' αραιώσει
- θέλει πολύ να μπουν μέσα τα χρώματα του ήλιου -
να αλλάξει η όψη μονομιάς,
να λάμψει το σκοτεινό το πρόσωπο,
να οργιάσει η φύση της φιλήδονης της Μούσας,

να τον τραβήξει πάνω της
κι αυτός μέσα στο σώμα της να μπει...
κι ο κόσμος να μυρίσει. 

Κυριακή 25 Μαΐου 2014

Χωριστά


Μια αόρατη γραμμή
μεταξύ ουρανού και γης

ένας αετός χτυπά τα φτερά του
και μια μέλισσα δουλεύει ασταμάτητα
το πέταγμα διασχίζει το γαλάζιο
και το βούισμα κρατά ξύπνια την πεδιάδα

χωριστά για αιώνες
στο δικό τους βασίλειο
ηγεμόνας ο ένας
βασίλισσα η άλλη

πεθαίνουν χωριστά κάποια μέρα
ο ένας μες τα σύννεφα
και η άλλη μες το πράσινο

χωρίς να έχουν την εμπειρία της αληθινής ευτυχίας!

Τρίτη 20 Μαΐου 2014

Η επόμενη μέρα

Ένα πηγάδι γίνηκε ο τόπος
και γέμισε μέσα σε λίγες ώρες
με αντρείκελα μοιραία
σε στάση ικέτου
μπρος στην ισχύ του χρήματος και του βολέματος...

Η ελπίδα για μια ζωή αληθινή
έμεινε πάλι ανεκμετάλλευτη
- κατάρα αιώνια ετούτο για το ανθρώπινο το γένος -
μπρος σε λίγο ψωμί
που οι αφέντες ρίχνουν
μονάχα στα σκυλιά τους...

Μα πάντα εκεί ψηλά
στου πηγαδιού την άκρη
θα στέκει τ' όραμα
γι' αυτούς που δε το βάζουν κάτω,
γι' αυτούς που το μυαλό τους δεν πουλάνε,
γι' αυτούς που δεν αφήνουν τη ζωή να μιζεριάζει
γι' αυτούς που η σκιά τους μπρος στον ήλιο
δείχνει το δρόμο για το μέλλον.