ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1986 Η ΔΙΑΦΥΓΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1986 Η ΔΙΑΦΥΓΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2015

Αναμνήσεις

Τα χρόνια που πέρασαν
με την εφηβεία στο γύψο

με μια νεότητα που η ηδονή της κρυβόταν.

Θυμάμαι, ακόμα θυμάμαι
που δεν μπορούσα να διακρίνω
ποιο φύλλο να δέσω μπροστά μου
ποιο άνθος, ποιο φρούτο...

για να χορτάσω το μυαλό μου,
να γεμίσω το αύριο!

Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2014

Πριν ακόμα

Πουλί
ζητούσα ξαπόσταμα
σε φευγάτα καράβια....

Παιδί
ζητούσα παιχνίδια
σε καθάρια σοκάκια...

Μ' ένα μυαλό μπερδεμένο
ανάμεσα στα ερείπια του κόσμου
που μ' άφησαν
πριν ακόμα
το αίμα μου πάρει
τον πρώτο του χόχλο! 

Τετάρτη 30 Ιουλίου 2014

Περιμένοντας λίγο φως!




Μέσα στην κάμαρα
οι μέρες και οι νύχτες περνούν

- ανιαρές, ψυχρές, απαίσιες -

Το βλέμμα καρφωμένο μόνιμα στον τοίχο
κι η σκέψη μια δύναμη που σπρώχνει
ν' ανοίξει ένα φεγγίτη
να δει μια αχτίδα να ορμάει μέσα
να δώσει λίγο φως στην κάθε επιθυμία
-  που μαραζώνει στην ψυχή -.

Κι άμα το φως
που μπει αποδειχτεί κι αυτό
ανιαρό,
ψυχρό κι απαίσιο
δε θα πειράξει διόλου,

μιας και η ευχή είναι δεμένη μόνο με την θέα του
και η ζωή δεν ξέρει
ποια είναι η τύχη της!

Εγκλεισμός



Κίνησα και
Βρέθηκα
ανάμεσα στα δέντρα τα ψηλά
του ιερού του δάσους
- εκεί που ζουν οι Σάτυροι, αιώνια δοσμένοι στο ξεφάντωμα και στο χορό - .

Μαζί τους δόθηκα κι εγώ
στον ξέφρενο ρυθμό του Πανικού αυλού.

Στον πρώτο μου χορό
Ήμουνα σύντομος
με το κορμί να ξεχειλίζει τη δική του μουσική.

Μα ο δεύτερος χορός 
κουραστικός
μονότονος
και βαρετός
χωρίς να ευχαριστεί τα μέλη του κορμιού
η φτωχική χορογραφία του.

Ξύπνησα στης αστραπής το χτύπημα
κι είδα πως ήμουνα γυμνός
μέσα απ' τα ρούχα
που φορούσα.

Έτρεξα προς την έξοδο,
μα η κλειδωμένη πόρτα με σταμάτησε, 
ενώ χαχανητά πίσω μου
χτυπούσαν τα αυτιά μου. 



Παρασκευή 4 Ιουλίου 2014

Έξω από τούτο το τζάμι...

Έξω από τούτο το τζάμι...

- η ατμόσφαιρα πάντα κρύα και σκοτεινή -

...δε σταματούν να περνάνε

πάνω στους ίδιους υγρούς τοίχους
τα ίδια γυμνά κορμιά

κάτω από τις ίδιες αχνές λάμπες
οι ίδιες ασθενικές σκιές

πίσω από τα φοβισμένα μάτια
η ίδια πνιχτή κραυγή

κι ας εύχομαι κάθε μέρα

ν' αλλάξει το έργο τούτο πράξη!

Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2013

Μὀνος...




Μόνος...
ιδρώνω...
ο δρόμος ανηφορικός
κι ο κόσμος το ίδιο...

Τα πόδια βαριά
στο σκληρό πεζοδρόμιο...
κι η άκρη του
με πλησιάζει στο χάος, στην τρέλα...

Μόνος...
σαστίζω...
το ποτάμι παγωμένο
κι τα δέντρα το ίδιο...

Το βλέμμα νεκρό
στην απέναντι όχθη...
κι η άκρη της
με σπρώχνει στο τίποτα, στην τρέλα...

Μόνος...
φοβάμαι...
φοβάμαι πολύ...
τα βήματα αργά...
τα χέρια δεμένα...
η φωνή άφαντη...
η καρδιά κλειδωμένη...

Μόνος...
ακίνητος...
με ένα όραμα...
στον πάτο της σκέψης μου...

Ας περάσει - για λίγο -
πάνω από αυτό το κεφάλι
μια αχνή ηλιαχτίδα...
μοναχά
- ικανή -
να μου πάρει το βάρος
της ζωής ετούτης
της κόκκινης...

Μόνος...

Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2012

Η ενθάρρυνση

Μη βλέπεις πίσω, γιατί ο χρόνος δακρύζει
στο μυαλό σου μη βάζεις εικόνες παλιές...

μην αφήσεις ξανά την ψυχή να λυγίζει
και να πάψεις να πίνεις μόνο δύο γουλιές.

Σπάσε τούτο το τζάμι, κι ας στάξει το αίμα
θα σου δώσει ο ήλιος το δικό του το στέμμα...

βγες στο δρόμο και φόρεσε ολοκαίνουργιο βλέμμα
μη στερείς από σένα το έξαίσιο γεύμα.

Στο συρτάρι το γράμμα, που εσένα θυμίζει
στη φωτιά ρίξε αμέσως φωτογραφίες παλιές...

το κορμί στις γνωστές γωνιές μη σταλίζει
και απόρριψε αμέσως τις γνωστές τις λαλιές.

Μπες αμέσως με σχεδία, που κοντράρει το ρέμα
και η Μοίρα θα σου' χει ολοκαίνουργιο κέρμα...

τράβα πόδια και χέρια από τούτο το τέλμα
η ζωή σου μικρή για να φτάσει στο τέρμα!

Τρίτη 8 Μαΐου 2012

Προσπάθησε και ζήσε!

Χάθηκε πια κάθε προσπάθεια
στο αγκομάχημα σαν προχωρούσες
κι έμεινες μέσα στην αμάθεια
για όλα εκείνα που ποθούσες.

Άφησες έτσι ατελείωτο ένα όνειρο
σε χρόνο λίγων δεύτερων λεπτών
και σε κρατήσαν εύκολα ως όμηρο
σε μήκη ολάκερων ετών.

Όταν η ώρα ήρθε του μοιραίου
εγύρισες αργά του ρολογιού τους δείκτες
και όσο έσταζε το χρώμα του ωραίου
πελάγωνες μες τις γνωστές τις νύχτες.

Σκληρή η τύχη για σένα, νεαρέ
μες το κορμί σου ξαναήρθε
με δε βαριέσαι, φίλε καλέ
μέσα σ' αυτό τουλάχιστον προσπάθησε και ζήσε!

Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012

Ένα παράπονο




Ένα παράπονο σκαλώνει
στο μπερδεμένο μυαλό...

για κείνους που χαλάσαν τις φωλιές
για κείνους που στερήσαν τις φωνές
για κείνους που πληγώσαν τα πετάγματα...

Ένα παράπονο σκαλώνει
στη μαραμένη την ψυχή...

τώρα που νιώθω κι εγώ
σα χελιδόνι!

Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012

Ψάχνω

Ψάχνω
εκείνο που' χα χάσει
και βρήκα...
τη μικρή νύχτα
που γυαλίζει τη θάλασσα σα λάδι,
την ύστερη λάμψη
που φωτίζει τα φανάρια των φάρων...

Ψάχνω
εκείνο που' χα βρει
κι έχασα...
τη μεγάλη μέρα
που τραγουδάει τραγούδια τρελά,
την πρώτη ηλιαχτίδα
που χρωματίζει με χρώματα χίλια .

Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2011

Μάνα μου

Κείνη τη μέρα της φυγής
τα μάτια σου με πήραν,
μάνα μου, μάνα της ζωής
και μέσα σου με στείλαν!

Κι είδα τα χρόνια τα παλιά
στα χέρια σου να έχεις,
γλύκα να στάζουν τα μαλλιά
και βάλσαμο να τρέχεις!

Κείνη τη μέρα της φυγής
τα λόγια σου με 'πείσαν,
μάνα μου, μάνα της ζωής
και άνθρωπο μ' εντύσαν!

Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011

Με καλόν οιωνό

Για μια στιγμή ονείρου φορώ τα καλά μου
Με καλό οιωνό φουσκώνω τα λευκά τα πανιά μου.

Σε ταξίδι φωτεινό γυρίζω την πιστή μου πυξίδα
Κι ένα αστέρι μ’ οδηγεί με τη χρυσή του αχτίδα.

Δε μιλώ για αυτά που μου φέρνουνε λύπη
Τα αφήνω να χαθούν στης ψυχής μου τη λήθη.

Τώρα θέλω μοναχά να πετάξω λίγο για μένα
Ν’ ανεβώ στα ουράνια, να φορέσω της ζωής μου το στέμμα.

Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2011

Παράλειψη




Έχτισα σπίτι δίπατο
Για των ονείρων μου την κάλυψη
Κι είδα στου τέλους την αρχή

Μια τρομερή παράλειψη.

Είχα δωμάτια πολλά
Για όλων των πόθων την κατάληξη
Μα στου διαδρόμου την αρχή

Μια τρομερή παράλειψη.

Είχα στους τοίχους ζωγραφιές
Για των ματιών μου την ανάληψη
Μα στης κάτω σάλας τις γωνιές

Μια τρομερή παράλειψη.

Έχτισα σπίτι δίπατο
Για του μυαλού μου την κατάληψη
Μα δίχως πόρτα και παράθυρα,

Τι τρομερή παράλειψη!

Πέμπτη 5 Αυγούστου 2010

Στην αποθήκη της μνήμης




Το νευρικό τρεμούλιασμα του απαλού κορμιού

Το ανήσυχο βλέμμα των αστραφτερών ματιών

Το βιαστικό φιλί των υγρών χειλιών...

όλα πια μαζεμένα στην σκοτεινή αποθήκη της Μνήμης

σχεδιάζουν τώρα πια εδώ κι εκεί

στης μάντρας τα κάτασπρα τούβλα

σκιές γνώριμες παλιές

από κάθε νυχτέρι...

Σάββατο 1 Μαΐου 2010

Μια κραυγή σιωπής




Δε μιλώ, τα χείλη μου πάγωσαν
όλα τούτα,
κορμιά που μαράζωσαν
δυο σκιές επάνω σε στρώματα
λίγες σταγόνες απ' αρώματα.

Δεν κοιτάζω, τα μάτια μου βούρκωσαν
όλα τούτα,
παράδοξο κι όμως γέρασαν
είναι πέταλα σκορπισμένα στα χώματα
λίγη σκόνη μέσα στα δώματα.

Δε μιλώ, για χορούς που εχόρεψα
όλα τούτα,
πληγές που τις φόρεσα
της ηδονής τα πικρά της τα βήματα
που ζητούσαν λίγα σκιρτήματα.

Δε λυπάμαι, γι' αυτά που με κέρασαν
όλα τούτα,
πίσω απ' τον ήλιο πια πέρασαν
ήταν τελικά της ζωής μου καμώματα
που τους έδωσα άχαρα χρώματα.

Μεσ' της νύχτα το γεμάτο φεγγάρι
άνοιξα πια της ψυχής μου τα γράμματα
μια ματιά αστραπή μονάχα τους έρριξα

μια κραυγή σιωπής τα έπνιξε
μια κραυγή σιωπής με έπνιξε!

Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2010

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ...ΑΘΩΟΣ

Αντικρίζοντας τη Θεία Δίκη
κι
Ανασκουμπώνοντας τα βαριά μου στοιχεία,

Αναιρώντας την τυπικότητα των ιεραρχιών
κι
Απορρίπτοντας τη μυθοποίηση των αξιών,

Ανατινάζοντας τη σεμνότητα των ιδεών
κι
Αντικρούοντας τις υποκρισίες των μαρτυριών,

Ανακρίνοντας τις σκιές του παρελθόντος
κι
Αποκαλύπτοντας τη λεπτότητα των υποθέσεων,

Αποβλέποντας την πλήρη δικαίωσή μου
κι
Αναμένοντας την καταδίκη των ιπποτών,

Αναφωνώ τη μονολεκτική απολογία μου :

Αθώος!

Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2009

Το πρώτο μου ταξίδι









έβαλα μια παναγίτσα στην τσέπη του μπουφάν μου

και κράτησα μές την ψυχή μου την ευχή της

ήταν η μάνα μου στραμμένη προς τον ήλιο

κι ήταν αδύνατον να δω αν στάζει δάκρυ στο λαιμό της


όλα τα όνειρα που πήρα μαζί τα είχα τυλιγμένα

με δυο πουκάμισα λευκά πολύ καλά σιδερωμένα

κι ένα κουράγιο μπόλικο το στρίμωξα κι εκείνο

μες τη σακκούλα που είχα βάλει τις δυο μπότες


βγήκα στη σκάλα του σπιτιού κι είδα το σκύλο κάτω

να κλαίει άσμα πικρό για το φευγιό μου

ένας πατέρας ήταν κρυμμένος καλά στην καμαρά του

μα ο καημός του ερήμαζε τους τοίχους


λίγες χεριές ελπίδας μάζεψα απ' τον κήπο

μες τις φανέλες έστρωσα σαν τη γλυκιά λεβάντα

και την αγνότητα που είχα γραμμένη στα βιβλία

την έβαλα παρέα με τον κόκκινο το σκούφο


μια πεταλούδα ξέφυγε από το μακρύ ταξίδι

κι ήρθε και στάλιασε στο ξηλωμένο μου το πέτο

μια αδελφή κουλουριασμένη στο δεξί μου πόδι

δεν ήθελε να χάσει τ' αδέλφι από κοντά της


ένα χαμόγελο καλά με μια λεπτή κλωστούλα

το έδεσα κοντά στο πάνινο το φυλακτό μου

και αυτό που μ' έκανε να λάμπω από μικρός

το κράτησα καλά κάτω απ΄το δεξί μου μπράτσο


κλειστά τα μαγαζιά στης κυριακής τη σχόλη

έκανε πολλά τα μάτια να στριμώχνονται κοντά μου

και η γιαγιά έτσι χαμένη που ήταν με χαιρετούσε

σαν να φευγε για άλλη μια φορά ο παππούς μου

......................


και κίνησα για το ταξίδι.....