ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1994 ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1994 ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2015

Στασιμότης

Πρώτη κίνηση
κι αυτή μπροστά
σε μια άλλη πρώτη κίνηση

πρώτη ματιά
κι αυτή βολή
σε μι' άλλη πρώτη ματιά...

Μετά μια πρώτη νύχτα
και ύστερα πολλές
πάρα πολλές

μα η κίνηση πάντα πρώτη
και η ματιά το ίδιο πρώτη

κι από τη μια μεριά
κι από την άλλη...

ώστε συγχώρεση καμιά
καμιά κι η έγνοια

σ' αυτό το κατρακύλισμα!

Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2014

Κάτω στην άκρη

Κάτω
στην άκρη

- εκεί
- που η λευκή νεροφίδα αγγίζει απαλά τις φυλλωσιές
- εκεί
- που το βουνό με τη λευκή κορφή κρατά για τα καλά τ' αγέρι

ΤΙΠΟΤΑ άλλο ΠΙΑ
στο μυαλό
παρά μονάχα...

μια κατακόκκινη πηγή
ένα λουλούδι μαύρο
και ένας λύκος που αλυχτά και περιμένει
τη σάρκα της πικρής της μνήμης
να σπαράξει...

- εκεί
- κάτω στην άκρη! 

Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2014

Διπλή ατυχία

Σε δρόμους
αναζητώ τα ίχνη των πελμάτων σου
και στον αγέρα ψάχνω
να βρω το άρωμά σου....
το βήμα μου έξω απ' το σπίτι σου με φέρνει
δυο συλλαβές ονόματος
το στόμα μου ψελλίζει....

Μα δεν ανοίγει η πόρτα
τα γόνατα λυγίζουν
κι ο χτύπος της καρδιάς αντανακλά στο τζάμι....
τα χείλη ξεραίνονται
και η ματιά τρυπάει το ξύλο....

Το σώμα γίνεται ομίχλη
και χώνεται μέσα στους πόρους
απλώνεται στο χώρο και σε πνίγει....

Τρέχεις σε κάθε γωνιά
και το μαζεύεις....
Κομμάτι, κομμάτι το δένεις σαν παζλ
πάνω στο στρώμα....
γίνεται πάλι αρρενωπό που στάζει νιάτα....

Τα μάτια σου τρελαίνονται
και η ψυχή σου πια χορεύει
σαν το θωρείς σφαχτάρι στο βωμό σου....

Τρέχεις κι ανοίγεις....
μα είναι αργά....

έχω χαθεί
μαζί με το όνομά σου!



Τετάρτη 16 Ιανουαρίου 2013

Πριν το τέλος!

Λάμπουν τα μάτια
και το κατάλευκο πέτρινο κορμί
κυλά μες το νερό
και φτάνει...

μπρος στα χείλη
που γυαλίζουν
απ' τη δροσιά
που στάζει κάθε μοίρα
στο γύρισμα της σφαίρας της τρανής
που βαραίνει τον ουρανό...

μα εσύ θεέ μου
σ' αρέσει να γίνεσαι θνητός
και να πονάς
και να περνάς στο πάθος

σ'αρέσει να παίρνεις ανθρώπινη λαλιά
και να σπαράζεις
και να πέφτεις μες την αμαρτία...

Κι αυτό γιατί για σένα
η φύση η πράσινη
κι η θάλασσα η γαλάζια
δεν είναι απλά τοπία

μα είναι αυτά
που θέλουν
και ζητάνε
τη θέρμη των ακτίνων σου
την όμορφη καρδιά σου...

δέσε λοιπόν τα άλογα
κάτω απ' τον ίσκιο
του σοφού πολύκυκλου πλατάνου

στάσου για λίγο
λίγο πιο πάνω από τη στάθμη του νερού
και σκέψου
και περίμενε
τον ερχομό του τέλους!

Τρίτη 8 Μαΐου 2012

Μ.Α.Τ.Α.Ι.Ο.Δ.Ο.Ξ.Ι.Α.

Μεγάλωσες
σ' έναν κόσμο
που ίσως πουλήθηκες
και ποτέ δε στερήθηκες...

Άντρεψες
σε μια κοινωνία
που απ' αυτή υϊοθετήθηκες
και ποτέ δεν αρνήθηκες...

Άλλαξες
τα παιδικά όνειρά σου
που σού' παν ότι δε σου πάνε
και ποτέ μαζί σου δε θα' ναι...

Ιχνογράφησες
μια νέα τάξη πραγμάτων
που ίσως σε φόβισε
μα ποτέ δε σ' απώθησε...

Όρμησες
σε μια αγάπη παράδοξη
που σίγουρα σ' ένοιαξε
μα ποτέ δε σου ταίριαξε...

Δανείστηκες
πολλές αλλαξιές της
που λογικά σου άρεσαν
μα ποτέ δε σε βόλεψαν...

Οπλίστηκες
με φτηνές ανακλίσεις
που κάπου κάπου σε βοήθησαν
μα ποτέ ειλικρινά δε σε τίμησαν...

Ξενυχτάς
μοναχά μ' ένα σκοπό
που ίσως κι αυτός σου αρέσει
μα ίσως να μη σε μπορέσει...

Ικετεύεις
τα μικρά σου τα πάθη
που λες πως εσένα παιδεύουν
μα ποτέ δε σε λογικεύουν...

Αναμένεις
μια μέρα καινούρια
που σίγουρα τώρα ονειρεύεσαι
μα ακόμα δεν μπορείς να τη γεύεσαι!


Κυριακή 4 Μαρτίου 2012

Θυμάσαι;

Θυμάσαι
που σε μάθαινα να ζεις
τα μυστικά του δάσους;

να μην μπορείς να στερηθείς
τις πινελιές του πάθους...

Θυμάσαι
που σε δίδαξα πως να μασάς
των αθανάτων την τροφή;

και να τρελαίνεσαι να με κερνάς
με της ζωής σου την πνοή...

Θυμάσαι
που σου έμαθα να περπατάς
στου ουρανού τα μονοπάτια;

και να κοιτάς να σταματάς
μπρος μονάχα στα δικά μου μάτια...

Θυμάσαι
που σου έδειξα πως να φοράς
του έρωτά μας τα στολίδια;

και να ζητάς μονάχα να ξαπλώνεις
στης ηδονής μου τα στρωσίδια...

Κυριακή 21 Μαρτίου 2010

Το πάθος της φύσης

Τα φύλλα των δένδρων
κινούνται αδύναμα
στον τρελό αγέρα
κι ο ήλιος
τσακίζει τους πάγους
στις κορυφές τις ανόητες.

Λυγίζουν τα άκρα,
οι λίμνες φωνάζουν
τη δική τους λύτρωση
απ’ το στρώμα το μαύρο
που γλείφει τις όχθες τους.

Κι όλη η φύση
πάσχει απ’ τη φύση της
και οι ελπίδες μικρές
για λίγο αγιόκλημα.

Κι όλη η φύση
πονά τη δική της μορφή
κι οι ευχές λιγοστές
για μια πασχαλιά.

Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2010

Λ...Α...Τ...Ρ...Ε...Ι...Α...





















Λουλούδια φυτεμένα στο χιόνι
κι ο κόσμος μας γέμισε φύλλα...

στου ανέμου το απόσταμα
η παγωνιά άπλωσε το νυφικό της.

Αναμμένα τα ξύλα στο πλάι
κι η γωνιά μας γεμάτη πυγολαμπίδες...

στη μνήμη που ταξιδεύει
οι τοίχοι που μπουχτίζουν εικόνες.

Τραγούδια χωρίς λόγια
και το δώμα γεμάτο κορμιά...

στης νύστας το σβήσιμο
η έμπνευση φόρεσε στη μέση μαντήλι.

Ραγισμένα φαντάσματα
κι ο νους σε αμέτρητα ψίχαλα...

στης τύχης το χέρι
η μοναξιά που φουντώνει στα μάτια.

Ελεύθερη πτώση του χρόνου
κι η χαράδρα πάντα φοβίζει...

στα ρούχα που φθάρθηκαν
το στήθος φαντάζει ανίσχυρο.

Ικεσίες που αγαπούν το σκοτάδι
κι η βροχή ριχνεί βελόνες πικρές...

στης νίκης το πρόσφορο φως
η ευχή δεν έχει πια ήλιο.

Αγάπες που νύχτωσαν
και δώρο ψιχάλας αθόρυβης...

το τέμενος μια αγκαλιά
η Μούσα της ποίησης η μόνη λατρεία μου.