Σαλεύω
Ραγίζουν
Περιφρονείς
Ξανά
τα βήΜατα
Δίπλα
http://users.ilei.sch.gr/vaspapadim/vassilis/dea.swf
Η μπαλκονόπορτα της γκαρσονιέρας που είχε νοικιάσει για εκείνη τη χρονιά ήταν ήδη ορθάνοιχτη κι ένα αεράκι ερχόταν κατευθείαν από τη θάλασσα παρέα με τον ήχο των κυμάτων που έσκαγαν δειλά δειλά στα βράχια που βρίσκονταν σχεδόν κάτω από το μπαλκόνι και που λίγες μέρες πριν είχε επισκεφτεί σε έναν από τους πολλούς εφιάλτες που φορτωνόταν κάθε βράδυ. Μάλιστα τον τελευταίο καιρό ήταν ιδιαίτερα ζωντανοί. Τόσο ζωντανοί που η απομάκρυνση από την αγκαλιά του Μορφέα ήταν σχεδόν συγχρονισμένη με την ανατολή του ήλιου.
έβαλα μια παναγίτσα στην τσέπη του μπουφάν μου
και κράτησα μές την ψυχή μου την ευχή της
ήταν η μάνα μου στραμμένη προς τον ήλιο
κι ήταν αδύνατον να δω αν στάζει δάκρυ στο λαιμό της
όλα τα όνειρα που πήρα μαζί τα είχα τυλιγμένα
με δυο πουκάμισα λευκά πολύ καλά σιδερωμένα
κι ένα κουράγιο μπόλικο το στρίμωξα κι εκείνο
μες τη σακκούλα που είχα βάλει τις δυο μπότες
βγήκα στη σκάλα του σπιτιού κι είδα το σκύλο κάτω
να κλαίει άσμα πικρό για το φευγιό μου
ένας πατέρας ήταν κρυμμένος καλά στην καμαρά του
μα ο καημός του ερήμαζε τους τοίχους
λίγες χεριές ελπίδας μάζεψα απ' τον κήπο
μες τις φανέλες έστρωσα σαν τη γλυκιά λεβάντα
και την αγνότητα που είχα γραμμένη στα βιβλία
την έβαλα παρέα με τον κόκκινο το σκούφο
μια πεταλούδα ξέφυγε από το μακρύ ταξίδι
κι ήρθε και στάλιασε στο ξηλωμένο μου το πέτο
μια αδελφή κουλουριασμένη στο δεξί μου πόδι
δεν ήθελε να χάσει τ' αδέλφι από κοντά της
ένα χαμόγελο καλά με μια λεπτή κλωστούλα
το έδεσα κοντά στο πάνινο το φυλακτό μου
και αυτό που μ' έκανε να λάμπω από μικρός
το κράτησα καλά κάτω απ΄το δεξί μου μπράτσο
κλειστά τα μαγαζιά στης κυριακής τη σχόλη
έκανε πολλά τα μάτια να στριμώχνονται κοντά μου
και η γιαγιά έτσι χαμένη που ήταν με χαιρετούσε
σαν να φευγε για άλλη μια φορά ο παππούς μου
......................
και κίνησα για το ταξίδι.....
|
Κωνσταντίνου Χατζόπουλου (Νέα Αθηναϊκή Σχολή)http://users.ilei.sch.gr/vaspapadim/irthes_xatzopoulos/irthes.swf |
Στο σκοτάδι της ψυχής μου
Ήρθες πάλι Μικρός κι ανήμπορος Ζητώντας μου να σε πάρω μια αγκαλιά Μια καρδιά απαλή, σχεδόν ξέπνοη... Κι εγώ νόμιζα ότι ήσουν ένα όνειρο Δε σου δινα καμιά σημασία Σου λεγα : ξέρεις το δρόμο Προχώρα... Τη φωνή σου δεν άκουγα Κουφός Τα μάτια σου δεν έβλεπα Τυφλός Εκεί μακριά σου στεκόμουν Και τα περίμενα όλα από σένα... Εσύ όμως δε σταμάτησες να κλαίς Κάτι σου έφταιγε Κάτι σε πονούσε Μα ποιος να σ’ ακούσει; Ποιος να σε νιώσει; Όλοι μας κάπου χαμένοι Αλλά κι εγώ χαμένος; Πώς μπόρεσα.... Μόνο σχέδια στου ουρανού τα σύννεφα Κουβέντες για το όνομά σου Γέλια για το μεγάλωμά σου Ευχές για τη μορφή σου Ενώ εσύ φώναζες.... Έτσι σταμάτησες κάποια στιγμή Να κλαις και να φωνάζεις! Η σιωπή σου έγινε η πιο τρανή κραυγή Και τάραξε την ησυχία μας Μας πέταξε από το όνειρο Μας κάρφωσε στον τοίχο Μας τιμώρησε Και μένα πιο πολύ απ’ όλους.... |
αχ χέρι όμορφο που να σε βρω μέσα στον κόσμο τούτο χρόνια πολλά σε ψάχνω... για μια ζωή σ' αναζητώ να πλέξουμε μαζί το όνειρο που βλέπω κάθε βράδυ να κάνουμε τον κόσμο μας ιδανικό μια αγκαλιά μαζί και ένα χάδι... τα μάτια στάλιασαν μπροστά στο δρόμο μπροστά να πάνε δεν μπορούν ούτε και πίσω είναι γιατί μονάχος μου φοβάμαι να βάλω μπρος για το ταξίδι.... θα μείνω εδώ να περιμένω εσένα μαζί σου θέλω το πανί μου να τεντώσω... έχει άλλη χάρη ν' ακούγεται διπλό το γέλιο τα τέσσερα τα χέρια κάνουν ποικίλα σχέδια στον ήλιο πιο δυνατό το βήμα απ' τους δύο τον κόσμο θα ταράξει και τα θηρία θα τα χώσει πιο βαθιά μέσα στο δάσος.... μένω εδώ γιατί νιώθω ότι θα έρθεις.... ξημερώνει!!! |
