ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011

Έλα!

Έλα να παίξουμε στο παραμύθι της στιγμής...

έλα να τρέξουμε κι ας μπλέξουμε
κι ας ξεχαστούμε...
πως τούτη η νύχτα μας στερεί τα βέλτιστα!

Έλα να κάνουμε παρέα στη μοναξιά μας...

έλα να γονατίσουμε και να ευχηθούμε
κι ας φανταστούμε...
πως μόνο το όνειρο θα μας προσφέρει τα βέλτιστα!

Έλα μαζί μου,
καβάλα στο καινούριο μου ποδήλατο
που ανεβαίνει στον ουρανό
και μεταφέρει τη στιγμή στ' αστέρια...

Έλα να δούμε από ψηλά τι αξίζει η ζωή
κι ας είναι παραμύθι!

από κάθε νυχτέρι




το νευρικό τρεμούλιασμα
του απαλού κορμιού
το ανήσυχο βλέμμα
των αστραφτερών ματιών
το βιαστικό φιλί
των φοβισμένων χειλιών

όλα μαζεμένα
μέσα
στην σκοτεινή αποθήκη της Μνήμης

σχεδιάζουν
εδώ κι εκεί
πάνω στη σκοτεινή μάντρα
που περνώ κάθε βράδυ
σκιές γνωστές
από κάθε νυχτέρι

"Ωδή" για τον "Πρώτο"

Εδώ πέρα εις την Ρόδον
σ' έναν χώρο εγκλωβισμένοι
τη ζωή μας με τον δόλον
την κρατάν φυλακισμένη।

Κι ο αφέντης στο κονάκι
ενώ οι δούλοι στο χαντάκι
τη δουλειά τους δεν 'κτιμάει
μα τα κόπια τους ζητάει।

Και φωνάζει "διοικώ"
με την έννοια του "αδικώ"
κι όλο λέει "εγώ διατάζω"
που σημαίνει "ατιμάζω"।
Λέει επίσης δυνατά
πως τον άσσο αυτός κρατά
κι όποιον θέλει τον πατάσσει
στην αναφορά σαν φτάσει।

Λέει ακόμα πως φροντίζει
την τροφή για τον φαντάρο
μα με άλλους κανονίζει
να κρατάνε το καπάρο।

Και διατάζει "αφθονία"
τη φιγούρα του να κάνει,
ακολούθως την πενία
τη θυμάται και λουφάζει।

Και ζητάει χαιρετούρες
και το πόδι καρφωτό
και δε βλέπει τις καμπούρες
στο δικό του το κορμό।

Οδοιπορικά ξεχνάει
να σου δώσει για Καβάλα
και την έγνοια του κρατάει
για τ' αστέρια τα μεγάλα।

Κι όλοι γύρω οι αρουραίοι
του κρατάνε το φακό
κι ο καθένας του το σάκο
του τον θέτει ανοιχτό।

Και ο χώρος ευκαιρίας
για επίδειξη μανίας
μες σε κράτος ειρωνείας
με στρατό αδυναμίας!

Η διέξοδος

Σταματώ τις κυκλικές κινήσεις
που ορίζει ο κανόνας της Πὐλης
και πέφτω με τα μούτρα σ' αυτό που λατρεύω...

Ο χρόνος είναι σύντομος
και ο χώρος δε μου επιτρέπει αναστήματα
Ο τόπος είναι άγριος
κι οι πηγές είναι άδειες από νάματα...

Μες σε τούτη την κενή και απαίσια ατμόσφαιρα
προσπαθώ να κρατήσω το μυαλό μου ατόφιο...
το μυαλό μου να μείνει καθάριο
και το μάτι μου υγρό - μη θολώσει
και χάσω τα αμάραντα ρόδα
που μου δείχνουν το δρόμο
της δικής μου της Ποίησης।

Η οριστική έξοδος

Συγκινήσεις μεγάλες
την ώρα της οριστικής εξόδου
- άλλης μιας απ' τις πολλές που θα ταράξουν -
τα χέρια τρέμουν σα γυρίζουν το κλειδί της λύτρωσης
τα μάτια δεν πιστεύουν στη χρυσή στιγμή
τα πόδια ξεδιπλώνονται διάπλατα πέρα από την πύλη
και μόνο το βλέμμα γυρίζει για λίγο προς τα εντός
με μια άλλη αίσθηση
- σε αυτούς που χαιρετούν -

το τυπικό ξεχνιέται μονομιάς
η προσοχή πια δεν θα χτυπιέται σ' αναξίους
ούτε η υποταγή ξανά στην άμουση φωνή της χαλασμένη σάλπιγγας
το βάρος της σιδερένιας σκέψης μακριά απ' το ζεστό κεφάλι
και οι εξαρτήσεις κρεμασμένες πλάι στο άδειο το κρεβάτι...
όλα αυτά σε μια ομίχλη πεταμένα
σαν ένας μόνο εφιάλτης θα κυλάει που και που
ανάμεσα στο θρόισμα από κλαδιά ευκαλύπτων
που μόνο το άρωμά τους θα επιμένει...

μιας και η δύναμή τους δε θα μπορεί ν' ακολουθήσει
αφού ο νους και η ψυχή ψηλά προς το αστέρι του ήλιου ανεβαίνει
κι εκεί τη δύναμη τους ξαναβρίσκουν και φοράνε...

- την είχανε αρπάξει σαν πέρναγαν την πύλη των βαρβάρων -

Στο κόσμο πια έκθετα...

Νιώθω τον ήχο
σαν βαδίζει και χάνεται
και θέλω να σταματήσω να νιώθω...

κι εσύ ψυχή μου
στο χώμα μη σέρνεσαι
για έναν τόσο ανελέητο πόθο।

Καλύπτω τα μάτια
μη δείχνουν ανόητα
και στρέφω το βλέμμα αντίθετα...

όλα του αύριο
είναι πια αυτονόητα
σαν μένουν στον κόσμο πια έκθετα...

Για μια χούφτα στιγμές






Βγαίνεις στον κόσμο ανάμεσα
και σου δείχνει τα πρέπει σου...

σχίζεις τη μορφή σου ενδιάμεσα
και φορτώνεις με ψέμα την σκέψη σου।

Απ' το λόγο του εξαρτάς τη ζωή
και δε σκέφτεσαι τι κάνει ο ίσκιος σου...

στο ποτήρι του ακουμπάς τη ψυχή
και ξεχνιέσαι στο σκοτάδι ο ήχος σου।

Στη δική του τη λάμψη υποκλίνεσαι
και να μην προδοθεί η υποταγή του ζητάς...

στα δικά του αρμόζει συνέχεια στήνεσαι
και το κύριο ύψος σου στο χώμα πατάς।

Για μια χούφτα στιγμές όλα αυτά
που μπορούσες να βρεις και σε πάγκους ...

αλλά κοίτα τα μάτια σου, αύριο θα είναι καυτά
αφού δένεις συνεχώς το λαιμό σου με σπάγκους!

κι εγώ στο δικό μου το γέμισμα...


Σιωπώ στην κάψα του καλοκαιριού...
το μόνο που ζητώ
- να μείνουν πιστά μεσ' το χρόνο τα μάτια
και οι μνήμες να φωτίζουν το δρόμο
στα πουλιά που φορτώνονται τόσες ευχές
για το αύριο...

η σελήνη πάλι αρχίζει να φαίνεται
κι εγώ στο δικό μου το γέμισμα...

ο ουρανός θα αργήσει ν' ανοίξει

Η λαλιά κομμένη σε χίλια κομμάτια
και τα μάτια μόλις κρατούν το συναίσθημα...

Κι ο χρόνος μεγάλος και μαζί ηττημένος,
αφού η νίκη του μικρή, τραγική εντός των ωρών του...
μονάχη στριμώχνεται σαν πληγωμένη στιγμή
στις λιγοστές ομόκεντρες ρίγες του...

ο ουρανός θα αργήσει ν' ανοίξει...

καλοκαίρι δε μύρισα!

०५। ०७। १९९०
σήμερα άκουσα τα τζιτζίκια
σήμερα είδα τα χελιδόνια
σήμερα ένιωσα το ήλιο καυτό...
κι όμως καλοκαίρι δε μύρισα!

Μ.Ο.Ν.Α.Ξ.Ι.Α. μ' Α.Ν.Τ.Ι.Δ.Ο.Τ.Ο.




Μ
 ένω μονάχα με μια λέξη αγκαλιά

Ο πλισμένη με βαριά πανοπλία,
Ν α φωνάζει το χρόνο για σύμμαχο,
Α ργά αργά να περνά το κατώφλι μου,
Ξ εχασμένες στιγμές προσπαθώντας να δώσει,
Ι δανικές μυρωδιές να σκεπάσει,
Α ποψιλώνοντας τη χλόη του νου μου...

μ'


Α πλώνω το κορμί μου ημίγυμνο,

Ν α στραφεί προς την άλλη τη λέξη,
Τ ην κενότητα αυτή να πληρώσει,
Ι χνηλάτης να γίνει της νύχτας,
Δ ότης του κόκκινου χώματος,
Ο μορφιές ζωντανές να προσφέρει,
Τ ραγουδώντας κομμάτια υπέροχα,
Ο δογέφυρα της ζωής που' χω χάσει.

Χ.Α.Ο.Σ.

Χ άνω το πράσινο του δάσους
Α π' το αίμα μου φεύγει το κόκκινο
Ο ήλιος παύει να είναι χρυσός
Σ τον ουρανό ελλείπει το γαλάζιο...

Μη και...

Χρυσή βροχή
στα μαλλιά σου θα στάξω
και μ' ένα πέπλο
τη μορφή θα σκεπάσω,
μη και σε δουν τα μάτια του ήλιου
και σου δώσουν το χρώμα του μήλου।

Μια πνοή του ανέμου
στο κορμί θα καλέσω
κι ένα τραγούδι
όλο μέλι για σένα θα πλέξω,
μη και σε πλανέψει η ωδή του Ορφέα
και σε τραβήξει η νεανική του η θέα।

Στιγμές σιωπής και γαλήνης
στην ψυχή σου θ' απλώσω
και μ' ένα βέλος
την καρδιά θα καρφώσω,
μη και σε κλέψει η φύση του δάσους
και στερήσει από μένα τους ήχους του πάθους.

Μια ήρεμη νύχτα

Στης σελήνης το άρμα πετάνε χιλιάδες πουλιά,
ελπίδες θερμές στου χρόνου το πέρασμα।

Τα αστέρια που μπαίνουν στ' απλωμένα πανιά,
φωτίζουν γλυκά και διώχνουν το γέρασμα।

Γαλάζια τα όνειρα στα λευκά τα σεντόνια,
γαλάζιες πορείες στο δρόμο της ύπνωσης।

Σαν παιδάκια κρατάμε στα χέρια μπαλόνια,
με ουράνιο τόξο στο δρόμο της λύτρωσης।

Στης γαλήνης το νόμο υπακούουν τα άκρα μας,
κι οι ευχές για το μέλλον με φωνές παιδικές।

Εικόνες αθώες προσφέρουν χαρά μεσ' τα μάτια,
το φως της ημέρας θα τις κάνει σε μας φιλικές।

Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011

Αχ, μάνα!

Η Πηνελόπη κατάκειτη
με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος...

δεν μπορεί να κινήσει τα δάκτυλα
κι οι αράχνες κόβουν βόλτα
στον αργαλειό της...

ένας σκόρος της γελάει
πίσω από την τρύπα που' χει ανοίξει
στο υφαντό που έχει αφήσει...

ένα βλέμμα απροσδιόριστο, χαμένο
ευθεία μπροστά...
μία σκέψη χτυπάει τους τοίχους
και ζητάει μάταια να αγκαλιάσει το θάνατο
που περνάει από δίπλα, αλλά εντέχνως ξεφεύγει - ο άτιμος -...

κι ένα όνομα για όλους που βρίσκονται γύρω της
βγαίνει απ' το στόμα της :"Οδυσσέα!..."

κάπου κάπου ο Τηλέμαχος
πλησιάζει το μέτωπο στα χείλη της
κι ένα άπνοο φιλί ζωγραφίζεται πάνω του
που τον καίει όλη μέρα σαν λέει :
"αχ, μάνα!..."

Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2011

Μάνα μου

Κείνη τη μέρα της φυγής
τα μάτια σου με πήραν,
μάνα μου, μάνα της ζωής
και μέσα σου με στείλαν!

Κι είδα τα χρόνια τα παλιά
στα χέρια σου να έχεις,
γλύκα να στάζουν τα μαλλιά
και βάλσαμο να τρέχεις!

Κείνη τη μέρα της φυγής
τα λόγια σου με 'πείσαν,
μάνα μου, μάνα της ζωής
και άνθρωπο μ' εντύσαν!

Μέσα σου

Μέσα στο αίμα σου έμαθα
κολύμπι των κυμάτων,
και μες τα σταρένια σου μαλλιά
κυνήγι των θαυμάτων।

Στην αγκαλιά σου ένιωσα
τη μυρωδιά των κρίνων,
και μες στ' ακροδάκτυλα
τ' ανέμισμα των φύλλων।

Στα μάτια σου εχόρτασα
την αίσθηση ενός δώρου,
μες το λαιμό σου φώλιασα
σα γλάρος του Βοσπόρου।

Μες τη γλυκιά σου την ψυχή
βρήκα την Αφροδίτη,
και μες σ' εκείνο το μυαλό
ένα χρυσό πλανήτη.

Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2011

Σαν κείνο της Ελένης!

Μέσ' το σκοτάδι βάλθηκες
να ψάχνεις την αγάπη,
χωρίς να θέλεις πιάστηκες
αιχμάλωτη σε λάθη...

Ώρες μπρος το παράθυρο
να δεις εκείνον μένεις,
όμως το πάθος σου άκαιρο
σαν κείνο της Ελένης!

Στ' όραμα που φαντάστηκες
σαν πέρασμα της σελήνης,
μικρή μου, πώς γελάστηκες,
αφού χαρά δε δίνει...

Χρόνια μέσα στο άπειρο,
εικόνες χίλιες δένεις,
σε ένα κούφιο όνειρο
σαν κείνο της Ελένης!

Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011

Η Μούσα


















Στο πέρασμα της ματιάς
μεσ' απ' τις πευκοβελόνες
μεσ' τους αγέρες που πνέουν και πάνε
φτιάχνω εικόνες που έζησα
στο ταξίδι σαν βγήκα του ήλιου.

Και η Μούσα κοντά μου, πιστή
να προσφέρει στο νου μου
εμπνεύσεις χιλιάδες
να γεμίζω χαρτιά
να τα κάνω σημαίες
στις στροφές που γυρίζει ο ήχος
κι ομορφαίνει τη νύχτα.

Κάθε λέξη γαληνεύει το πνεύμα
χαλαρώνει το σώμα
και το κάνει να ανέχεται
το αγρίμι που ξυπνά
πίσω από τούτη την ένδυση.

Και μένα κι εσένα













Το φεγγάρι στάζει
το κίτρινο χρώμα του
και γεμίζει σιγά σιγά την πληρότητά του

Μ α η ψυχή μου στάζει
το κόκκινο χώμα της
και αδειάζει σιγά σιγά την κενότητά της.

Κι ενώ η σελήνη ζητάει
να φωτίσει τον κόσμο αδιάκριτα
η ψυχή μου ζητά
να κρατήσει κρυφό τον δικό της τον πόθο.

Απόψε που τ' όνειρο μας ταράζει και τους δύο
και μένα
κι εσένα, ουρανέ μου!