ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2014

Το Σκοτάδι και το Φως

Σκοτάδι εσύ
- που σιγοντάρεις τα βήματά μου -
ύπουλε σύμμαχε των καημών
και της αδυναμίας...

Κι εσύ Φως
- που πάντα οδηγείς το βήμα στο κενό -
σκληρέ τιμωρέ των λαθών
και του αμαρτήματος...

Η πλατιά μου θάλασσα

Πλατιά μου θάλασσα
με τα πελώρια κύματά σου
και τα μικρά και τα μεγάλα ψάρια σου,

άλλες φορές τον Ήλιο δέχεσαι
να αγγίξει απαλά
με τη γλυκιά του ζέστη
τα μεγάλα σου κύματα

κι άλλες φορές μπαίνει βαθιά μέσα σου
- εκεί -
- που δεν πατώνει
- που χάνει τη λαμπρότητά του
- που ρόλο δεν έχει πια
αφού τα ψάρια σου όλα πια νεκρά.

Και συ, πλατιά μου θάλασσα,
- εκεί -
πάντα ανοιχτή
όπως η Φύση τ' όρισε
και σου ζητά να μείνεις. 

Πώς;

Πώς φαντάζει ένα τρένο,
όταν δε βρίσκει σταθμό να αράξει;

Πώς μοιάζει ένα καράβι,
που ταξιδεύει σε μόνιμη τρικυμία;

Πώς νιώθει ένα πουλί,
όταν βρίσκει τη φωλιά του χαλασμένη;

Πώς ζει ένα τραγούδι
σαν του πάρουν τα λόγια;

Κάπως έτσι
φαντάζει ο δικός μου ο κόσμος...
κάπως έτσι
και μοιάζει,
και νιώθει,
και ζει!

Το παυσίπονο

Όταν πονάει
- κάποιος -
συνήθως παίρνει ένα παυσίπονο...

Όταν πονάω
- εγώ -
πάντα γράφω....

Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου 2014

Επιστροφή



Μπροστά μου οι ίδιες εικόνες...
λερωμένοι δρόμοι
σαβαραλιασμένα λεωφορεία,
φορτωμένα πλοία,
σκυθρωποί άνθρωποι...

μα εγώ
- όπως πάντα πιστός -
στο δικό μου ταξίδι
- εκεί -
ψηλά στον ουρανό
και χωρίς να με φοβίζει κάποια πτώση...

γίνομαι ατίθασο άλογο,
και καλπάζω
σε ζεστά συναισθήματα,
και αγκαλιές όλο φως...

Η επιστροφή πια στο δωμάτιο
μια μαγεία! 

Τετάρτη 30 Ιουλίου 2014

Περιμένοντας λίγο φως!




Μέσα στην κάμαρα
οι μέρες και οι νύχτες περνούν

- ανιαρές, ψυχρές, απαίσιες -

Το βλέμμα καρφωμένο μόνιμα στον τοίχο
κι η σκέψη μια δύναμη που σπρώχνει
ν' ανοίξει ένα φεγγίτη
να δει μια αχτίδα να ορμάει μέσα
να δώσει λίγο φως στην κάθε επιθυμία
-  που μαραζώνει στην ψυχή -.

Κι άμα το φως
που μπει αποδειχτεί κι αυτό
ανιαρό,
ψυχρό κι απαίσιο
δε θα πειράξει διόλου,

μιας και η ευχή είναι δεμένη μόνο με την θέα του
και η ζωή δεν ξέρει
ποια είναι η τύχη της!

Εγκλεισμός



Κίνησα και
Βρέθηκα
ανάμεσα στα δέντρα τα ψηλά
του ιερού του δάσους
- εκεί που ζουν οι Σάτυροι, αιώνια δοσμένοι στο ξεφάντωμα και στο χορό - .

Μαζί τους δόθηκα κι εγώ
στον ξέφρενο ρυθμό του Πανικού αυλού.

Στον πρώτο μου χορό
Ήμουνα σύντομος
με το κορμί να ξεχειλίζει τη δική του μουσική.

Μα ο δεύτερος χορός 
κουραστικός
μονότονος
και βαρετός
χωρίς να ευχαριστεί τα μέλη του κορμιού
η φτωχική χορογραφία του.

Ξύπνησα στης αστραπής το χτύπημα
κι είδα πως ήμουνα γυμνός
μέσα απ' τα ρούχα
που φορούσα.

Έτρεξα προς την έξοδο,
μα η κλειδωμένη πόρτα με σταμάτησε, 
ενώ χαχανητά πίσω μου
χτυπούσαν τα αυτιά μου. 



Τετάρτη 9 Ιουλίου 2014

Ο ποιητής κι η Μούσα του



Η Μούσα - μια κουρασμένη κόρη -
σε κουνιστή καρέκλα σωριασμένη
κάτω απ' τον ίσκιο μιας συκιάς.

Χτενίζει αργά τα μακριά μαλλιά της
κι έχει μια όψη σκοτεινή
-  ίδια με τη σκιά του δέντρου -
μα ένα σώμα που το κρατά κρυφά
 ακόμα νέο
- κάτω από ένα αραχνοΰφαντο φουστάνι -
μα κι ένα στήθος τροφαντό
που στάζει φρέσκο γάλα.

Ο ποιητής
πολύ καιρό παιδεύεται
το φύλλωμα του δέντρου ν' αραιώσει
- θέλει πολύ να μπουν μέσα τα χρώματα του ήλιου -
να αλλάξει η όψη μονομιάς,
να λάμψει το σκοτεινό το πρόσωπο,
να οργιάσει η φύση της φιλήδονης της Μούσας,

να τον τραβήξει πάνω της
κι αυτός μέσα στο σώμα της να μπει...
κι ο κόσμος να μυρίσει. 

Δευτέρα 7 Ιουλίου 2014

Η πρώτη αγάπη

Ήρθε κάποια νύχτα αυγουστιάτικη
και την κράτησα,
- γιατί ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν την είχα συναντήσει -
την έζησα,
την ένιωσα
- ήταν το παν - .

Αγνή, όμορφη και θεϊκή
μου πρόσφερε φτερά στα βαριά μου κόκαλα
μου διέλυσε το φόβο των ματιών μου
μου έλυσε τις χούφτες μου
μου έδιωξε τη σκέψη για το τέλος

και μου 'μαθε
να ταξιδεύω στα όνειρά μου
να τρέφομαι απ' το ζεστό το δάκρυ μου
να απλώνω τη ματιά μου στον ορίζοντα
να αγκαλιάζω δίχως φόβο...

και να γελώ
με όλα εκείνα τα παλιά, τα σκοτεινά...

τα αθαύμαστα !



Κινήθηκε ο Κόσμος...

Κινήθηκε ο Κόσμος...
και το σώμα
- τα μέλη του όλα -
πήρε παράξενο ρόλο και βγήκε μπροστά στη σκηνή
- έδωσε εξέλιξη
- προσέφερε δράση
- χάρισε τραγικής ειρωνείας έξαψη
μέχρι τη στιγμή
που ο μόνος θεατής στην πλατεία
δεν ήταν άλλος
παρά το ίδιο το σώμα
- τα μέλη του όλα -
μοιρασμένο στα τόσα καθίσματα!
Ξανα - κινήθηκε ο Κόσμος!

Πριν το όνειρο





Η μνήμη δε με βοηθά καθόλου
κι όλα τούτα δω μέσα

- σ' ένα πέπλο ομίχλης -

προσπαθούν

- με το ζόρι -

να με ντύσουν με άλλα ενδύματα...

την ώρα τούτη

που τρέχει ο χρόνος

μα για μένα οι στιγμές του μικρές δροσοσταλίδες 
στο γυμνό μου το μέτωπο...

που το άρμα του ήλιου περνά
με κουρασμένα από το δρόμο άλογά του
μα για μένα λιγοστή η χρυσόσκονη
στα απλωμένα χέρια μου...


Δραπετεύω

- για μια ακόμα φορά -

στα δικά σου μυστικά δώματα

- σταυρώνω τα χέρια μου
- χουφτιάζω τις δυο μου παλάμες
- και ζητώ να αντέξω
- να σταθώ στα δυο μου αδύνατα πόδια
- να περάσω τις μαύρες φουρτούνες
- να κρατήσω γαλήνη στη λίμνη μου.

Είναι αυτή η σταθερή ανάγκη της ψυχής
που με εξωθεί
να περάσω τα βουνά
και να χαϊδέψω με το βλέμμα τ' αστέρια
που σε λίγο θ' αρχίσουν να φέγγουν...

μέσα στο χαλαρό, νεανικό μου σώμα
που θα χάνεται μέσα στο όνειρο

- για μια ακόμα νύχτα -

περιμένοντας κι απόψε
να φωτιστεί το παν.

Παρασκευή 4 Ιουλίου 2014

Έξω από τούτο το τζάμι...

Έξω από τούτο το τζάμι...

- η ατμόσφαιρα πάντα κρύα και σκοτεινή -

...δε σταματούν να περνάνε

πάνω στους ίδιους υγρούς τοίχους
τα ίδια γυμνά κορμιά

κάτω από τις ίδιες αχνές λάμπες
οι ίδιες ασθενικές σκιές

πίσω από τα φοβισμένα μάτια
η ίδια πνιχτή κραυγή

κι ας εύχομαι κάθε μέρα

ν' αλλάξει το έργο τούτο πράξη!

Κυριακή 25 Μαΐου 2014

Χωριστά


Μια αόρατη γραμμή
μεταξύ ουρανού και γης

ένας αετός χτυπά τα φτερά του
και μια μέλισσα δουλεύει ασταμάτητα
το πέταγμα διασχίζει το γαλάζιο
και το βούισμα κρατά ξύπνια την πεδιάδα

χωριστά για αιώνες
στο δικό τους βασίλειο
ηγεμόνας ο ένας
βασίλισσα η άλλη

πεθαίνουν χωριστά κάποια μέρα
ο ένας μες τα σύννεφα
και η άλλη μες το πράσινο

χωρίς να έχουν την εμπειρία της αληθινής ευτυχίας!

Τρίτη 20 Μαΐου 2014

Η επόμενη μέρα

Ένα πηγάδι γίνηκε ο τόπος
και γέμισε μέσα σε λίγες ώρες
με αντρείκελα μοιραία
σε στάση ικέτου
μπρος στην ισχύ του χρήματος και του βολέματος...

Η ελπίδα για μια ζωή αληθινή
έμεινε πάλι ανεκμετάλλευτη
- κατάρα αιώνια ετούτο για το ανθρώπινο το γένος -
μπρος σε λίγο ψωμί
που οι αφέντες ρίχνουν
μονάχα στα σκυλιά τους...

Μα πάντα εκεί ψηλά
στου πηγαδιού την άκρη
θα στέκει τ' όραμα
γι' αυτούς που δε το βάζουν κάτω,
γι' αυτούς που το μυαλό τους δεν πουλάνε,
γι' αυτούς που δεν αφήνουν τη ζωή να μιζεριάζει
γι' αυτούς που η σκιά τους μπρος στον ήλιο
δείχνει το δρόμο για το μέλλον.

Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2014

Διπλή ατυχία

Σε δρόμους
αναζητώ τα ίχνη των πελμάτων σου
και στον αγέρα ψάχνω
να βρω το άρωμά σου....
το βήμα μου έξω απ' το σπίτι σου με φέρνει
δυο συλλαβές ονόματος
το στόμα μου ψελλίζει....

Μα δεν ανοίγει η πόρτα
τα γόνατα λυγίζουν
κι ο χτύπος της καρδιάς αντανακλά στο τζάμι....
τα χείλη ξεραίνονται
και η ματιά τρυπάει το ξύλο....

Το σώμα γίνεται ομίχλη
και χώνεται μέσα στους πόρους
απλώνεται στο χώρο και σε πνίγει....

Τρέχεις σε κάθε γωνιά
και το μαζεύεις....
Κομμάτι, κομμάτι το δένεις σαν παζλ
πάνω στο στρώμα....
γίνεται πάλι αρρενωπό που στάζει νιάτα....

Τα μάτια σου τρελαίνονται
και η ψυχή σου πια χορεύει
σαν το θωρείς σφαχτάρι στο βωμό σου....

Τρέχεις κι ανοίγεις....
μα είναι αργά....

έχω χαθεί
μαζί με το όνομά σου!



Εσένα



Ψάχνω μες τα συρτάρια μου
και μέσα βρίσκω εσένα,

δένω γύρω τα χέρια μου
και αγκαλιάζω εσένα,

αγγίζω τις παλάμες μου
πάλι χαϊδεύω εσένα.

Εσένα που μ' αγάπησες,
εσένα που αγαπάω,

εσένα που με ένιωσες,
εσένα που πονάω!

Κλείνω πάλι τα μάτια μου
και μπρος βρίσκω εσένα,

στη μοναξιά μου χώνομαι
και σκέφτομαι εσένα,

βγαίνω βόλτα στο όνειρο
και βλέπω πάλι εσένα.

Εσένα που με φίλησες,
εσένα που φιλάω,

εσένα που με πίστεψες,
εσένα που τιμάω!

Δευτέρα 20 Ιανουαρίου 2014

Σε κατάλευκο φόντο




Στο φως 
οι κόρες των ματιών
κι ο τρόπος 
ψάχνει να βρει ν' ακουμπήσει στη σκέψη
για ένα πανέρι 
που ξεχειλίζει λευκές αναμνήσεις
λουφαγμένες 
σε φτερά περιστεριού.

Το βήμα 
δεμένο καλά πάνω στη γη
τον τόπο 
που γύρισε κάποτε θέλει και πάλι να βρει
για το άσπρο πουκάμισο 
που χαϊδεύει ομόχρωμα αισθήματα
ποτισμένο 
σε ποτήρια με ρούμι.

Σ' ένα ντο κι ένα σι
τα χείλη της νιότης σκαλώνουν
τον χρόνο
που πέρασε αναζητάει πίσω να έρθει
για το όνειρο κείνο
που φουσκώνει από όμορφα λόγια 
καρφωμένο σαν τάμα 
σε κάτασπρο σύννεφο. 

Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2013

Η Σιωπή



Αρκείσαι και μένεις
σε μια απόλυτη - μα φρικτή - σιωπή
που απλά
νεκρώνει τα νεύρα σου
και σε προσφέρει εύκολο δρόμο
σε βήματα αδέξια...

... μια σιωπή
που δεν είναι τίποτα άλλο
παρά το σχοινί
να κρατιέσαι
λίγο πάνω απ' τη λάσπη
μακριά απ' το ξέφωτο
κι απ' το δρόμο του ήλιου.

Η ροή του χρόνου θα δείξει...



Όταν το σύννεφο
περιμένει τις αχτίδες του ήλιου,
όταν τα περιστέρια 
περιμένουν τον άνεμο,
όταν τα λουλούδια 
περιμένουν τις μέλισσες
κι όταν το σώμα 
περιμένει το άλλο το σώμα,

άραγε τούτο δε σημαίνει αγωνία, 
δε σημαίνει άραγε ανάγκη, 
δε σημαίνει βαθιά προσμονή επαφής; 

Κι όταν ο ήλιος 
αγκαλιάζει τα πυκνά νεφελώματα,
κι όταν ο αγέρας 
χαϊδεύει τα φτερά των πουλιών,
κι όταν τα χρυσόφτερα έντομα 
εισχωρούν στην καρδιά των ανθών
κι όταν το κορμί 
νιώσει τη φλόγα του άλλου κορμιού,

άραγε τούτο δε σημαίνει ανακούφιση, 
δε σημαίνει άραγε πλήρωση,
δε σημαίνει απλά ελευθερία!

Η ροή του χρόνου θα δείξει...

Τετάρτη 7 Αυγούστου 2013

Έξω απ' τα τείχη του στέμματος




Έξω απ' τα τείχη του στέμματος
μόνο μέλη σφαγμένα θωρείς
- ακρωτηριασμένα τα χέρια, τα πόδια, η ζωή...

Στις γωνιές λίγοι άνθρωποι
περιμένουν - τι άλλο άραγε μπορούν να κάνουν;
μία στάση απομένει - αυτή της παράκλησης -
για την άλλη - της Στάσης
αυτή για καλά ξεχασμένη
(το καμτσίκι του άρχοντα χτυπάει καλά την κλείδα στο γόνατο)

Η γροθιά των κομμένων χεριών
δεν έχει πλέον τη δύναμη
να υψωθεί στον αγέρα
- το νεύρο που τη δένει με το νου και κείνο σχισμένο στη μέση
με μαχαίρι καλά τροχισμένο
στου παλατιού τα σκοτεινά εργαστήρια - .

Κάπου κάπου ένα βλέμμα σηκώνεται
απ' το μάτι που κυλάει στο δρόμο της πείνας
σταματά και χαζεύει τον ήλιο
- τι να σου κάνει άμοιρο κι η αχτίδα; -

Τόσα έτη φωτός που διανύει απ' το σύμπαν ερχόμενη,
πώς να καταφέρει να κρατήσει ζεστή την ελπίδα σου;

Έξω απ' τις πύλες του στέμματος
μόνο μέλη σφαγμένα θωρείς...

Μέχρι ποτέ;