ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2015

Τραγική ειρωνεία

Κάποτε....

κάθε φορά,
η δύναμη της λογικής χανότανε
μπρος την αρχή της ηδονής

κάθε φορά,
οι υποσχέσεις του μυαλού δίνονταν
στο τέλεμα του πάθους!

Τώρα,
χάθηκε πια η ηδονή
μπροστά στη λογική

Τώρα,
το πάθος μας τελείωσε
κι οι υποσχέσεις μείναν πίσω!

Γλυκιά Αφροδίτη
_ πάντα μια ειρωνεία θα' σαι_

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2015

Η άλωση

(Στον οπλίτη)

Κατέληξες στην άκρη του δρόμου
μ' ένα κομμάτι σελήνης
και μια μνήμη δίχως στήριγμα.

Μένεις σε πλήρη ακινησία
μ' ένα μυαλό
που έχει ξεχάσει τα σύμβολα πράξεων.

Κάθε λάμπα
που ανάβει μπροστά σου
άλλο πια
δεν μπορεί να φωτίσει το δρόμο σου,
κάθε τύμπανο
άδειο από ήχους
κι ας χτυπάει η βέργα στη ράχη του.

Σε χρόνο σπασμένο
η όψη σου αδιάφορη
η γεύση σου ανύπαρκτη
κι η ψυχή σου ορφανή από "θέλω".

Μια νύχτα απλώνεται
και η ανίατη νόσος γεμίζει το στρώμα,
ποτίζει το κάτω σεντόνι,
εισχωρεί στο κορμί
σου ρημάζει τα όργανα όλα!

Το κάστρο σου χάθηκε! 

Γι' αυτό και μόνο

Όλες μου οι ήττες και πάλι μπροστά
- ξυπνούν το μυαλό και το γυρίζουνε πίσω

με γουρλωμένα τα μάτια τους
μου κλείνουν το δρόμο,
μου προκαλούν την ψυχή να στενάξει,
να πονέσει και πάλι,
να ουρλιάξει....

Όμως τώρα κι εγώ _ μ' ένα βήμα
πετιέμαι και πάλι μπροστά...

Σταματώ κάθε κίνηση,
κάθε βλέμμα,
κάθε φράση
που αρέσει...

ένα περιστέρι λευκό μού γεμίζει τη χούφτα
κι ο αγέρας μας παίρνει μαζί του.

Αναμνήσεις

Τα χρόνια που πέρασαν
με την εφηβεία στο γύψο

με μια νεότητα που η ηδονή της κρυβόταν.

Θυμάμαι, ακόμα θυμάμαι
που δεν μπορούσα να διακρίνω
ποιο φύλλο να δέσω μπροστά μου
ποιο άνθος, ποιο φρούτο...

για να χορτάσω το μυαλό μου,
να γεμίσω το αύριο!

Μια νέα μέρα

Ξημέρωσε...

κι η μέρα με βρήκε - για μια φορά ακόμα
στις σκέψεις μπερδεμένο

έξω απ' το πύργο του μεσαίωνα...

Γι' αυτό και τώρα πια μπορώ...

Σε ένα να ελπίζω
κι ένα μονάχα να  εύχομαι...

Η νέα μέρα -  να' ναι όμορφη
δίχως τα σύννεφα στον ουρανό

κι ο ένας πιο κοντά στον άλλο να' ρθει

- που τόσο χαμένος νιώθει...

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2015

Το έκκριμα



Κι ένας μαστός μπορεί να βοηθήσει..... 
αναλόγως το έκκριμα.

Διάφανο – αν είναι –
- σου προσφέρει ασφάλεια
- σε κάνει γλυκό, τρυφερό
- συντηρεί στο μυαλό χρόνια αθώα.

ή έστω λίγο από κίτρινο... - ρε αδελφέ -
- λιγάκι πιο οικείο σε κάνει
- σπάει τον πάγο
- και σε κάνει – αν όχι να γελάσεις – να προσφέρεις μειδίαμα με ελάχιστη δόση ευγένειας.

Όταν όμως αλλάζει το χρώμα
κι αποκτά αποχρώσεις του ροζ ή του κόκκινου....
- άλλες σκέψεις γεμίζουν το χώρο
- άλλη κίνηση οφείλεις να κάνεις
- ή το σώζεις.... και σώζεσαι
- ή το αφήνεις να στάζει – λίγο λίγο -

..... μέχρι ολικής αποστάξεως!   

Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2015

Σε μια κόχη



(Στα... Λουλούδια)

Σε μια κόχη

- εκεί ακουμπώ το φόβο -
μακριά από τα μάτια όλων
- ακόμα κι αυτά των αγγέλων -

Συγκεντρώνω τις λίγες λέξεις  
- φύλλα που έχουν πέσει -
από τις κλειδωμένες ψυχές
- η τόλμη είδος πια πολυτελείας -

Διαβάζω τα όνειρα
- ανώνυμα για ασφάλεια -
απ' το δράκο που πια έχει δραπετεύσει
- τα παραμύθια αιμορραγούν - 

Κάπου... δεν ξέρω πού...
- πάντως εκεί στην κόχη -
πόνος κι απορία μαζί

Σε μια κόχη
- μαζεύω ακόμα -
το φόβο, τον πόνο, την αγωνία 
- μαζί με την πείνα για όλα - 

- του Πανσέ, του Χρυσάνθεμου
- της Μαργαρίτας, του μικρού Ζουμπουλιού!


Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2015

Η ελπίδα κονταίνει

Πολλά τα φώτα που ανάβουν
- στα σπίτια -
λίγα τα πρόσωπα που ξεπροβάλλουν
- στα παράθυρα -

μιας και ο ήλιος αργεί
και το ήθος της πόλης ξεφτίζει.

Τα χρώματα των ρούχων
μπερδεύουν τα σώματα
- η πλέξη των νημάτων σχηματίζει ένα πλέγμα -

μιας και του άστρου το φως δεν αρκεί
και η ελπίδα του κόσμου κονταίνει.

Στο δρόμο δεν υπάρχει ζωή
- μόνο λίγες αφίσες -
που θυμίζουν το πέρασμα όλων
- σ' έναν πόλεμο μόνιμο -

μιας κι ο λόγος μας διχάζει
και το ψέμα και πάλι κρατεί τα ηνία!

Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2015

Ήλιε μου, σου έρχομαι!

Μια σκιά
μένει πιστή
στη συντροφιά μίας φωτιάς
που καίει χρόνια

και τη χτυπά στον τοίχο
με δύναμη -  που ξέρει
να κρύβει καλά τον ήλιο....

μόνη παρηγοριά
η ποίηση - που απλώνει δρόμους
και - που βοηθά
να αφήνεις
τα πεζά
και τ' αναγκαία...

Ήλιε μου, σου έρχομαι! 

Παράλληλα και κάθετα

Παράλληλα
κατεβαίνω
το δρόμο των κεκοιμημένων
και ζηλεύω
τη μοναξιά τους
καθενός ξεχωριστά...

κι η ζήλια αυτή
όλο και μεγαλώνει
σαν το μάτι μου
περνά πάνω από τα λευκά μάρμαρα.

Κάθετα στέκομαι
μπρος
στο δρόμο των ζωντανών
και λυπάμαι
για την αγάπη τους
καθενός ξεχωριστά...

κι η λύπη μου
όλο και μεγαλώνει
σαν η ψυχή μου
τρέχει ανάμεσα στο σκοτεινό πλήθος.

Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2015

Μια κίτρινη φωτογραφία



Σε μια κίτρινη πια φωτογραφία
τα μάτια
μπαίνΟΥΝ υγρά
και με βήμα
- αν και δειλό -
αφήνΟΥΝ ίχνη από χρώμα....

Το χέρι αγγίζΕΙ
κι η παλάμη γελΆ
σα νιώθΕΙ
και πάλι τον ώμο που πιάνει
ζεστό...

Δεξιά και πάνω
ένας στίχος
- σκεπασμένος πια με φύλλα που σπάνε -
ωστόσο φωτίζΕΙ το πνεύμα
κι ένα νεύμα ανθίζΕΙ

το κορμί βγάζΕΙ
και πάλι φτερά
για της καρδιάς το πανηγύρι...

Η ελπίδα για όλα
μια κούπα κρασί
- που μοιάζει με το αίμα -

κρατάΕΙ
στο κέντρο της εικόνας
το χρώμα ζωντανό

κι ας κιτρινίζουν όλα τριγύρω...


Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2015

Αντάρα Μεγάλη



Αντάρα Μεγάλη
στης ψυχής τα κύματα...

καβάλα στην καπνισμένη κάννη
που θέρισε στάχυα
που κλάδεψε πράσινους κλώνους
που στέρησε φωνή και γέλιο...

που έδωσε στον άνθρωπο
πιο σταθερό και σίγουρο
το φόβο....

ότι ο κόσμος
είναι πια εύκολο
να γίνει ένα μουσείο
με αγάλματα γεμάτο
- άνακρα.

- χωρίς καμιά σκέψη -
αμήχανα
το βλέμμα φεύγει
και το κορμί κρυώνει....
γιατί το αίμα του παγώνει....

η αντάρα επιμένει
στης ψυχής τα κύματα...
κι όλο περισσότερο τα φουσκώνει...

Πιάσαμε άμμο βυθού....
αλίμονό μας! 

Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2014

Για μια φορά ακόμα

Για μια φορά ακόμα
σε μια γραμμή συνηθισμένη
- πια -
που αν και σκοτάδι
ξέρει καλά τη βαδίζει...

με κείνα τα πόδια τα γυμνά
- που νιώθουνε καλά την υγρασία
- που ξέρουνε που τελειώνει η άκρη

εκεί....
που ο κορμός λυγίζει...
εκεί....
που ο πόνος ύπουλα χτυπά...
και μια κραυγή
σπάει τα δόντια
τρυπά τους τοίχους
και ξέχειλα γεμίζει όλο το δρόμο...

Για μια φορά ακόμα
μες το σκοτάδι
- πια -
στου μαχαιριού το πέρασμα
κατάφερε και ξέφυγε
μέσα απ' το τζάμι...

σαν σπίθα!

Πριν ακόμα

Πουλί
ζητούσα ξαπόσταμα
σε φευγάτα καράβια....

Παιδί
ζητούσα παιχνίδια
σε καθάρια σοκάκια...

Μ' ένα μυαλό μπερδεμένο
ανάμεσα στα ερείπια του κόσμου
που μ' άφησαν
πριν ακόμα
το αίμα μου πάρει
τον πρώτο του χόχλο! 

Μια οπτασία



Μια φωτιά στου μυαλού την εστία
και μια πάχνη - αχνή - στην άκρη των δύο χειλιών

Μια ματιά στου κορμιού τη σκιά
και δυο χέρια - εναέρια - στο κυνήγι...

Ένα στρώμα στη γωνία
και μια ευχή καθισμένη στη μέση

Ένα ρόδι ανοιχτό δεξιά
και μια ανάσα που σκάει σαν άνθος...

Συλλαβές που χορεύουν
και καρδιά που σαλεύει
σαν το χάδι κυλάει κυκλικά και αργά
στη δελφύ να χωθεί...

Μια αχτίδα σελήνης αμυδρή
σιωπηλά απ' τα μαλλιά κατεβαίνει
στο λαιμό μια θηλιά...

κι ένα τράβηγμα...
κι ένα τράνταγμα...

η οπτασία ένα φλας στο σκοτάδι!


Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2014

Χάνομαι και κλαίω

Χάνομαι
στο κλείσιμο των ματιών μου
και κλαίω
στο άνοιγμα του νου μου...

όταν τα φύλλα αλλάζουν χρώμα
κι όταν τα νερά πέφτουν στο χώμα.

Χάνομαι και κλαίω...

όταν κι εσύ
- μικρό μου χελιδόνι -
παίρνεις το δρόμο για τη ζεστή σου χώρα
και μ' αφήνεις γυμνό
- δίχως γράμματα
και μ' αφήνεις φτωχό
- δίχως νοήματα. 

Εμείς και τα πανιά μας

Τότε
η ζωή μας πανί κατάλευκο
και μεις μια όμορφη παρέα!

Μαζί τρέχαμε στις καταπράσινες πλαγιές
- έχοντας στο στόμα όμορφα τραγούδια -

Μαζί κάναμε επιθέσεις σε φανταστικούς εχθρούς

Μαζί εξερευνούσαμε τις θολωτές σπηλιές στου ποταμού τις όχθες

Μαζί κι επιδρομές στους κήπους με τα φρούτα...

Τώρα - όμως -
η ζωή μας πανί με χρώματα πολλά
και μεις μια παρέα χαμένη!

Μήπως φταίμε εμείς και τα πανιά μας;

Αλλά γιατί άλλωστε,

...να φταίνε τα όμορφα τραγούδια;
Αυτά είναι όπως τότε
- μόνο που εμείς αλλάξαμε φωνές -
και είναι αδύνατον να τα τραγουδήσουμε - πια!

...να φταίνε οι φανταστικοί εχθροί;
Αυτοί είναι όπως τότε
- μόνο που εμείς αλλάξαμε παιχνίδια -
και είναι αδύνατον να τα παίξουμε - πια!

...να φταίνε οι θολωτές σπηλιές;
Αυτές είναι όπως τότε
- μόνο που εμείς αλλάξαμε ανάστημα -
και είναι αδύνατον να χωρέσουμε μέσα τους - πια!

...να φταίνε τα φρούτα των κήπων;
Αυτά είναι όπως τότε
- μόνο που εμείς αλλάξαμε γεύσεις -
και είναι αδύνατον να τα γευτούμε - πια!

Τελικά....
εμείς φταίμε και τα χρωματιστά πανιά μας!

Να' σαι καλά!

Κι αν μετά απ' αυτά που διάβασες
δε μ' αγαπάς
να' σαι καλά...
Αυτό μου είναι αρκετό...
να' σαι καλά
και η ζωή σου να κυλά κανονικά!

Ίσως καλύτερα να είναι έτσι....

Μ' αυτό που θέλω
- αν έπαψες να μ' αγαπάς -
είναι
να' σαι καλά...
Αυτό για μένα είναι αρκετό...

Μ' ακούς!
να' σαι καλά!

Και πες
πως στο όνειρό σου μια φορά μ' αγάπησες...

Γιατί στα όνειρα έτσι είναι οι αγάπες...
- περαστικές σαν τις ηλιαχτίδες -
- που ανάβουν το πρωί και σβήνουνε το δείλι - 

Σαν γλάρος κι αϊτός

Σαν γλάρος
σχίζω τα κύματα
και βουτώ,
το βυθό να αγγίξω,
να καταφέρω
να ξεπλύνω τα κρίματα
κι ό,τι είμαι ικανός να σου δείξω!

Σαν αϊτός
σχίζω τα σύννεφα
και πετώ,
τα ουράνια να πιάσω,
να καταφέρω
να νιώσω πιο ήρεμα
κι όσο μπορώ σε σένα να μοιάσω! 

Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2014

Προσπαθεί να γίνει

Κοίτα την ένταση των δικών μου κινήσεων
- γύρω απ' το σώμα -
προσπαθεί να γίνει αποδέκτης
- απ' το δικό σου χρώμα - .

Νιώσε τη δίψα των δικών μου ματιών
- μπροστά στη ματιά -
προσπαθεί να γίνει ληστής
- για τη δική σου αγκαλιά - .

Κοίτα και νιώσε τη σιωπή της δικής μου καρδιάς
- γύρω και μπρος στη μορφή -
προσπαθεί να γίνει ορειβάτης
- για τη δική σου κορφή - .