ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Δευτέρα 10 Ιουλίου 2017

Πουθενά

Η έλλειψη έχει 
το μέγεθος του χάους
και το μυαλό 
του αγέρα την υφή.

Πού να πιαστεί η παλάμη;

Σε ποιο τρελό πουλί 
την αγκαλιά της να χαρίσει;

Σε ποιο χλωρό κλαδί 
ν' αράξει το καράβι;

Σε ποια σταγόνα από βροχή 
να σκύψει να λουστεί;

Η έγνοια έχει 
το βάθος της αβύσσου
και η ματιά 
του αντίλαλου τον ήχο.

Πού να ακουμπήσει το κορμί;
Σε ποια όμορφη νύχτα 
τα άστρα να ζητήσει;

Σε ποιο αφράτο μάγουλο 
να ανθίσει το λουλούδι;

Σε ποιο λιβάδι απ' αναμνήσεις 
να γύρει να ξαπλώσει;

Τρίτη 4 Ιουλίου 2017

Ἡ Ζηνοβία



Η Ζη/νοβί/α


Σέ λί/γο γιά/τή Ρώ/μη τους,/ταξί/δι θα /κινή/σεις,  


που ἐτό/λμησες/ -κόρη/μικρά- /την ε/ξουσί/α να/’χεις,

αφού/το σύ/ζυγό/σου Οδαί/ναθο/, τον θρή/νησες/-ως έ/πρεπε-

μετά/το θά/νατό/του.

Μετά/βασί/λισσα/κι επί/τροπος/του γιού/σου,

εφό/ρεσες/στέμμα/χρυσό,/στο θρό/νο της Πα/λμύρας

(Μια Πό/λις πού/εδέ/σποζε/παλιά/ -μα τώ/ρα ό/χι- ).

Στήν ἐ/ξουσί/α στά/θηκες/πολλή/αξί/α

κι η δό/ξα σου/μονα/δική. Το ί/διο κ’ η ό/μορφιά/σου

κατά/φερε και νί/κησε/τους πά/ντες.

Τον α/ετό/της Ρώ/μης, τον/αφά/νισες,

στο νό/μισμα/της πό/λης, την ό/ψιν την/δική/σου χά/ραξες.

Γι΄ αυτά/τον Καί/σαρα/πολύ/τον θύ/μωσες

που ε/ναντί/ον σου/κινή/θηκε/, και σού/κατέ/κτησε/την πό/λι.

Τό γιό /σου αἰ/χμαλώ/τισε,/ μαζί /κ' ἐσέ/να.

Ἐσέ/να, μέ/ τά μαύ/ρα μά/τια καί/ τό δέ/ρμα το /μελί,

Θεά/της μυ/στικής/Ανα/το/λής,

που στό/λαιμό/η εὐ/ωδιά/του γιά/σεμιού,/δε στα/ματά/να ρέ/ει μιά/γαλή/νη.

Ὅλους/τους δά/μασες/, τους έ/κανες/δικούς/σου

με τό/χαμό/γελο/ π’ αφή/νεις

πάνω/σε μιά/πανά/λευκη/σειρά/μαργά/ριτά/ρια.



Σέ λί/γο γιά/τή Ρώ/μη τους,/ταξί/δι θα /κινή/σεις

δίχως/ τό ξί/φος στό/θηκά/ρι, αλλά

μέ χέ/ρια πού/δεσμά/θα τά/κρατοῦν.

Τό στέ/μμα σου/θά μεί/νει ἐπά/νω στό /τραπέ/ζι

καί ἡ /πορφύ/ρα τῆς /Παλμύ/ρας θέ/νά σβή/σει,

μαζί /μέ τού/τες τες /φωτιές/π’ ἀνά/ψαν οἱ /Ρωμαῖ/οι.



Σέ λί/γο του/θριά/μβου θέ /νά /περνᾶς /τήν πύ/λη.

Κ' ὄχι /ὡς μια/ βασί/λισσα/ ἐπά/νω σ’ ἅ/ρμα ἀνθέ/ων,

μ’ ἀτι/μασμέ/νη σκλά/βα του/ και λά/φυρο/πολέ/μου

στα χἐ/ρια τ’ αυ/τοκρά/τορα/που μπαί/νει μες/ τη Ρώ/μη.



Σέ λί/γο ὁ ἥ/λιος τῆς/ χρυσῆς/ Παλμύ/ρας θά /χαθεῖ.

Θά σβή/σει ἡ δό/ξα σου/ – κ' εἶσαι /ἀκό/μα νέα - .

Κ' ὅμως/ στο πρό/σωπο/δε φαί/νεται/ὁ φό/βος/να’ χει/έρθει,

οὔτε /τό σῶ/μα το/λευκό/ μαραί/νει ὁ οἶ/κτος τοῦ/στρατιώ/του

πού πε/ριμέ/νει πλά/ι σου/ με τά/δεσμά/στα χἐ/ρια.

Τη μύ/στική/σου δύ/ναμη/καλά/την έ/χεις κρύ/ψει.

Μες την/καρδιά/σου την/κρατάς,/μες τήν/εσθή/τα.

Ἠ ο/μορφιές/κ’ η η/δονή ‘ναι/τα ό/πλα τα/δικά σου,

που ίσως/νική/σουν μια/φορά/ακό/μη

τοῦ Καί/σαρος/τήν γνώ/μη.



Σε λίγο/, γλυκειά/ βασί/λισσά/ και ὄ/μορφη/Ζηνο/βία,

Κόρη/Διός/ὀνο/μαστή/ καί μέ/περί/σσια χά/ριν,

θα ἀφή/νεις πί/σω τήν /Παλμύ/ρα, ἀλλά/ κ'

ἐμέ/να, τήν/πιστή/και στο/ργική/σου δού/λη,

αιώ/νιο φύ/λακα/εδώ,/τῆς δόξ/ης τῆς /μεγά/λης.



(Τήν ἄ/κουσα/και πά/λι χθες/να κλαίει/μες τά/συντρί/μμια!) 



Τετάρτη 21 Ιουνίου 2017

Η πασιέντζα



Κάθεται πλέον και ρίχνει μια πασιέντζα
-Τις περισσότερες φορές δεν βγαίνει -
Γι΄αυτό τσαντίζεται, βρίζει , τα βάζει με τον Ρήγα
(με τον άλλον ποτέ δεν τα΄ βαλε – αντιθέτως – όταν ακούει καμιά είδηση γι΄ αυτόν αναπολεί).

Δίπλα του, ο άλλος… πίνει το καφεδάκι του 
Και γυρίζει την κουβέντα – μιλάει για τα παλιά :

- Ο πόλεμος μού έχει αφήσει ένα σημάδι στην αριστερή μου κνήμη.
- Και άλλο ένα στην μνήμη!
Και συνεχίζει να βρίζει τον Ρήγα τον καρό.

Μα πάλι ο άλλος από δίπλα συνεχίζει :
- Η Ντάμα φταίει, που μπήκε ανάμεσά μας. Θυμάσαι;
 Ήταν όμορφη η ρουφιάνα! Κι εσύ, σαν Ρήγας, της έταξες τα πάντα.

(Αυτός Βαλές για μια ζωή κι άλλος Ρήγας που΄χε πάντα τον Άσσο από δίπλα!)

- Η Ντάμα έφυγε νωρίς… πολύ νωρίς, κι εμείς απομείναμε μαζί μονάχοι. 
Στα τόσα χρόνια που περνάνε μια τιμωρία.
Κοίταξε γύρω σου…
Γυμνές καρέκλες, άδεια τραπέζια
Κι ούτε παρτίδα για την πλάκα… άδειασε ο κόσμος, Ντίνο!
Και τα παιδιά μας σκορπισμένα και τα εγγόνια μας χαμένα.
Οι άνεμοι χτυπάνε από παντού κι απάγκιο δεν υπάρχει.

- Θυμάσαι; Μετά τον πόλεμο; Πάντα πονούσε η κνήμη μου! Και τώρα με πονάει!
- Κι η μνήμη σου καλά δεν πάει.

- Θυμάσαι;
- Όχι! Θυμάμαι μόνο εκείνη τη ρουφιάνα που έβαλε δυο φίλους να μαλώσουν…

- Ναι! Θυμάμαι κι εγώ – λίγο πριν να φύγω στο βουνό!
- Βλέπεις δε σ΄ άρεσε η τάξις!

- Οι νόμοι των Ρηγάδων με οδήγησαν ΄κει πάνω…. Ε! πάλι ο Ρήγας ο καρό, ρε σε παιδεύει!
- Άλλο μη μου μιλάς… Κάποια στιγμή θα εμφανιστεί κι αυτός!

(Αυτός βαλές για μια ζωή κι άλλος Ρήγας που ο Άσσος πλέον του΄ χει φύγει.)

Κάθεται πλέον και ρίχνει την πασιέντζα
Με την ελπίδα του θανάτου γυρνά κάθε χαρτί….
Μα δυστυχώς δεν βγαίνει η πασιέντζα και ξεχασμένος θε να μείνει ο γέρος
Να βλέπει τη μιζέρια να φουντώνει - μέρα τη μέρα – 

- Ρε, Γιώργη, λες να σε βρει το 2060;

Κυριακή 4 Ιουνίου 2017

Εμπρός στη Λάχεση


Της άγγιξες το γόνατο
- μαζί με τον Προφήτη -
και ένα βλέμμα σου κρυφό πήρε το δρόμο για τα μάτια της.

Μα εκείνη πίσω απ’ το πέπλο το αχνό
σ’ είχε προλάβει με τη δική της τη ματιά
- γλυκιά και πονηρή - .

Έριξες τότε τα μάτια σου μες τον κρατήρα
κι ένιωσες πως εκείνη σου κρατά λαχνό
- μέσα στο μέλι βουτηγμένο - .

Κι σ' άφησε μόνη να διαλέξεις
και μπήκες με μιας σε σώμα - όμορφο, ακμαίο και γερό -
κι αφέθηκες στη δίνη να κινείσαι των σφονδύλων.

Ένιωσες τα άκρα να παίρνουνε ζωή
και το μυαλό με την καρδιά να γίνονται κουβάρι.
- Είδες το φως να δένεται μόνο για σένα -.

Κι έτσι πορεύτηκες για μια ζωή καινούρια
- που εσύ μονάχη σου τη διάλεξες -
αφού στης λήθης το λιβάδι επέρασες την νύχτα.

Με σιγουριά ανέβηκες τη σκάλα και μ' ένα φύσημα
βρέθηκες να ανασαίνεις την πνοή θνητών
- πόσο χαρά νιώθεις γι' αυτό που γίνηκες; -

Μα η κρίση δεν θα’ ναι των ανθρώπων
καθώς ο αγέρας θα σε παίρνει ψυχή αχνή και πάλι
- έξω απ' το σώμα που θα λιώνει - .

Πάλι εκεί θε να σταθείς κάποια στιγμή να δώσεις λόγο
μπορστά σε εκείνη που και πάλι θα προλάβει
πρώτη να ρίξει τη ματιά της στου σφονδυλιού τη γύρα.

Κι εσύ σε φαύλο κύκλο και πάλι θα γυρίσεις
για την αλήθεια που σ' αφήνουν να διαλέξεις
- πόσο χαμένη τελικά φαντάζει η επιλογή σου -

Δευτέρα 15 Μαΐου 2017

Εμπιστεύσου!



Είναι ένας χώρος που όλα
κρατάνε το φως σε κρυφές κόγχες
και δεν υπάρχει περίπτωση
να το ανακαλύψεις.
Κάθε φορά που πλησιάζεις σε μία από αυτές,
εκείνο έχει τρυπήσει τα τούβλα
του τοίχου
κι έχει βρει καταφύγιο σε άλλη γωνία.
Κι εσύ
- γιατί έτσι έχεις μάθει -
απ' την αρχή ξεκινάς νέο κυνηγητό,
πιστεύοντας ότι κάπου θα το στριμώξεις
και θα πάρεις τη λάμψη του
να την ρίξεις στα δικά σου όνειρα
να την προσφέρεις στις δικές σου ανάγκες....
Ο κύκλος για μια φορά επανέρχεται
και το βλέπεις -
στην πρώτη καθοριστική του στροφή - .
Δεν μπορείς - όμως - να κερδίσεις.
Αυτό το φως που κυνηγάς
δεν πιάνεται,
έχει τον τρόπο να ξεγλιστράει,
έχει τη δύναμη να ξεγελάει,
έχει το προνόμιο να υποτάσσει.
Ξέρει πολύ καλά
ότι εσύ είσαι πιο κοντά στο σκοτάδι
κι ότι εκείνο είναι το καταφύγιο σου.
Απ' την πρώτη στιγμή που έλαμψε
- το ξέρεις ότι το ξέρει -
Μην κυνηγάς το φως στις γωνίες
και τις κόγχες...
Εμπιστεύσου το φως
και ανάμενε!

Κυριακή 7 Μαΐου 2017

O λύκος





Στου κρεβατιού σου το δεξί ποδάρι,
εκεί που γέρνει του μυαλού σου το δοξάρι
έχει από λύκου πάτημα μέγα σημάδι 
σαν βγήκε λάθρα από ενός μύθου το υφάδι.

Τώρα αδιάφορα στην κάμαρα γυρνάς 
και τα ουρλιαχτά του λύκου πώς τολμάς, 
να λες πως δε γνωρίζεις, δε σε νοιάζουν,
και με τραγούδια της γιαγιάς πως μοιάζουν.

Μα βλέπεις πως κουνιέται η κουρτίνα 
και του κακού δεν νιώθεις την ακτίνα;


Σε πλησιάζει αργά, από πίσω, σιωπηλά,
σου αναδεύει με τα χνώτα τα μαλλιά,
και σ' απειλεί πως τώρα θα σε φάει
με μια χαψιά στον Άδη θα σε πάει.

Ψίθυρος έγινες και κόκκος από σκόνη,
ένα ασήμαντο κουρέλι από σεντόνι
που το ουρλιαχτό του λύκου με μανία
το ξέσκισε και τρώει με λαιμαργία!

Είναι ο φόβος ή ο όρκος της σιωπής 
που ούτε «βοήθεια» δε σ' άφησε να πεις;



Σάββατο 29 Απριλίου 2017

...την αρετή της γύμνιας









Σώματα γυμνά που βρίσκονται
ανάσκελα και μπρούμυτα
- άλλα στα τέσσερα, άλλα στα τρία –
με σώμα σε θέση αναζήτησης και προσμονής,
με το κεφάλι να μην μπορεί καν να σηκώσει
το βάρος όλων αυτών των λέξεων
που πλημμυρίζουν το μυαλό τους,
των πράξεων που απλώνονται στα άκρα.
Πάλη κι αγώνας
για λίγη ανά[σ]ταση,
για μια βροχή που σταματάει λίγο πριν φτάσει στο κορμί,
για έναν ήλιο που ποθούν να τους μιλήσει για το ΦΩΣ,
να τους γελάσει ή να τα πάρει εκεί πάνω!
Έτσι, χτυπιούνται, δέρνονται και
καλινδούνται μέσα στο χάος του κενού,
που μόνο αυτό ρουφά το νεαρό τους ύδωρ,
που μόνο αυτό όλα τα άνθη του μυαλού τους τα μαραίνει.
Και 'κει που ακούς "Τετέλεσται!",
τούτα τα σώματα χάνουν τη σάρκα τους,
γίνονται αγάλματα λευκά
και απλώνονται στους τοίχους,
φορούν το φωτοστέφανο
κι έχουν στο βλέμμα ζωντανό όλο τους το μαρτύριο.
Στέκονται πια ακίνητα να 'ρθουν να τα θαυμάσουν
Προσκυνητές που αγνοούν και θέλουνε να μάθουν
την αρετή της Γύμνιας.

Πέμπτη 13 Απριλίου 2017

Με χρώμα χαράς

Με χρώμα χαράς
χαράζεις χαμόγελο
σε χείλη χλωμά

Ψάχνω τα ψίχα

Ψάχνω τα ψίχα
της ψιλής μου ψυχής
και ψάλλω ψηλά.

Φοράει το φως

Φοράει το φως
στο άσπρο της φόρεμα
και παίρνει φωτιά.

Κυριακή 19 Μαρτίου 2017

Τρελ' έρωτά μου

Τρελ' έρωτά μου
στου λόγου το πέρασμα
το φως σου θολό.

Η πρώτη ματιά

Η πρώτη ματιά
στην πρώτη συνάντηση
και τέλος μαζί.

Κυριακή 25 Δεκεμβρίου 2016

Μείνε..



Μείνε...

Ποιος άλλος;
δε θα έτρεχε, για να προλάβει
για να κερδίσει, να χαρεί...

με βήμα γοργό,
άλογο που καλπάζει σε λιβάδι 
κατακίτρινο
και σύννεφα που γίνονται ομίχλη
πάνω σε 'κείνον τον λόφο
που έχτισε ένα παιδί
στη μέση,
για να μπορεί,
για ν' ανασαίνει,
για ν' ατενίζει πέρα,
πολύ πέρα,
μακριά
κι από τα δέντρα που ψηλώνουν
μπρος το βήμα το δειλό
που οι πέτρες το μπερδεύουν,
που οι πέτρες το χτυπάνε
στα δάχτυλα ακριβώς μπροστά...
σ' ένα κρεβάτι στρογγυλό
δίχως γωνίες
προσπαθεί ο έρωτας να βρει
γωνιά
για να λουφάξει,
για να μπερδέψει τον καιρό,
για να φωνάξει στο νερό,
για να λουστεί μες το ποτάμι
που κυλάει
μέσα σε 'κείνο το λιβάδι
που μένει κατακίτρινο,
και με το λόφο μες τη μέση
να υψώνεται,
να χάνεται...
κι εσύ να ψάχνεις χρόνια τώρα
πολλά
τις εξαρτήσεις σου
μέσα σε κείνο το χρυσαφί λιβάδι,
όλες εκείνες τις συμβάσεις
που είχες κάνει
με την κυρά που στέκεται στην πόρτα
με το κλειδί στο χέρι
και μετρά
τα μάτια σου, τα χέρια σου,
τ' αυτιά σου και τα πόδια σου...

πού πας; τι θέλεις;
πού έσχισες πάλι το παλτό σου;
ποιος είναι αυτός που σου' πε
πως τα μαλλιά σου θέλουν κόψιμο,
πως η ανάσα σου είναι ζεστή,
πως η φωνή σου τρέμει...

μην τον ακούς!
Έχει τους λόγους του ο λύκος και ουρλιάζει...
έχει τους λόγους, πάντα τους είχε,
μέσα στον πόλεμο που σου' χαν στήσει,
μέσα σε ' κείνα τα ρούχα που σου φόρεσαν...
στις ψευδαισθήσεις,
στα παραμιλητά,
στις αγωνίες και τις έγνοιες των καιρών,
στη γη, στον ουρανό,
στο όνειρο, στον εφιάλτη,
στο χάος που χανόσουν,
σε κάθε ρείθρο που κρατούσε κι άντεχε
στη μύτη της γραφής...
στα σ' αγαπώ
στα θέλω το κορμί σου, θέλω τον κόσμο σου,
θέλω να γίνω βασιλιάς, θέλω ν' ανασαίνεις μόνο για μένα...

Ποιος, άραγε, μπορεί να δει
τα παραμύθια
- ακόμα
σαν παιδί, σαν ήλιος
σαν ένα τρυφερό γατάκι,
που γουργουρίζει μπρος στο τζάκι, ευτυχισμένο.

Δε θέλω να χαθείς,
δε θέλω τίποτα να χάσω,

Μείνε, μείνε, μείνε...
καλό θα κάνει,
κακό ποτέ...
γιατί ο άνθρωπος σαν βλέπει την όψη του
μπροστά
κι όχι την πλάτη γυρισμένη
κρατάει, κρατάει
και θέλει να ζήσει
- λίγο ακόμα
όσο γίνεται,
όσο ο θεός το επιτρέπει...

θέλεις να σιωπήσω;
θέλεις να πάω μια βόλτα στο σκοτάδι;
θέλεις να γλείψω με τη γλώσσα μου
την κάθε σκέψη;
εγώ μπορώ;
πάντα μπορούσα...




Δευτέρα 27 Ιουνίου 2016

Όλο και πιότερο



Στον ύπνο μας γεννιούνται οι φωτιές μας 

και στις στιγμές του ονείρου οι φλόγες καίνε 

μια εικόνα, 

μια ανάσα 

κι ένας λόγος 

είναι αρκετά για να κινήσει το ταξίδι 

ζω ή προσπαθώ να κρατηθώ σε τούτη τη ζωή 

- όπως την λέν' οι άλλοι - 

συλλαμβάνω τον εαυτό μου σε ένα μόνιμο αγνάντεμα 

όπως παλιότερα 

όταν είχα χάσει την αλήθεια μου για μια χούφτα γλυκόλογα, 

για το εύγε του κόσμου 

- πάει πια - 

ο καιρός σε λίγο θα γίνει πιο κρύος κι η καρδιά θα ηρεμήσει 

- κάθε χρόνο μακραίνει και πιότερο -  

η πληγή δε λέει όμως να κλείσει 

ένας ήχος, 

μια δέσμη φωτός στου νου μου το διάδρομο 

- ευτυχώς - 

τα δωμάτια αντίκρυ κλειδωμένα 

τα κλειδιά στα συρτάρια, 

σε ντουλάπια πίσω από τις ίδιες τις πόρτες...

Παρασκευή 6 Μαΐου 2016

Στο όνειρο της Πασχαλιάς




Μερικές φορές
είναι πολύ δύσκολο
να κοιτάζω την όψη σου
να σε βλέπω να λιώνεις...

ξεχασμένο χαμόγελο
ξεχασμένο το βλέμμα
κι ο χειμώνας - μια εποχή που επιμένει

μου έχει αλλάξει το τρόπο
να σκέφτομαι
να μιλώ
και να γράφω.

Κλαδί δίχως κορμό
και χέρι δίχως σώμα!

Μια πυρκαγιά που δύσκολα σβήνει...

γιατί υπάρχεις με έναν τρόπο
αλλόκοτο για άνθρωπο

αφού δεν έχει μείνει τίποτα
- ούτε εκεί που ο αγέρας φιλτράρει το λόγο
- ούτε εκεί που η φωτιά φουσκώνει το αίσθημα.

Λίγο ακόμα.... κάθε φορά
που περπατάς
και μου μιλάς,
που μου γελάς
και με χαϊδεύεις

και με βοηθάς να αντέχω σ' όλα εκείνα
που με κυνηγούν

_ μέσα σε κείνο τ' όνειρο της Πασχαλιάς.


Παρασκευή 1 Απριλίου 2016

Στο συρματόπλεγμα


(Στη Μάρθα)

Σταυρωμένος στο συρματόπλεγμα
χαζεύεις τα αγκάθια του
και σε τρελαίνει η ιδέα της Άνοιξης
σαν γεμίζουν μπουμπούκια...

Πυρπολημένος απ' το πλήθος των λέξεων
που φορούν πανοπλίες αιώνων
απαιτείς να κρατήσουν τη δύναμη
μη χαθεί ο κόσμος που ζούμε.

Έχεις νιώσει το μετέωρο βήμα σου
που η Τέχνη σου προσφέρει απλόχερα,
Σατραπείες μπροστά σου
και κεριά από πίσω που σβήνουν...

Σαν παιδί χωνόσουν αδέξια
στις σπηλιές των ψυχών τους
να γευτείς λίγο από βάσανο
να τους κλέψεις λίγο απ' τον τρόπο
να κλαδέψεις τα κλαδιά που ματώνουν
να μπολιάσεις την ψυχή σου που κλαίει
να' μερέψεις το μυαλό που όλο φεύγει
να φωνάξεις στον ήλιο να μείνει.

Σ' ένα κόσμο που οι λίγοι πλουτίζουν
που τα λόγια δε βουτάνε στο λόγο
που η αξία συντροφεύει το χρήμα
που ο άνθρωπος φαντάζει πραμάτεια...

μ' ένα σπίτι τριάρι,
με δουλειά και αμάξι,
με γυναίκα ή άντρα
και με δύο παιδιά

και το βλέμμα μονάχα μπροστά
σ' ένα δρόμο που σου 'φτιάξαν οι άλλοι
δίχως έγνοια άλλη καμιά
που μπορεί να σε βγάλει ψηλά...

μακριά από παράδεισους,
τυλιγμένος μονάχα με πάθη
με ηδονές που μαγεύουνε,
με δεσμά που υποτάσσουν

και με καλυμμένο το πρόσωπο
προσπαθείς να ακούσεις τη σκέψη σου,
την ψυχή σου να νιώσεις,
τη ζωή να στηρίξεις και πάλι
στις επάλξεις του αύριο
μ' ένα χρέος που μαζί σου γεννιέται
με τις τύψεις που μυρίζουν αθέτηση
και σου δείχνουν μονίμως το τίμημα....

και σε κάνουν να ξεχνάς
το χρώμα του ήλιου που βγαίνει,
το χρώμα της φύσης που σε θρέφει,
του ουρανού το γαλάζιο.

Παροπλισμένος απομένεις
δίχως δίψα,
δίχως πείνα
για τ' αγάλματα
που' χουν στήσει στης μνήμης το βάθρο

μια Αντιγόνη,
μια Ηλέκτρα,
της Κολχίδας η φόνισσα,
και της Τροίας η μάντισσα....

Με το πάθος ξανά αναμμένο
φορτωμένο στο γυμνό σου το σώμα! 

Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2016

Στο πέρασμα του χρόνου


Σαν καρφί μια αχτίδα από μάτια
και πάγος μαχαίρι
κάθε λέξη
κάθε συλλαβή
και κάθε γράμμα

σαν το πάθος κατευθείαν στην ψυχή
κι ας φοράει μπρος τα μάτια των άλλων
το λάθος

Είναι ο χρόνος καρφωμένος στον ίδιο ίσκιο
με ένα τριαντάφυλλο - που δε μαραίνει
μ' ένα φεγγάρι - ολόγεμο
μ' ένα νεύμα - στη χαρακιά του γέλιου πάνω

Σαν ταραχή στο γρήγορο βήμα
και αίμα ζεστό
κάθε φούσκωμα
κάθε ξεφούσκωμα
και κάθε στέρνο

σαν τον πόθο κατευθείαν στο μυαλό
κι ας αγνοεί ο κόσμος
το πόσο

Είναι ο χρόνος σκορπισμένος στο ίδιο σοκάκι
με μια καρδιά - που δε μαραίνει
μ' ένα χελιδόνι - ολόγεμο
με μια φωλιά - στη χαρακιά του γέλιου πάνω

Σαν μαγκωμένη παλάμη στο ρόπτρο
και εικόνισμα χορτάτο
κάθε προσευχή
κάθε ευχή
και ό,τι άλλο

σαν την ελπίδα κατευθείαν στα μάτια
που σ' άλλο ματόχαντρο
δεν είδα

Είναι ο χρόνος δουλεμένος στον ίδιο τροχό
με μια ζωή - που δε μαραίνει
με ένα όνειρο - ολόγεμο
με μια ανάμνηση - στη χαρακιά του γέλιου πάνω

Κυριακή 27 Δεκεμβρίου 2015

Ξέρεις εσύ!

(Στην Ελένη)

Μια ακόμα συνάντηση...

χαμηλώνω στ' αυτί
και  μιλάω...

τώρα πια απάντηση δεν περιμένω...
καμιά
- κι όμως - .

Αργά αργά
η σιωπή αρχίζει ν' ακούγεται
 - την ακούω ... να έρχεται -

μια ανάσα
με χτυπάει και πάλι στο μέτωπο,

μια ίδια ματιά
- κι ας είναι το βλέμμα χαμένο -
με καλεί να ισορροπήσω,

ένα δάκρυ νοτίζει
και πάλι
την κόρη
- σιγά και σταθερά -,

χαμόγελο να' ναι τούτο;
ρωτάω...
μεγαλόφωνα.

Όχι.... κάτι τέτοιες στιγμές,
τις θυμάμαι καλά!

Και τη βλέπω μπροστά μου
και πάλι...
βγαίνει
απ' τον τοίχο,
κρεμιέται
στο δοκάρι της πόρτας,
ξεπηδά
απ' το ακουστικό του τηλεφώνου,
γλιστράει
απ' ένα φάκελο που είχα λάβει...
μια φωνή
γνώριμη και προστατευτική....

"Σιγά και ταπεινά! Τίποτα άλλο! Ξέρεις εσύ!"



Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2015

... στην Πατησίων


Πόσες ουρές ανθρώπων στάθηκαν εκεί;
Πόσα γαρύφαλλα σε σκέπασαν;
Στα τόσα χρόνια...
το' να πεσμένο πάνω στ' άλλο...
μια σιωπή, ένας λυγμός και μια κραυγή
απ' το βάθος... αραιά και που....
πίσω από κάποιο δέντρο...
από κάποιο κάγκελο...
ή κάποιον τοίχο...

και κάθε λίγο και λιγάκι...
μέσα σε χειροκρότημα ηχηρό
μ' ένα στεφάνι δάφνινο
καμαρωτός να φτάνει ο κάθε τσαρλατάνος
που άνοιξε την ατζέντα το πρωί
πίνοντας τον καφέ του
και διάβασε...
αυτό που του' χαν γράψει...

11.00-12.00
...στην Πατησίων
με επίσημον κουστούμι
και ύφος τεθλιμμένον!

Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2015

Στασιμότης

Πρώτη κίνηση
κι αυτή μπροστά
σε μια άλλη πρώτη κίνηση

πρώτη ματιά
κι αυτή βολή
σε μι' άλλη πρώτη ματιά...

Μετά μια πρώτη νύχτα
και ύστερα πολλές
πάρα πολλές

μα η κίνηση πάντα πρώτη
και η ματιά το ίδιο πρώτη

κι από τη μια μεριά
κι από την άλλη...

ώστε συγχώρεση καμιά
καμιά κι η έγνοια

σ' αυτό το κατρακύλισμα!