ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2011

Μόνος

Σε ποιους χώρους
να απλώσω
τα ρούχα που ματώνουν;

Σε ποια στιγμή
να ξαλαφρώσω
την καρδιά που βαραίνει;

Μόνος
εγώ κι η μοναξιά μου πλάι
σ' αυτή την πορεία έξω από τα όρια μου

Μόνος
εγώ κι η φτώχεια μου κοντά μου
που όσο πάει και πλουτίζει!

Το κέντημα

Πέντε γυναίκες κέντησαν
εκείνο το σημείο
που η ζωή μου
αλλού ακουμπάει
και προσφέρεται στο τέλος της।

Σχεδόν θεϊκή μορφή
που τρέχει
πάνω στις μπερδεμένες παρηχήσεις του θανάτου
που αγγίζει τη ζεστή πνοή
σε κάθε γύρισμα
που τρέμει την κρύα ατμοόσφαιρα
στο άλλο
που απλώνεται σιγά σιγά
και καλύπτει τα πάντα...
ακόμα και τις σκέψεις
για πιο λευκοντυμένες χήρες...

Η άνεση... το όπλο μου!

Στη ζωή μου στερήθηκα τόσα πολλά!

Ακόμα κι αυτή τη στιγμή
είναι τόσο δύσκολο να το δεχτώ...
κι αδυνατώ να βρω τρόπους για ν' αποκτήσω τρόπους...

Μέσα μου μάχομαι
μ' εκείνους τους πολλούς εχθρούς
που ο καθένας κρατά στο χέρι του
ένα από 'κείνα τα πολλά!

Κι είναι τόσοι πολλοί
κι εγώ ακόμα τόσο αδύναμος και μικρός...

μόνο μ' ένα χαμόγελο για κάλυψη
μόνο με ένα βλέμμα για αλήθεια...

η άνεση... το όπλο μου!

Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 2011

Τι χα - ρά!

Μερικά βή - μα - τα
και βγήκε απ' τον κόσμο...
τι χα - ρά!
έγιναν τα δάκτυλα ένα παιχνίδι
και το σακάκι πετάχτηκε στον ήλιο!

Κι ήρθε και με βρήκε ανάσκελα
τι χα - ρά!
μέσα στα σύννεφα τα μάτια ένα παιχνίδι
και το κορμί μου χόρεψε στον άνεμο!

Στ' ανεπιθύμητα... με ανεκτίμητα

Μένοντας κάπου ανεπιθύμητα...

- κλείνω τα μάτια μου τα δυο
και μες το χρόνο τριγυρνώ

στους ήχους μέσα τους παλιούς
τους περασμένους τους αυλούς

πίσω στην πλάκα της αυλής
που' πεφτε κλάμα της βροχής

που κι ο κισσός σερνόταν ως την πόρτα
για να γευτεί τη ζηλευτή τη νότα

μέσα στις νύχτες τις πολλές
που' τανε κόκκινες κι αυτές

μέσα στο τρέμουλο στα άκρα
που' φερνε πάθος μες την σάρκα -

...έχοντας πλάι μου ωστόσο τα ανεκτίμητα...

Τότε...

Όλα γύρω έχουν μια ηρεμία...
τα μάτια μου όμως δύσκολα ν' ακολουθήσουν
τους άλλους στο μεσημεριανό ύπνο...
πετούν μέσα στο θάλαμο και ζητούν οράματα του τότε...
- πιστά στη θύμηση
- που σταματούν το χρόνο και ξεραίνουν τα χείλη
- που σε κάνουν να απλώνεις τα χέρια και να πιάνεις την Άνοιξη
- που σε κάνουν να βγάζεις τα ρούχα και να πέφτεις στη θάλασσα
- που σε κάνουν να αφήνεις τα πόδια γυμνά κι ας σου καίει τις πατούσες η κάψα του ήλιου

Το θέμα.... καταρρέει!

Τα πόδια τρέξανε - γυμνά -
στον καυτερό το δρόμο πάνω
σαν θέλησαν να βρουν τις σκέψεις,
να δουν έχσαν τα γιορτινά τους υποδήματα
- εκείνα τα μεγάλα τα κατακόκκινα παπούτσια -
που δόθηκαν μια μέρα - τυλιγμένα -
μες σε χαρτί πεσμένων φύλλων...

... και άρπαξαν στο πεζοδρόμιο το πρώτο
την άκρη μιας βιτρίνας
μα δάκρυσαν σαν είδαν στο γυαλί
τη γύμνια των δακτύλων।

Κι οι σκέψεις έμειναν βουβές
σαν το χαρτί δίχως μελάνι
και οι γραμμές χαμένες...

... το θέμα... καταρρέει!

Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011

Μου αρκεί

Ανάβω τσιγάρο
κι έρχομαι δίπλα...
κορμιά σκορπισμένα τριγύρω,
μα εγώ δίχως γεύση...
ξαπλώνω στη μέση και μόνος
μακριά
- όχι απ' τον κόσμο,
αλλά από το ίδιο το σώμα μου...

Βουβός, σιωπηλός και ακίνητος
με τα κόκαλα κομμάτια που σπάζουν κι ακούγονται,
με μυαλό σαστισμένο στη χαρά που ματώνει,

αλλά κι ένα όνειρο που φτάνει με παρέα την ελπίδα...
.........................

Στου κλουβιού μου τον τοίχο χαράζω άλλη μία στιγμή
κι ηρεμώ,
και ας ήταν το όνειρο σύντομο!

Μου αρκεί που με βγάζει ψηλά στον ουρανό
- κι ακόμα πιο πάνω....

Δε φταίω εγώ!

Κι αν ξέμεινες στους πρόποδες
- δε φταίω εγώ -
αλλά εσύ που πούλησες
τις ακριβές σου μπότες...

Κι αν στάθηκες στο δρόμο
- δε φταίω εγώ -
αλλά εσύ που έχασες
της πόρτας το κλειδί...

Και αν ξεχάστηκες μέσα στον ύπνο
- δε φταίω εγώ -
αλλά εσύ δεν άκουσες
το χτύπο της καμπάνας...

Κι εγώ δε φταίω...
γιατί εγώ σου χάρισα τις ακριβές τις μπότες,
γιατί εγώ σου έδωσε εκείνο το κλειδί,
γιατί εγώ σου έμαθα το χτύπο της καμπάνας...

μα εσύ τα περιφρόνησες!

Στα δύσκολα

Ο χρόνος και πάλι στο κύριο μέρος του λόγου
- στα δύσκολα -
και πάλι στη μέση της γεμάτης σκηνής।

Τα χέρια πάλι ζαρωμένα δείχνουν την έλλειψη
- στα δύσκολα -
και πάλι κλαμένο το πρόσωπο δηλώνει το πάθος
- στα δύσκολα -

Τα λόγια πεζά δίχως αίμα, τυπικά εδώ και καιρό
- στα δύσκολα -
και μόνο πάλι μια λέξη αστέρι μέσα στο χάος
...ζωή।

Η ψυχή ωστόσο βρίσκει διέξοδο
γεμίζει, χορταίνει κι ουρλιάζει και πάλι
- στα δύσκολα -
πιάνει το βαθύ το νόημα κι η διάθεση αλλάζει
δεμένη σε κόμπο κοντά στην καρδιά
- ας είναι -

Άλλη μια φιάλη οξυγόνου
εδώ μέσα - στα δύσκολα - ...

Μπροστά στο μεσοτείχι

Κρύο στην αυλή με τις λιγοστές τις γλάστρες
λίγα και τα πράσινα φύλλα στα δένδρα του δρόμου,
ανάλαφρες εικόνες γυρνούν στη μνήμη
και παίζουν κρυφτό
μπροστά στο μεσοτείχι των ματιών μου...

Κρύο στο σπίτι με τα λιγόστα έπιπλα
λίγα και τα κόκκινα άνθη στα κλαδιά των ρόδων,
φοβισμένες φωνές γυρνούν στην καρδιά
και παίζουν κυνηγητό
μπροστά στο μεσοτείχι των χειλιών μου...

Άλλος ένας φόβος

Την ώρα που όλα χάνονται
μέσ' το σκοτάδι της γνωστής κάμαρας
και τα χιόνια που σκεπάζουν το συναίσθημα
γυαλίζει μπροστά στη γεμάτη σελήνη,

δύο μάτια μπροστά στον καθρέφτη
δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος
που φορτώνει στους ώμους η ταπεινή ηδονή!

Τότε κλείνουν αμέσως
και ελπίζουν η εικόνα να μείνει αόρατη,
και το σώμα σε θέση κυρτή
να περάσουν ανώδυνα
απ' το κεφάλι επάνω τα φτωχά τα οράματα,
μην ποτίσουν το μυαλό και χαθεί το αγνό παραμύθι.

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011

Μόνος


Το φως ημιθανές
και η πόρτα πάλι κρυώνει...
Η μέρα μόλις κοιμήθηκε
κι Εγώ στριμωγμένος στην πρώτη γωνία της।

Μόνος - εδώ και καιρό -
παίζω με τον μόνο φίλο που έχω - τον εαυτό μου
- τον βάζω απέναντι να κάνει τη σκιά πάνω στον τοίχο
- τον βλέπω να σκύβει και ν' ακολουθεί το μυρμήγκι μέχρι εκεί που στρίβει στο χάος
- τον ξαπλώνω στο κρεβάτι να ζεστάνει το στρώμα।

Η νύχτα έχει έρθει
κι Εγώ αγκαλιασμένος με την πρώτη αγωνία της।

Μόνος - εδώ και καιρό -
συνεχίζω να παίζω με τον μόνο φίλο που έχω - τον εαυτό μου...

Πώς τολμώ;




Στη μεγάλη λεωφόρο της ζωής...
πώς τολμώ να γυρίζω το βλέμμα
και να ψάχνω ταξίδια στα παλιά εμιράτα της νύχτας;
πώς τολμώ να οδηγώ το σώμα
εκεί που ποτέ του δε έμεινε σταθερό στην ιδέα;

Στη μεγάλη λεωφόρο της ζωής...
πώς τολμώ να ζητώ τη δροσιά μίας μπόρας που περνάει και χάνεται;
πώς τολμώ να ξεχνάω την ψυχή που έχει πια αγαπήσει...

το τύπο που περνάει κάθε στιγμή από μπροστά μου
με το μαύρο μακρύ του μαλλί
και το μαύρο παλτό!

Κορμί










Στο σκοτεινό στρώμα
κορμί από σκληρόδενδρο
και με πνοή ζεστή
κείτεται σκεπασμένο ως τα βλέφαρα
και με τα χέρια γαντζωμένα στα σεντόνια
δένει τα πόδια του
σφίγγει τα δόντια του
και φωνάζει στο φως που πλησιάζει
να φύγει।

Τώρα....

Στο σκοτεινό το στρώμα
κορμί από μαστίχα
και με πνοή ξερή
κοιμάται σκεπασμένο ως το λαιμό
και με τα χέρια χαλαρά
λύνει τα πόδια του
ξεσφίγγει τα δόντια του
και πέφτει στον κόσμο της ομίχλης
να γευτεί τη λάμψη που' είχε διώξει!

Άδικος κόπος




Έτρεξες στο στρώμα
με ορμή

ήθελες να βρεις - όσο πιο γρήγορα γινόταν -
το όνειρο που πλάγιαζε κοντά σου

και μες το νου σου άφησες
να τρέξει λίγος χρόνος
για να προλάβεις...
την ιδανική στιγμή
της ηδονής...

όμως δε βρήκες παρά
πόδια γυμνά και κρύα
και
μια πλάτη λευκή στραμμένη
προς τον ήλιο...

βρήκες το μάτι να γυρνάει μες το χώρο
σαν ηλίθιο
μιας και το όνειρο κάπου μες τα σεντόνια
μπλέχτηκε...

τελικά άδικος κόπος...

όλα καλά
μονάχα εκεί έξω
κι όλα χαμένα εκεί μέσα!

Δυνατός και μεγάλος ήρωας






















"Δυνατός και μεγάλος ήρωας"
με ιδανική φωνή έρχεσαι
στο σκοτάδι μέσα της νύχτας।

Έρχεσαι ζωντανός στις κινήσεις
θερμός στις σκέψεις...

και μαζί σου
όλες οι τύχες του κόσμου,
αυτές που κυνήγησες - λίγο
αυτές που κατέκτησες
αυτές που συχάθηκες...

- όλες μαζί σου
κάθε στιγμή που βγαίνουν οι γυμνολαίμηδες
και τραγουδάνε
και χορεύουν।

Έρχεσαι δάσκαλος στις κινήσεις του σώματος
κήρυκας στις σκέψεις του μυαλού
και φωνάζεις :
"Βάσταξε!...."

Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011

Χαμόγελα γλυκά




Χαμόγελα γλυκά
στα τρυγημένα κλήματα...

καρδιά γεμάτη τόλμη, δύναμη κι αγάπη
ακόμα και για κείνους που χαλούσαν τη σειρά
- ακόμα και για κείνους -

μέσα σε μια ψυχή που δε ζήτησε ποτέ της
κανέναν να πληγώσει
μα να χαρεί μονάχα θέλησε τη μεθυσμένη νίκη της
- μονάχα -

Σε θυμήθηκα!




Σαν πήρα
το άσπρο το δελφίνι

και πέρασα
στην από εκεί την όχθη

- γεμάτος αγριολούλουδα στα χέρια

κομμένα από τον κήπο των ονείρων μου -

σε θυμήθηκα!

Στο "γύρω γύρω"





Στο "γύρω γύρω" των γυμνών δοκών
όλα μαραζώνουν
σαν τα μαγαζιά της Κυριακής
μπροστά στο ανύπαρκτο ωράριο।

Στο "γύρω γύρω" των γυμνών δοκών
όλα ερημώνουν
σαν τις χαρές τις παιδικές
μπροστά στον ερχομό του κρύου।

Στο "γύρω γύρω" των γυμνών δοκών
όλα νεκρώνουν
σαν την καρδιά των λουλουδιών
μπρος το βασίλεμα του ήλιου।

Και πάντα στο "γύρω γύρω" των γυμνών δοκών

κάθε κόκκος και μια θύελλα
κάθε σπυρί μια πείνα!