ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Σάββατο 28 Απριλίου 2012

Σ' ένα ρυθμό παράξενα αντίστροφο...

Όλα έχουνε πάρει ένα ρυθμό
παράξενα αντίστροφο...

Μες το σκοτάδι
δωροδότης πια μονάχα της Έλλειψης
κι ένας εχθρός στο κάθε βλέμμα
που μένει ωστόσο πιστό στο όραμα...

Μέσα στο φως
προσκυνητής μονάχα της Ευθύνης
και σύντροφος στην κάθε κίνηση
που μένει ωστόσο πιστή στη Μούσα...

Παρασκευή 16 Μαρτίου 2012

Κι ύστερα;

Μέσα όμως σε κείνο το λήθαργο
ψάχνω να' βρω τρόπους
να κινήσω τις ώρες τις αργόστροφες
που έχουν αδέλφι τον άνεμο
και τον αφήνουν
να φτάνει ψυχρός στο κρεβάτι μου
να παιδέψει το σώμα το έφηβο
που σαν ψάρι σπαρταράει έξω απ' το αλμυρό το νερό...

ένω ένα τσούρμο γυναίκες απλώνουν τα χέρια τους
και σα μάγισσες με ποτίζουν τα πικρά τους βοτάνια
και δε μ' αφήνουν
να χαρώ τη χαρά των ονείρων
να ζητήσω τη μοίρα
που κρατάνε ραμμένη
μες το ίδιο το σώμα μου.

Τελικά όλα είναι επικίνδυνα
- την ώρα -
που τα πουλιά μου σταματούν τα τρελά τους παιχνίδια
που η θάλασσά μου χάνει το γαλάζιο της χρώμα

κι ένα όνειρο πάλι φρικτό σκαλώνει στα βλέφαρα
και σιγά σιγά τρυπάει το μέτωπο,
για να βρει τη φωλιά στο μυαλό μου τ' αδύναμο
και να γεμίσει την ψυχή με τρόμο
για το "κι ύστερα;"

Τρίτη 6 Μαρτίου 2012

Από άλλη οπτική γωνία

Περιπλανιέμαι
ανάμεσα στα ρημαγμένα σπίτια του χωριού μου
που τα δάκρυα των χαμένων ψυχών τους
τα έχει πλημμυρίσει τώρα στη μοναξιά...

Κοντοστέκομαι
μπροστά στα άδεια θρανία ενός μισογκρεμισμένου σχολείου
που κράτησαν απολιθωμένη στην έδρα
τη φωνή του δασκάλου...

στη μέση μιας γέφυρας γεμάτη με κόκκινα μαραμένα ροδοπέταλα
που ρίχτηκαν στην κεφαλή μιας νύμφης
την ώρα που χρόνια πριν την πέταξαν στο βούλιαγκα...

Σταματώ
δίπλα στον ψηλό μαντρότοιχο του κήπου
που κάποτε έκρυβε τον ήλιο απ’ τα μάτια ενός παιδιού
κι ένιωθε ότι έχανε το όνειρο...
μέσα σε μια βάρκα χωρίς κουπιά...
χωρίς πανί...
χωρίς ελπίδα...

Δευτέρα 5 Μαρτίου 2012

Η παρήχηση ενός φόβου

http://users.ilei.sch.gr/vaspapadim/vassilis/timor.swf

Στήσαν σταυρούς
στο σταύρωμα και στόχους

Και κει κρέμασαν
τα κρίματα των κεκριμένων

Σαν τα πουλιά πετάξανε
και πάγωσαν στους πάγους

Και των κεχαρισμένων
ο χρόνος χαραμίστηκε.

Το βάσανο βούιζε βαριά
στο βήμα των βράχων

Και τρόμαξαν
τα τρεχαντήρια των τρελών

Σαν λάλησαν
τα λιανοτράγουδα του ήλιου

Και η ψυχή ψοφίμι,
δίχως ψίχα και ψιχάλα.

Ζαλίστηκαν τα ζάρια
απ’ το πολύ το ζόρισμα

Και το ξεροβόρι ρήμαξε
ξανά πάνω στην ξέρα

Όσες φωτιές κι αν φούντωσαν
μες’ τις φτωχές φωλιές

Το μέλι των μάγων
δε μούλιασε στα μάτια.

Νύχτα νανούρισε
του νου τα νάματα

Με γέλια γλεντήσαν
στο γύρισμα των γλάρων

Δώρο σαν δόθηκε
στου δειλινού το δρόμο

Για τους θνητούς
η θώλος της θαλάσσης.

Κυριακή 4 Μαρτίου 2012

Θυμάσαι;

Θυμάσαι
που σε μάθαινα να ζεις
τα μυστικά του δάσους;

να μην μπορείς να στερηθείς
τις πινελιές του πάθους...

Θυμάσαι
που σε δίδαξα πως να μασάς
των αθανάτων την τροφή;

και να τρελαίνεσαι να με κερνάς
με της ζωής σου την πνοή...

Θυμάσαι
που σου έμαθα να περπατάς
στου ουρανού τα μονοπάτια;

και να κοιτάς να σταματάς
μπρος μονάχα στα δικά μου μάτια...

Θυμάσαι
που σου έδειξα πως να φοράς
του έρωτά μας τα στολίδια;

και να ζητάς μονάχα να ξαπλώνεις
στης ηδονής μου τα στρωσίδια...

Μια μαγική νύχτα

(Στην Ευγενία)

Το φεγγάρι απόψε στο δρόμο
της δικής του της πλήρωσης
και δυο υπάρξεις αναμένουν
την ώρα της δικής τους εκπλήρωσης
σαν το αλκοόλ
ανοίγει τους δρόμους με υπονοούμενα
μα η κίνηση
των ματιών και των άκρων
αγγίζουν
απλά τα νοούμενα

Ένας κύκλος φωτός
γκρεμίζει γύρω των άλλων το λάθος
και δυο χέρια
πλαισιώνουν άλλα δυο με έντονο πάθος
τόσα λόγια
 απλώθηκαν για ανθρώπους που αγαπήσανε τόσο
στη ζωή τους
για φαντάσου που τους πόθησαν...
 πόσο;

Δεν υπάρχουν στο μυαλό τους
τα πεζά,
τα φρικτά
κι αναγκαία
μα ένας πόθος κρυφός
για μια ουσιαστική και ωραία παρέα
που θα πιάσει
τους χτύπους της αγνής της ψυχής
και θα φτάσει
ακόμα
και στο ρίγος της αισχρής
ηδονής

Έτσι μια φύση γυμνή
παραδίνεται μπρος σε μια άλλη
και το σκότος
μία πρόκληση
να ψάξεις μέσα στη ζάλη
σαν ο λόγος τραυλίζει
πρόστυχα
και στων δύο τα χείλια
κι αισθάνονται
το αίμα να ποτίζει
του ενός
και του άλλου
τα χέρια

Δεν είναι μια πράξη
τελικά αισχρή
αυτή της μυστικής επαφής
αλλά
είν' ένας ύμνος
ζωής
που περνά
απ' την αίσθηση της απλής επαφής
δεν είν' ένας
σεισμός που τραντάζει
απλώς
τα γυμνά τους τα μέλη
αλλά μία κυψέλη
ανθρωπιάς
που φροντίζει
πάντα
να σφύζει από μέλι

Είναι ήχος που πηδά
ζωηρά
απ' τη θύρα
του ιερού του τεμένους
και φέρνει αυτούς
σ' ένα κόσμο μαγικό
και τους δύο
ενωμένους
είν' ό τρόπος
να γνωρίσεις
της ανθρώπινης έγνοιας τους ρυθμούς
είναι
όμως
κι η στιγμή
που απολαμβάνεις τους ωραίους
τους χυμούς

Ένα σώμα,
μια ψυχή
και μια ισχύς
ενωμένα σφιχτά
πόσο υπέροχο
σαν στενάζουν
στο τέλειωμά τους
τόσο πνιχτά
και αφήνουν
τα μικρά περιστέρια τους
μπροστά να πετάξουν
και στης θάλασσας
τους ζεστούς παφλασμούς
 να μπουν
να λουφάξουν।

Σάββατο 3 Μαρτίου 2012

Ένας νέος


Ένας νέος
γυμνός
απ' τη μέση και πάνω

με τσιγάρου
καπνό
χτυπά τον αγέρα

κι αναδεύει
αναμνήσεις
με φτερά και ευχές

για στιγμές
που αιωρούνται
στην αιχμή της σελήνης

για καλό οιωνό
στης ρόδας το γύρισμα
για μιας άλλης ζωής το ισάδι...

Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου 2012

Πρωϊνό ξύπνημα

Στον ήλιο που χαράζει
τη ρότα της ημέρας,
μια καλημέρα!

Ένα τσιγάρο είναι αρκετό
να βγάλει από μέσα μας
την ένταση πιο πέρα...

Τα μάτια κοίταξαν
και πάλι στον καθρέφτη,
έτσι κλεφτά!

Μια τούφα ακόμα στα μαλλιά
- αλίμονο - ντύθηκε
στα λευκά...

Μια σκέψη βρήκε τη δύναμη
και κίνησε την άκρη
της γραφίδας :

" Η αγάπη που αξίζει τελικά
κινείται έξω απ’ το δρόμο
της ελπίδας".

Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2012

Ευχαριστώ

Σου Χρωστώ Ένα Ευχαριστώ....για όλα!

Γιατί το
Σου
είναι αυτό που βρίσκεται δίπλα στο μου

Γιατί το
Χρωστώ
σημαίνει αισθάνομαι το όφελος κι όχι την οφειλή

Γιατί το
Ένα
σημαίνει κάτι το μοναδικό, άρα σπουδαίο

Γιατί το
Ευχαριστώ είναι η λέξη που δείχνει το μεγαλείο της ψυχής που ξέρει να αναγνωρίζει και να ανταποδίδει

για Όλα...
αυτά που φαίνονται ή και δεν φαίνονται!

Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2012

Καταιγισμός ενεργειών

Άνοιξα ... τα μάτια και
Βγήκα ... από το όνειρο
Γύρισα ... το κεφάλι μέσ’ το σκοτάδι και
Δίπλωσα ... τα πόδια μου

Ελέγξα ... τη δύναμη που έχει το σώμα και
Ζύγισα ... την ισχύ της ψυχής
Ήρθα ... στο σήμερα με βαρύ το μυαλό και
Θρονιάστηκα ... για τα καλά στην άκρη του κρεβατιού

Ίσιωσα ... το ανάστημά μου στο σήκωμα και
Κρατήθηκα ... σε μία καρέκλα
Λούστηκα ... την υγρασία του δωματίου και
Μούλιασα ... το στεγνό μου λαρύγγι

Νανούρισα ... την κακή μου τη διάθεση και
Ξεγλίστρησα ... απ΄τον ιστό της αράχνης
Όπλισα ... το χέρι στο άπλωμά του και
Πέρασα ... στον αγέρα της θάλασσας

Ρούφηξα ... την αύρα της ηδονικής αυγής και
Στήριξα ... την υπαρξή μου με την πρώτη αχτίδα
Τράβηξα ... καλά τις κουρτίνες και
Υποκλίθηκα ... στη μαγεία της φύσης

Φώναξα ... δυνατά στων κυμάτων τη Μούσα και
Χόρεψα ... για λίγο με το βήμα γυμνό
Ψάχτηκα ... στου τζαμιού την ανάκλαση και
Ώθησα ...καθετί θετικό που μέσα κρατώ

Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012

Ένα παράπονο




Ένα παράπονο σκαλώνει
στο μπερδεμένο μυαλό...

για κείνους που χαλάσαν τις φωλιές
για κείνους που στερήσαν τις φωνές
για κείνους που πληγώσαν τα πετάγματα...

Ένα παράπονο σκαλώνει
στη μαραμένη την ψυχή...

τώρα που νιώθω κι εγώ
σα χελιδόνι!

Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2012

Μπροστά σε ένα λάθος





Ένας πίνακας
έσταξε τα χρώματά του στο πάτωμα
κι έμεινε πανί χωρίς ταξίδι,
αφού ο ζωγράφος πέθανε
και οι μπογιές παγώσαν.

Ένα άγαλμα
έχασε το δεξί του πόδι
κι απόμεινε πέτρα δίχως προορισμό,
αφού ο γλύπτης ξέχασε
του σμιλαριού την τέχνη.

Ένα δράμα
έχασε τον έναν υποκριτή
κι η δράση ξέμεινε από αντίδραση,
αφού ο ποιητής πια γέρασε
και σκέβρωσε κι η πέννα.

Η ζωή μας πια ολάκερη
Ένας πίνακας γυμνός
Ένα άγαλμα χωλό
Ένα δράμα αδιάφορο...

που αναμένουν νέους καλλιτέχνες!

Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2012

Λίγος ο χρόνος

Έδωσα λίγο χρόνο και τον πήρα
σκέφτηκα για λίγο πώς σταματούν το αίμα της πληγής
κι αμέσως πάγωσε η εικόνα των ματιών σου...

Σκόρπισα λίγο χρόνο στο χαλί
κι ακούμπησα κεί πάνω τις στιγμές της άλογης θυσίας
κι αμέσως η μοναξιά μου γέλασε πικρά...

Ο λώρος δεν εκόπηκε και κινδυνεύω να χαθώ...

Κουράστηκε όμως
ο λίγος χρόνος που μου δόθηκε
και πήρε πίσω ό,τι χρωστούσα,
κείνη τη γλύκα του προσώπου
κείνο το σώμα που καμάρωνα μπρος στο καθρέφτη μου
κείνη την όμορφη στιγμή της νιότης।

γιατί ο νους σκαλώνει
κι ο πόνος γίνεται αβάσταχτος
σαν διαπιστώνει ό,τι το χρόνο τον χαράμισε

Τρίτη 21 Φεβρουαρίου 2012

Σε αιώνιο κελί




Είναι ήδη χαράματα...
στα χαλάσματα
κοντεύει ο δρόμος

στου κόσμου το κέντρο...
το δέντρο
που ανθίζει η μούχλα

Ο άνθρωπος με σχισμένα τα ρούχα
πού' χα
δει να μαζεύει σκουπίδια

κατεβαίνει με ορθό το κεφάλι
και οι άλλοι
του χτυπάν παλαμάκια।

Μια φωνή τους μιλά δυνατά...
μακριά
όμως αυτοί, δεν ακούνε

απομένει πνιχτό αναφιλητό
και στα δυό
την ανάσα του κόβει!

Μένει εν τέλει μέ μένα
και ραμμένα
της καρδιάς του τα φύλλα

στις παλάμες λίγο κόκκινο αίμα
κι ένα στέμμα
στο χώμα!

Τα χείλη δεν μπορούν να γελάσουν
να κεράσουν
δυο φιλιά δεν μπορούν!

Στο περήφανο μάτι
μ' ένα άτι
η απόγνωση ψάχνει να μπει...

να θρονιάσει εκεί
και εκεί
να χρονίσει

και μαζί της η λήθη
που τα πλήθη
κρατά σε αιώνιο κελί!

Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2012

Στις ίδιες στοές

Στις ίδιες στοές γυρεύουμε τον ίσκιο μας
και σκοτεινιάζει το γέλιο
πίσω απ' τα αγάλματα
που ο ανδρισμός τους χάθηκε
την ώρα που οι βασιλείς φόρεσαν - και καλά -
σταυρό στο στέρνο...

Aλίμονο, όλο και περισσότερο
χαραμίζουμε το όνειρο και σε λίγο
- πολύ λίγο - η πύλη των τειχών
... θα μείνει δίχως φύλακα.

Oι εχθροί απλώς θα σπρώξουν...
αλλά κι αυτοί θα φοβηθούν
μπροστά σε όλα εκείνα τα κομμένα μέλη.

Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012

Θα σε πάρω να φύγουμε

Θα σε πάρω να φύγουμε
σε νησί μακρινό
και θα ζήσουμε μόνοι μας
σ' ένα σπίτι μικρό।

Θα σου βάλω στα τζάμια
κουρτίνες λευκές
και θα ποσέχω στη ζωή μας
να μην υπάρχει λεκές।

Θα φυτέψω στον κήπο μας
κερασιές και μηλιές
και θα μαζεύω για σένα
τα λουλούδια αγκαλιές।

θα σου κάνω μια κούνια
να ξαπλώνεις στον ήλιο
και θα σου ψήνω στο φούρνο
γλυκές πίτες με μήλο।

Θα σου φιτάχνω καφέ
σε φλιτζάνι ψηλό
και θα σου δίνω στο στόμα
ένα φιλάκι κλεφτό।

Θα σε πηγαίνω μια βόλτα
στο μυστικό το λιμάνι
και θα σου γράφω στην άμμο
με το δικό μου μελάνι।

Θα περνάμε καλά
γιατί υπάρχει αγάπη
και θα κοιτάμε μπροστά
μακριά από λάθη।

Θα σε πάρω να φύγουμε
σε νησί μαγικό
και θα ζήσουμε όμορφα
γιατί αληθινά σ' αγαπώ...

Κενότης



Κενά μάτια που έχουν στραγγίζει
απο ένα δάκρυ καυτό...

Κενή αγκαλιά που σταλιάζει
για ένα ανύπαρκτο ανακάλεσμα...

Κενή ψυχή που πλαγιάζει
σ' ένα απροσδιόριστο συναίσθημα...

Κενός νους που χτυπιέται
σε μια ξεθωριασμένη σκέψη...

Κενή ολόκληρη η ύπαρξη - γερασμένη -
μπροστά σ' ένα αόρατο αστέρι...

Κενότης... παντού!

Η τελευταία παράσταση

(Σε αυτόν που φεύγει)

Λαμπάδες αναμμένες
με αναλόγως παράδοξη λάμψη

περιμένουν στο δικό τους ανάστημα
να εξέλθει το σβησμένο κερί
απ'την κύρια πόρτα...

Κι όταν φτάνει η ώρα εκείνη
που μακραίνει η πομπή
στη στερνή την οδό

κι όταν πίσω στο ψυχρό το τσιμέντο
σπάζει για τελευταία φορά
η λευκή πορσελάνη...

ούτε μία ψυχή δε κάνει τον κόπο
να αργήσει το δρόμο,
ούτε μια σκέψη δε σπαράζει
με τον ήχο της σπάσης...

Απαθής η παράλογη φύση του ανθρώπου
και πιστή μονάχα
στην εφήμερη θέση της...

Έτσι κι αλλιώς η φιέστα σε λίγο τελειώνει
και το κύριο φως
αντιμέτωπο μονάχα με το σκότος της λήθης!

Ψάχνω

Ψάχνω
εκείνο που' χα χάσει
και βρήκα...
τη μικρή νύχτα
που γυαλίζει τη θάλασσα σα λάδι,
την ύστερη λάμψη
που φωτίζει τα φανάρια των φάρων...

Ψάχνω
εκείνο που' χα βρει
κι έχασα...
τη μεγάλη μέρα
που τραγουδάει τραγούδια τρελά,
την πρώτη ηλιαχτίδα
που χρωματίζει με χρώματα χίλια .

Φωτογραφίες

Παλιές φωτογραφίες
- άσχημες -
βγαλμένες μες στους δρόμους
- παλιές φωτογραφίες - σκοτεινές -
κόρες του Άδη
με κινήσεις κρυφές
και με βήμα και φωνή
- παλιές φωτογραφίες -
δεμένες στο λαιμό,
κρεμασμένες πίσω μου...

Νέες φωτογραφίες
- όμορφες -
τραβηγμένες μες στη θάλασσα
- νέες φωτογραφίες - φωτεινές -
παιδιά του Ήλιου
με χέρια υψωμένα
και με βλέμμα και με ψυχή
- νέες φωτογραφίες -
κεντημένες στο στήθος,
ριζωμένες μέσα μου...