ΣΥΛΛΟΓΕΣ

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Εμπιστεύσου!



Είναι ένας χώρος που όλα
κρατάνε το φως σε κρυφές κόγχες
και δεν υπάρχει περίπτωση
να το ανακαλύψεις.
Κάθε φορά που πλησιάζεις σε μία από αυτές,
εκείνο έχει τρυπήσει τα τούβλα
του τοίχου
κι έχει βρει καταφύγιο σε άλλη γωνία.
Κι εσύ
- γιατί έτσι έχεις μάθει -
απ' την αρχή ξεκινάς νέο κυνηγητό,
πιστεύοντας ότι κάπου θα το στριμώξεις
και θα πάρεις τη λάμψη του
να την ρίξεις στα δικά σου όνειρα
να την προσφέρεις στις δικές σου ανάγκες....
Ο κύκλος για μια φορά επανέρχεται
και το βλέπεις -
στην πρώτη καθοριστική του στροφή - .
Δεν μπορείς - όμως - να κερδίσεις.
Αυτό το φως που κυνηγάς
δεν πιάνεται,
έχει τον τρόπο να ξεγλιστράει,
έχει τη δύναμη να ξεγελάει,
έχει το προνόμιο να υποτάσσει.
Ξέρει πολύ καλά
ότι εσύ είσαι πιο κοντά στο σκοτάδι
κι ότι εκείνο είναι το καταφύγιο σου.
Απ' την πρώτη στιγμή που έλαμψε
- το ξέρεις ότι το ξέρει -
Μην κυνηγάς το φως στις γωνίες
και τις κόγχες...
Εμπιστεύσου το φως
και ανάμενε!

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

O λύκος





Στου κρεβατιού σου το δεξί ποδάρι,
εκεί που γέρνει του μυαλού σου το δοξάρι
έχει από λύκου πάτημα μέγα σημάδι 
σαν βγήκε λάθρα από ενός μύθου το υφάδι.

Τώρα αδιάφορα στην κάμαρα γυρνάς 
και τα ουρλιαχτά του λύκου πώς τολμάς, 
να λες πως δε γνωρίζεις, δε σε νοιάζουν,
και με τραγούδια της γιαγιάς πως μοιάζουν.

Μα βλέπεις πως κουνιέται η κουρτίνα 
και του κακού δεν νιώθεις την ακτίνα;


Σε πλησιάζει αργά, από πίσω, σιωπηλά,
σου αναδεύει με τα χνώτα τα μαλλιά,
και σ' απειλεί πως τώρα θα σε φάει
με μια χαψιά στον Άδη θα σε πάει.

Ψίθυρος έγινες και κόκκος από σκόνη,
ένα ασήμαντο κουρέλι από σεντόνι
που το ουρλιαχτό του λύκου με μανία
το ξέσκισε και τρώει με λαιμαργία!

Είναι ο φόβος ή ο όρκος της σιωπής 
που ούτε «βοήθεια» δε σ' άφησε να πεις;



Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

...την αρετή της γύμνιας







Σώματα γυμνά
που βρίσκονται
ανάσκελα και μπρούμυτα 
- στα τέσσερα, άλλα στα τρία και στα δύο -
με σώμα
σε θέση αναζήτησης και προσμονής,
με το κεφάλι
να μην μπορεί καν
να σηκώσει το βάρος
όλων αυτών των λέξεων
που πλημμυρίζουν το μυαλό τους.
Πάλη για επιβίωση,
συγκρούσεις και αγώνας
για λίγη ανάταση,
για μια βροχή που σταματά
λίγο πριν φτάσει στο κορμί,
για έναν ήλιο που δεν κοιτά
λίγο... να τα ζεστάνει,
να τους μιλήσει για το ΦΩΣ,
να τους γελάσει βρε αδελφέ,
ή να τα πάρει εκεί πάνω!
Έτσι -
χτυπιούνται, δέρνομαι
και καλινδούνται
μέσα στο χάος του κενού,
μέσα στη μαύρη σκέψη -
που μόνη αυτή
ρουφά το νεαρό τους ύδωρ,
που μόνη αυτή
όλα τα άνθη του μυαλού τους
τα μαραίνει.
Και 'κει που λες
"Τετέλεσται!"
τούτα τα σώματα
χάνουν τη σάρκα τους,
γίνονται αγάλματα λευκά
και απλώνονται στους τοίχους,
φορούν το φωτοστέφανο
κι έχουν στο βλέμμα
ζωντανό όλο τους το μαρτύριο.
Στέκονται πια ακίνητα
να 'ρθουν να τα θαυμάσουν
προσκυνητές
που αγνοούν
και θέλουνε να μάθουν
την αρετή της γύμνιας.

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Με χρώμα χαράς

Με χρώμα χαράς
χαράζεις χαμόγελο
σε χείλη χλωμά

Ψάχνω τα ψίχα

Ψάχνω τα ψίχα
της ψιλής μου ψυχής
και ψάλλω ψηλά.

Φοράει το φως

Φοράει το φως
στο άσπρο της φόρεμα
και παίρνει φωτιά.

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Τρελ' έρωτά μου

Τρελ' έρωτά μου
στου λόγου το πέρασμα
το φως σου θολό.

Η πρώτη ματιά

Η πρώτη ματιά
στην πρώτη συνάντηση
και τέλος μαζί.